De ene truffel is de ander niet (krokante pakketjes met truffel en paddenstoel)

Een kleine twee jaar geleden was ik in Alba, de truffelhoofdstad van Italië. Alba ligt in de regio Piemonte waar ook Turijn ligt en waar die herfst het grote slowfood festival Salone Del Gusto plaatsvond (een enorm festival van duurzame lokale producten waar ik binnenkort ook eens over zal schrijven).

Piemonte

Het toeval (?) wilde dat het jaarlijkse truffelfestival van Alba in dezelfde periode plaatsvond als de Salone del Gusto. Die kans kon ik toch niet laten schieten?!  Alba. Het truffelparadijs. Met een truffelfestival. Mijn hemel!

Alba maakte al mijn verwachtingen waar. Het moment dat wij de stad binnenkwamen rijden, kwam de geur van truffel ons al tegemoet. En overal waar je keek waren truffels, in alle maten en vormen. Van kleine propjes tot grote knoesten. Verwerkt in worsten, in kazen, in zout, in tapenades, in boter, in honing, in eendenlever, in: YOU NAME IT.

Niets anders dan de truffel stond centraal in Alba. Het mooiste was wellicht het moment dat ik, lopend over een overdekte markt, even dacht dat er wat bekende filmsterren waren binnengekomen. Ik werd verblind door de flitsen van tientallen camera’s die zich ineens ‘ergens’ om heen drongen. Het bleek om een aantal gigantische witte truffels te gaan. Dat waren immers de ‘echte’ sterren in Alba.

De echte sterren van Alba

De witte truffel wordt gezien als de koning van alle truffels. Het is de meest exclusieve en dure truffel die je kunt vinden en is de truffel waar Alba bekend om staat. Natuurlijk heb ik hem geproefd. Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. ;-)

Ik at de truffel heerlijk dun geschaafd op en in fonduta (kaasfondue) van fontina (kaas). Bijzonder om een keer gegeten te hebben, maar portemonnee-technisch wellicht verstandig om het bij die ene keer te laten... (en eerlijk gezegd was ik iets minder onder de indruk dan verwacht, maar dat vertel ik natuurlijk niemand).

Vandaag krijgen jullie van mij een recept met truffel, maar natuurlijk heb ik niet de witte truffel op het menu staan, want dan wordt dit recept een kostbare aangelegenheid. Ik heb gebruik gemaakt van een tapenade met zwarte truffel. Om precies te zijn de zwarte zomertruffel.

Truffel tapenade en reepjes taleggio

Voor de duidelijkheid zet ik nog even wat truffels op een rijtje:

Ø Zwarte zomertruffel (Tuber  aestivum): Minder sterk van smaak, dus minder duur.  De minst goede van de goede truffels, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ø Zwarte wintertruffel (Tuber melanosporum): Deze truffel is sterker van smaak. En dus duurder. Heerlijk om te schaven over dunne verse pasta.

Ø Witte truffel (Tuber Magnatum): Deze truffel is vooral sterk van geur. Mits je de truffel vers en rauw serveert, is zij ook sterk van smaak. Is de truffel niet meer vers, dan valt de smaak tegen. De Tuber Magnatum is super duur, maar gelukkig heb je er nooit heel erg veel van nodig.

De truffels zijn zo duur omdat ze heel moeilijk te vinden zijn en het tot op heden nog niet gelukt is om ze zelf te kweken. Omdat de vraag naar truffel echter toeneemt, worden we –als we niet opletten – genept:

Ø Soms wordt de inferieure Chinese truffel gebruikt. Dit is eigenlijk wel een echte truffel, maar wordt door de meeste mensen beschouwd als grote nepper. De Chinese truffel heeft de minste smaak en geur van allemaal (en is dus ook behoorlijk goedkoop).

Ø Veel erger is het wanneer er chemische aroma’s worden gebruikt als smaakmaker. Dit schijnen aroma’s uit de petrochemische industrie te zijn. Het is maar net waar je zin in hebt.

Mijn tip? Check op de ingrediëntenlijst of één van bovenstaande (Latijnse) namen vermeld staan met percentages. Staan deze namen er niet of staan er geen percentages bij? Dan zou ik het product lekker laten staan.  Nu weet ik wel dat de ingrediëntenlijst tegenwoordig geen zekerheid meer biedt als je wilt weten wat er echt in een product zit… Maar je hebt dan in ieder geval wel je best gedaan om niet genept te worden.

Knapperige pakketjes van truffel en paddenstoel (4 personen / stevig voorgerecht)

·      300 gram gemengde paddenstoelen

·      1 ui, gesnipperd

·      2 cm Spaanse peper, dunne ringetjes

·      80 gram truffeltapenade (zie foto) met paddenstoelen

·      4 velletjes ontdooid filodeeg

·      120 gram taleggio (kaas) in dunne lange repen

·      3 grote tl. mascarpone

·      2 lente-uitjes, in hele dunne ringetjes

·      Zout

De bereiding:

1.         Snijd de paddenstoelen grof, en bak deze met het uitje en Spaanse peper in wat olijfolie. Stop met bakken als de paddenstoelen hun ‘witheid’ kwijt zijn. Bak ze niet te lang (ze moeten zeker niet zompig worden!), reken op circa 5 minuten.

Kies wel een beetje spannende paddenstoelen

2.         Haal de paddenstoelen uit de pan en hak deze tot kleinere stukjes. Meng hier twee dikke eetlepels tapenade doorheen. Breng op smaak met wat zout.

3.         Leg twee filodeegvelletjes languit op je aanrechtblad, smeer wat olijfolie tussen de velletjes en leg in de breedte een plakje taleggio op de velletjes. Bestrooi dit met ¼ van de paddenstoelen.

4.         Vouw het pakketje voorzichtig dicht door eerst de zijkanten toe te vouwen, en vervolgens het pakketje op te rollen. Let er goed op dat het deeg niet scheurt. Maak vier rolletjes.

5.         Druppel wat olijfolie over elk pakketje, en bak de pakketjes op laag vuur aan alle kanten bruin en krokant. Neem hier de tijd voor. Je kunt ze beter te langzaam bakken dan te snel, anders wordt het filodeeg niet gaar (en dat is vies).

6.         Meng intussen de mascarpone met de resterende truffeltapenade in een pannetje en verwarm dit.

7.         Serveer de knapperige pakketjes met een schepje van de truffelmascarpone en wat lente-uitjes. 

Belofte maakt schuld (en een heerlijke pastasaus met wild zwijn)

Is het je opgevallen? Ik ben een aantal afspraken niet nagekomen…

Zo beloofde ik in mei 2013 dat ik met een rubriek zou beginnen: “Wat te doen met…?”. Het idee was dat ik allemaal bijzondere ingrediënten (voornamelijk groenten) centraal zou stellen en je dan tips zou geven hoe je deze zou kunnen gebruiken in de keuken.  Ik heb het bij 1 verhaal gehouden….

Shame on me.

Ik kwam met nieuwe beloftes aan jullie in september. Opnieuw stelde ik een groente centraal (ditmaal de snijbiet , geroerbakt met knoflook en pepertjes) en ik beloofde jullie snel te voorzien van een heerlijk recept voor varkenshaas dat perfect bij deze snijbiet zou passen.

Jullie wachten nog steeds....

Tenslotte beloofde ik in oktober het heerlijke recept van een Toscaanse ragù met wild zwijn en knoflook (héél veel knoflook). Maar ook dat recept hebben jullie niet van mij gekregen. En dat terwijl de winter langzaam maar zeker haar einde nadert (écht waar), en die ragù misschien wel het lekkerste is als het buiten koud is en je binnen lekker bij de kachel kunt wachten terwijl de saus op je fornuis staat te pruttelen.

Belofte maakt schuld, maar ik vond het moeilijk om te beslissen welk recept ik jullie als eerste moest geven.

a.        Moest ik verder gaan met de rubriek wetende dat ik een paar lekkere recepten paraat heb met interessante ingrediënten zoals aardpeer, little gem, en/of zoete bataat?  Of:

b.      Moest ik jullie nu dan eindelijk dat recept van varkenshaas met gorgonzola geven? Met een saus die zo heerlijk is, dat je gewoon vergeet om het vlees op te eten…  Maar:

c.       Wat moest ik dan doen met het wild zwijn? Met dat recept dat juist zo lekker is als het buiten nog een beetje koud is en waar jullie anders nog máánden op zouden moeten wachten?!

Little gem (klein kropslaatje)

Goed. Die laatste overweging gaf uiteindelijk de doorslag: jullie krijgen het recept voor een volle aromatische pastasaus met wild zwijn:  heerlijk gekruid met kruidnagel en knoflook. En heerlijk mals door het zachtjes stoven in de rode wijn.

En mocht de echte winter ons land dit jaar echt niet meer passeren, dan kun je het gerecht ook prima zachtjes op het vuur laten pruttelen terwijl je,  aan de TV gekluisterd, Sven Kramer en zijn kornuiten de ene na de andere gouden medaille ziet binnenhalen tijdens de winterspelen in Sotsji .  

“Pappardelle con cinghiale” (ca. 4 personen)

·         250 gram gehakt van wild zwijn (poelier)

·         400 gram tomatenblokjes (blik)

·         5 knoflooktenen (in plakjes)

·         1 dikke tak bleekselderij

·         2 laurierblaadjes

·         3 kruidnagels

·         1 tak rozemarijn

·         500 gram verse pappardelle (dikke lintpasta)

·         300 ml chianti (en extra achter de hand)

·         ½ liter runderbouillon

·         Parmezaanse kaas (om te raspen)

De bereiding:

1.    Ris alle kleine takjes van de rozemarijn en hak deze heel fijn met de bleekselderij.

2.    Pak een hapjespan en bak het rozemarijnmengsel in wat olijfolie samen met de knoflook.  Voeg de kruidnagels en de laurierblaadjes toe.

3.    Als alles lekker begint te geuren, kun je het gehakt toevoegen. Bak dit goed aan.

4.    Voeg de wijn, de bouillon en de tomaten toe, en laat alles op een klein vuur tenminste twee uur zachtjes pruttelen. Vergeet niet af en toe te roeren (ook is die wedstrijd heel spannend).

5.    Voeg wat wijn (of bouillon) toe als de saus te droog wordt.

6.    Als de saus klaar is, kun je de pasta gaan koken.

7.    Serveer de pasta met een klein schepje saus (dat doen de Italianen ook) en rasp hier wat Parmezaanse kaas overheen. 

"Bamboleo, Jambalaya"

De afgelopen week had ik ineens zo zin in Jambalaya. Ken je dat, Jambalaya? Jambalaya is een soort paella, maar komt niet uit Spanje. Het is namelijk een typisch gerecht uit de zuidelijke keuken van Noord-Amerika, en dan met name uit de zuidelijke staat Louisiana en de omgeving van New Orleans.

Het verschil tussen paella en Jambalaya zit hem vooral in de kruiden en specerijen. Waar in de paella saffraan hoort, wordt de Jambalaya juist gekruid met ingrediënten als tabasco en tijm. En soms ook met laurier, maar dat kan per regio verschillen. Zo zijn er Creoolse versies van dit gerecht (uit de buurt van New Orleans, met tomaat) en Cajun versies (zonder tomaten, en soms met een grotere variatie aan vleessoorten, zoals krokodil, eend, schildpad en garnalen).

Zowel de Creoolse keuken als de Cajun keuken van Louisiana vindt haar origine in Frankrijk en heeft invloeden uit Spanje, Italië, Afrika en andere landen en werelddelen. Dat is niet zo gek als je kijkt naar de positie van Louisiana en New Orleans ten opzichte van de Golf van Mexico en de (rivier de) Mississippi. De twee lokale keukens verschillen echter in de kern. De Creoolse keuken wordt als verfijnder en ‘rijker’ beschouwd dan de Cajun-keuken die weer meer als meer boers en landelijk wordt gezien. Zo zegt men dat in de Creoolse keuken met drie kippen één familie wordt gevoed, en in de Cajun keuken met één kip drie families.

Ik ben ooit lang geleden in New Orleans geweest en vond het een geweldige stad. Overal waar je loopt, merk je dat deze stad een smeltkroes is van culturen. Je ziet het aan de vele Franse balkonnetjes, je hoort het aan de overalaanwezige muziek (gospel, jazz, Dixieland, you name it), en je proeft in de vele lokale lekkernijen, zoals de wereldberoemde Gumbo en natuurlijk de Jambalaya!

Onderstaand recept is mijn eigen versie van de Jambalaya, maar is wel een Creoolse versie: er zit tomaat en een redelijke hoeveelheid vlees in. Hopelijk vind je het leuk om deze variant op de Spaanse paella eens uit te proberen. Het is makkelijk op een doordeweekse dag te maken, maar wel een tikkie pikant.

Met groene én rode paprika!

Creoolse Jambalaya voor 4 personen

·         2 stengels bleekselderij,  fijngehakt

·         1 rode paprika, in grove stukken

·         ½ groene paprika, in grove stukken

·         3 tenen knoflook, fijngehakt

·         1 ui, fijngehakt

·         3 lente-uitjes, in dunne ringetjes

·         150 gram kipfilet, in blokjes

·         300 chorizo, 150 gram in blokjes en de rest in dunne plakjes

·         150 gram hamblokjes

·         400 gram uitgelekte tomatenblokjes

·         500 ml water met 1 kippenbouillonblokje

·         300 gram basmati-rijst

·         ½ tl cayennepeper

·         2 tl tijm

·         2 tl tabasco

·         Evt. wat verse peterselie

De bereiding:

1.       Bak eerst de kip met de hamblokjes en de blokjes chorizo in wat olijfolie bruin. Haal het vlees uit de pan.

2.       Bak in het achtergebleven vet, de groenten (bleekselderij, ui, knoflook, paprika’s en bijna alle lente-ui) kort aan.

3.       Voeg het vlees bij de groenten, en meng hier de tijm, tabasco en cayennepeper doorheen. Voeg de tomaten ook toe. En laat dit alles circa 10 minuten met het deksel op de pan zachtjes pruttelen.

4.       Voeg de rijst en het water toe. Meng alles goed en laat dit circa 8 minuten pruttelen.

5.       Zet het vuur uit en laat de pan met het deksel op de pan nog 10 minuten staan. Bak in de tussentijd de plakjes chorizo krokant in een koekenpan.

6.       Serveer de Jambalaya met wat plakjes chorizo en de restjes lente-ui. Garneer eventueel met wat peterselie. 

Er is niets sombers aan het toetje van Max

Het kan je niet ontgaan zijn dat afgelopen maandag de meest depressieve dag van het jaar was. Blue Monday. Nu blijkt de Blue Monday (net als de zalmforel, zie mijn eerdere post) eigenlijk een marketingtruc te zijn. Ik snap weliswaar niet helemaal hoe je geld kunt verdienen met de mededeling dat een bepaalde dag in het jaar het meest depressief is van allemaal, maar toch…. De Blue Monday is een verzinsel van een snelle marketingjongen bij een reclamebureau die aandacht wilde vestigen op een nieuwe campagne.

Als niemand iets tegen mij had gezegd over Blue Monday was de dag waarschijnlijk onopgemerkt aan mij voorbij gegaan. Maar ja. Nu ik ‘het’ wist, vielen me toch een aantal zaken op. Zo:

Ø  vond ik het ongehoord bewolkt, koud en nat buiten (maar zag ik stiekem ook dat het wel al wat langer licht bleef); en

Ø  ergerde ik mij te pletter aan het fietsvolk dat de route naar mijn werk opnieuw bemoeilijkte met rare fietscapriolen (maar realiseerde ik mij ook dat ik dit keer NIET werd aangereden omdat ik voor het rode licht stopte, zoals vorige week maandag) ; en

Ø  zag ik de nieuwe Utrechtse bussen met hun nare verlichting door de stad rijden (maar was ik opgelucht en blij dat ik dit keer zelf die bus niet in hoefde).

Kortom:  Blue Monday deed mij realiseren dat het allemaal eigenlijk wel mee viel met die somberheid. En dat kwam vast mede omdat ik de dag ervoor een geweldig leuk weekeind had afgesloten met een heerlijk toetje: Het Toetje van Max.

Max was één van mijn opa’s (ja, diezelfde als van de chocoladetruffels) en dit was zijn lievelingstoetje. Waar het toetje ooit vandaan kwam, weet ik niet. Wel weet ik dat vrienden van mijn grootouders het toetje ook lekker vonden, en het in hun families introduceerden als ‘Het Toetje van Max’. Volgens mijn oma wordt het toetje in deze gezinnen nog altijd met deze naam geserveerd .

Tja, met deze wetenschap in je achterhoofd (en dat toetje in je buik) kun je niet somber worden toch? Zelfs niet op Blue Monday.

Het Toetje van Max (3 personen)

·      1 eigeel

·      30 gram suiker

·      12 bitterkoekjes

·      100 gram mascarpone

·      2 perziken (uit blik)

·      1 el. perzikensap

·      7 el. amaretto

·      3 mooie dessertglazen

De bereiding

1.       Breek 9 bitterkoekjes in kleine stukjes en verdeel deze over de dessertglazen. Druppel per glas ongeveer 1 el. amaretto over de koekjes.

2.       Snijd de perziken in dunne plakjes en verdeel deze over de koekjes.

3.       Zet een klein pannetje met een laag water op het vuur, en breng dit aan de kook. Zet een ander pannetje of een (metalen) schaaltje in de pan met water, maar let op dat de onderkant niet het water raakt.

4.       Klop in het bovenste pannetje het eigeel met de suiker, het perzikensap en de resterende amaretto au bien marie langzaam gaar. De sabayon wordt niet super stevig (je vingerafdruk blijft in tegenstelling tot bij de zabaglione niet staan). 

5.       Meng de sabayon door de mascarpone. Zorg dat er geen klontjes in zitten.

6.       Giet de sabayon over de perziken en zet het toetje koud totdat je het serveert.

7.       Garneer met het resterende bitterkoekje.

Tip 1: Je kunt natuurlijk ook minder alcohol gebruiken. Voeg dan iets meer perzikensap toe (maar let op dat het niet te zoet wordt!)

Tip 2: In het originele recept zat 50 gram suiker, maar ik vind dat zelf te zoet. Amaretto en perzikensap zijn natuurlijk ook al behoorlijk zoet. 

“Een garnaaltje erbij?” (Coquilles op bloemkoolpuree)

Het schijnt nogal moeilijk te zijn: een schaaldierenallergie. Niet voor mij hoor! Voor mij is het inmiddels heel duidelijk dat wanneer ik krab, kreeft, garnaal, surimi (met krabextract) of iets vergelijkbaars eet, ik

1. blaren in mijn mond krijg;
2. het gevoel heb dat ik naalden eet;  en
3. vervolgens heel ziek word.

Ik prijs mij bijzonder gelukkig dat ik niet –zoals mensen met een pinda-allergie bijvoorbeeld- dood neerval als ik per ongeluk een garnaal eet. Anders was dit blog er nooit geweest. Je moest namelijk eens weten hoe vaak het fout gaat. En juist in restaurants.

Wat dacht je van die keer dat ik ging eten in een sushi-restaurant en vroeg om het verrassingsmenu, maar dan wel zonder schaaldieren?

“Wat bedoelt u met schaaldieren?”

“Wat bedoel ik met schaaldieren? Eh, nou gewoon: krab, kreeft, garnaal, surimi, en alles dat hier op lijkt”

Een hele vage blik volgt

“Ik ben allergisch voor schaaldieren. Ik word ziek als ik ze eet.”

“Oh. Dat is vervelend. Wat zei u ook al weer dat u niet kon eten?”

(Grrrrrrr)

“Krab, kreeft, garnaal, surimi en alles dat hier op lijkt. Misschien kunt u het opschrijven zodat                            de kok het ook kan lezen?”

“O ja, dat is een goed idee”

10 minuten later…

“Alstublieft, een Spider Uramaki”

“Ziet er lekker uit. Wat zit er in?”

“Krab.”

Het erge is dat het niet alleen in goedkopere tenten gebeurt. Ook was ik ooit in een sterrenrestaurant waar ze me heel zorgvuldig alle 10 onderdelen op mijn bord uitlegden (“een mousse van blablabla met een krokantje van zusenzo...”) en vervolgens onderdeel nummer 11 zonder commentaar over het hele bord goten.

“Meneer, wat is dat laatste dat u over mijn (hele!!!!) bord giet?”

“Nou mevrouw, dat is een heerlijke bisque van kreeft….”

“…”

Je begrijpt. De verrassingsmenuutjes en visgerechtjes laat ik regelmatig aan mij voorbij gaan in restaurants, alhoewel dit geen garantie is voor het voorkomen van problemen. Zo kreeg ik ooit blaren in mijn mond van een vegetarische kaasfondue, omdat de groenten gegrild bleken te zijn op dezelfde plaat als waar de gamba’s op werden gegrild.

Nogmaals: ik ben blij dat ik niet dood neerval als ik een garnaal eet.

Vandaag krijgen jullie van mij een recept met coquilles. “Coquilles? Kun je die dan wel eten?” hoor ik jullie al vragen. Ja. Die kan ik wel eten. Dat zijn namelijk, net als scheermesjes, oesters en mosselen, SCHELPdieren en geen schaaldieren. Alhoewel ik hier toch altijd een beetje voorzichtig mee doe, omdat veel mensen een allergie voor beiden hebben (en ik het lot niet wil tarten). 

Hoe dan ook... hierbij dus het recept voor:

Coquilles op bloemkoolpuree (voorgerecht)

Wat heb je nodig voor 5 personen?

·         60 ml crème fraîche

·         450 gram bloemkool

·         ½ visbouillonblokje opgelost in 300 ml water

·         100 gram zeekraal

·         5 coquilles

·         5 plakjes pancetta

·         1 tl. mierikswortel (potje)

·         1 teen knoflook

De bereiding

(1)      Kook de bloemkool in kleine roosjes met de knoflook in de visbouillon gaar.

(2)      Zet intussen een klein pannetje met wat water op en breng dit aan de kook.

(3)      Grill intussen de pancetta in een grillpan totdat je krokante reepjes hebt. Haal de pancetta uit de pan en laat uitlekken op wat keukenpapier. Houd de pan warm.

(4)      Giet de bloemkool af en houd een klein beetje kookvocht achter de hand.

(5)      Pureer de bloemkool (met de knoflook) en crème fraîche tot een gladde zachte puree. Voeg eventueel wat kookvocht toe.

pureren is een kunst

(6)      Breng de puree op smaak met de mierikswortel, en wat zout en peper.

(7)      Grill de coquilles in de grillpan totdat beide kanten zwarte streepjes hebben. De coquille moet nog een beetje rauw van binnen zijn.

(8)      Gooi in de tussentijd de zeekraal een halve minuut in het kokende water. Giet af.

Het serveren

(1)      Leg op elk bordje een mooi schepje bloemkoolpuree

(2)      Schik hier wat van de (uitgelekte) zeekraal op

(3)      Leg op elk bordje een coquille en garneer met de pancetta 

(4)      Schenk nog wat druppels goede olijfolie over het bordje en bestrooi eventueel met wat zoutsnippers (Maldon) en vers gemalen peper. 

Superfoodzaam zonder superfood (auberginerolletjes met spinaziesoep)

Ik had twee boekenbonnen tot mijn beschikking ter waarde van 40 euro en ging afgelopen week eens kijken bij bol.com welke kookboeken ik (puur theoretisch natuurlijk) zou kunnen kopen voor dit bedrag.

Ik kan je zeggen: dat zijn er véél. De website kwam met een overzicht van meer dan 3500 kookboeken, waarvan ik het gros niet kende of wilde kennen. Het leuke was echter wel dat het mij snel duidelijk werd met welke thema’s de Nederlandse kookboekenkoper zich op dit moment het meest bezig houdt:

·         Bijzondere diëten of levenswijzen;

·         De makkelijke maaltijd; en

·         Superfoods.

Zie hier namelijk de top 5 bestverkochte kookboeken van deze site:

1.       (Sonja Bakker) Bereik je ideale gewicht voor het hele gezin (arme kinderen…)

2.       De makkelijke maaltijd, deel 1

3.       Rudolph kookt: eenvoudige en snel te maken basisrecepten

4.       De makkelijke maaltijd , deel  2

5.       (H)eerlijk (waarin Oscarwinnares Gwyneth volledig gluten- en zuivelvrij kookt)

In de top 10 vind je natúúrlijk ook nog een kookboek over het populaire dieet ‘De Voedselzandloper’ en het nieuwe kookboek van Sonja Bakker ‘Winterslank’.

Alhoewel je in bovenstaande top 5 de zogenoemde superfoods niet direct terugziet, moet je me geloven: daar worden tegenwoordig stapels boeken en artikelen over geschreven!

Superfoods zijn producten waar een meer dan gemiddelde voedingswaarde aan wordt toegeschreven. Persoonlijk heb ik altijd het gevoel dat met name de importeur van deze dure producten zich elke keer weer een stuk lekkerder voelt bij elke hap die JIJ neemt van zijn product, maar dat terzijde…. (dit beeld werd overigens van de week weer bevestigd door dit artikel waarin gewone ‘Hollandse’ alternatieven worden genoemd die zeker net zo gezond zijn en minder geld kosten).

Kortom: in plaats van dat ik enthousiast raakte over de beschikbare kookboeken in deze webshop, raakte ik alleen maar meer gefascineerd door de trends van dit moment, en kon ik bovendien door de bomen het bos niet meer zien. Uiteindelijk ben ik maar gewoon zelf naar de boekhandel gegaan, heb ik lekker lang gesnuffeld, en heb ik de volgende twee kookboeken gekocht:

·         ‘Veg! Het River Cottage boek met groenten in de hoofdrol’ van Hugh Fearnley-Whittingstall

·         ‘Wild! Nieuwe recepten voor alle seizoenen’ van Joyce Huisman

Duidelijk boeken die passen bij díe andere trend om zo veel mogelijk puur te eten (en bij de trend om je kookboek een naam met een uitroepteken te geven, maar ook dat terzijde…)

Het recept van vandaag komt (jaaa, soms kom ik verrassend uit de hoek) NIET uit deze nieuwe kookboeken. Geïnspireerd als ik was door de vele nieuwe diëten & Superfoods, herinnerde ik mij een gerecht dat ik vroeger vaak maakte als voorgerecht.

Auberginerolletjes gevuld met gegrilde groenten, geserveerd met een spinaziesoep.

Gwyneth zal het gerecht helaas niet kunnen eten (er zit kaas in), Rudolph kan het ook niet opnemen in zijn boek (want de gemiddelde Nederlander zal het recept waarschijnlijk te lastig vinden), en Sonja B.  kan het al helemaal niet opnemen in haar volgende boek, want van haar mag je überhaupt niet eten.  

De Voedselzandloper en de Koolhydraatvermijder kunnen het volgens mij wél zonder problemen eten.  Bovendien bárst dit gerecht van de vitamines en essentiële voedingsstoffen. Dus mijns inziens, kan hier geen superfood tegenop!

Eet smakelijk!

Voor de soep (4-5 kleine kopjes):

·         150 gram verse spinazie

·         250 ml water

·         ½ bouillonblokje

·         1 knoflookteen, grof gehakt

·         Halve kleine ui, grof gehakt

Fruit de ui en knoflook kort aan in wat olijfolie. Voeg de gewassen spinazie toe. Wacht tot het slinkt. Voeg dan het water en het bouillonblokje toe. Meng goed, en blender de soep met een staafmixer. De soep moet donkergroen en enigszins dik zijn. Proef of je de soep lekker vindt. Voeg eventueel een chilipepertje toe.

Voor de auberginerolletjes (5-6 rolletjes):

·      1 aubergine

·      ½ rode paprika

·      ½ gele paprika

·      6 groene asperges (schoongemaakt)

·      Verse pesto (ca. 6 theelepels)

·      Basilicumblaadjes

·      1 bolletje buffelmozzarella in dunne lange plakjes

De bereiding

1.       Snijd de aubergine in dunne plakken (ca. 3-4 mm dik). Snijd de paprika’s in repen (ca. 1-1,5 cm dik). Snijd de asperge in de lengte doormidden.

2.       Grill de groenten om de beurt totdat ze zwarte strepen hebben en zacht (met een bite) zijn geworden.

3.       Smeer de aubergine in met de pesto (1 tl. per plak). Leg hier de mozzarella op met de paprika’s en asperge, en rol de aubergine op.

Serveren:

Serveer de lauwwarme auberginerolletjes met wat goede olijfolie en verse blaadjes basilicum. En geef hier de warme soep bij. Ik serveer meestal 2 rolletjes met 1 kopje soep.

NB: Het is nu natuurlijk niet echt de tijd voor groene asperges. Aspergetops zie je nog wel liggen in de supermarkt. Deze kun je ook gebruiken (maar grill ze dan in hun geheel). Asperges uit blik vind ik zelf niet lekker, maar als jij daar geen problemen mee hebt, houdt niemand je tegen…(al weet ik niet wat er gebeurt als je die natte dingen grillt). Ik heb schorseneren gebruikt dit keer. Die worden ook wel armeluisasperges genoemd, maar zijn wat bitterder en harder.

NB: Het is natuurlijk het lekkerste als je zelfgemaakte pesto gebruikt voor dit gerecht. Of koop tenminste de verse pesto uit de supermarkt (niet dat spul uit zo’n glazen potje).