De voyeur. En "paté" van feta met kruiden.

In mijn studententijd schreef ik een verhaal dat in de Volkskrant kwam. Vond het wel leuk dit met jullie hier te delen met een gerecht dat ik in die tijd regelmatig maakte voor tijdens de borrel.

De voyeur

Mijn straat is niet verlicht, de ramen aan de overkant van de straat wel. Ik kan precies zien wat mijn overburen aan het doen zijn.

Ik kijk naar de buren op nummer 66. Ik zie een man met een dikke buik in zijn onderbroek de vetrollen, die zijn lichaam omgeven, met liefdevolle kneepjes masseren. Zijn handen volgen de omtrek van zijn buik

Gebiologeerd staar ik naar het schouwspel. Ik voel zijn buik, zijn handen, en begrijp ineens waarom hij het zo lekker vindt.

Geschrokken keer ik mij naar mijn studieboeken op mijn bureau. De dikke man van 66 kijkt uit het raam. Heeft hij gemerkt dat er iemand naar hem keek? Zou hij mijn blikken gevoeld hebben of bemerkte hij de kwetsbaarheid van het moment dat hij zich even helemaal alleen voelde terwijl de wereld hem bekijken kon?

Ik probeer onopvallend door mijn ooghoeken te zien of meneer 66 er nog staat. Hij is vertrokken en het licht is uit. Teleurgesteld richt ik mijn blik op nummer 64. Ook hier zit een man alleen. Hij eet uit zijn neus, terwijl voor hem een krant en boterhammen liggen. Zodra een vrouw - ik heb haar wel eens eerder daar gezien- binnenkomt, staart hij alleen nog maar naar zijn krant.

De man verveelt mij. Ik wend mij tot de jonge studente die op 64bis woont. Haar ramen staan open en ik hoor haar lachen. Het licht in haar kamer is echter uit. Ik vraag mij af wat er zo grappig is. Zit ze aan de telefoon of heeft ze visite? En waarom heeft zij haar licht niet aan?

Ik vind het niet leuk meer om naar buiten te kijken. De dikke man is niet meer teruggekomen. Het licht in zijn kamer is uit gebleven. De vrouw van 64 gaf de man een zoen in zijn nek en daarna op de mond, waarna zij hand in hand de huiskamer uitliepen. Ik hoor de studente niet meer lachen. Haar raam staat nog open, maar het blijft stil.

Ik realiseer mij nu dat buiten de huiskamer van 64 alle kamers donker zijn. Behalve de mijne. Ik voel me bekeken. Hoeveel mensen zitten achter die zwarte spiegels en zien het blonde meisje dat al een half uur door haar raam naar buiten staart? Achter elk donker raam kunnen ogen schuilen. Starend. Naar mij. Snel doe ik mijn luxaflex dicht.

Paté van feta met kruiden

• 5 gram verse munt
• 5 gram bieslook
• 5 gram dragon (mag ook een ander kruid)
• 50 gram pijnboompitten
• 100 gram slagroom
• 200 gram feta
• 1/2 tl. knoflookpoeder
• Verse grove peper
• wat plastic folie

Het gerecht heb je binnen een kwartier klaar, maar je moet de paté wel even laten opstijven (uurtje ongeveer). Het is voldoende voor een klein bakje vol.

1. Bak de pijnboompitten in een koekenpan tot ze licht bruin gekleurd zijn. 

   

   
   

2. Hak de kruiden fijn. 

   

   
   

3. Mix de feta met de kruiden, met 30 gram van de pijnboompitten, peper naar smaak, de knoflook en de slagroom met een staafmixer tot een zachte stevige crème. 

   

   
   

4. Leg wat plasticfolie in een schaaltje of bakje, schep hier de crème in en dek af. Zet tenminste 1 uur in de koelkast. 

   

   
   

5. Haal de paté voorzichtig uit de folie en garneer met de resterende pijnboompitjes (en eventueel wat extra kruiden).
6. Lekker met scrocchi (Italiaanse toastjes)

Peren en pizzaovens. Een perencrumble met notentaart.

Chagrijnig loop ik met het stapeltje folders richting auto. Het zit me allemaal niet mee. Al maanden ben ik aan het nadenken over mijn buitenkeuken bij ons vakantiehuis in Italië en eindelijk heb ik bedacht hoe hij er uit moet zien: ik wil een stenen barretje met daarin een pizzaoven en barbecue verwerkt.

Nu ben ik op vakantie in Italië en moet het gaan gebeuren. De klusjesman heb ik een maand geleden al gecontact of hij aan het begin van de vakantie ("maandagochtend 9.00 uur sharp") kan langskomen om de bouw van het muurtje te bespreken. Natuurlijk blijkt tegen de tijd dat IK in Italië ben dat de klusjesman zelf niet in Italië is. Hij is aan het bijbeunen in Zwitserland. En kan pas tegen het einde van mijn vakantie langskomen. So much voor mijn heerlijke Hollandse planwerk.

Maar de klusjesman is niet het enige probleem. Ook het vinden van een goede barbecue blijkt in de buurt van mijn vakantiehuis lastig te zijn. Men barbecuet in een kitscherige open haard (die in menig crematorium niet zou misstaan), op een eenvoudig roostertje, of op een gas barbecue. En laat ik nou net besloten hebben dat ik graag ouderwets op kolen wil koken (vanwege de smaak en het feit dat in ons vakantiehuis al een mooi fornuis staat) en graag een soort van Weber (met deksel) zou willen.
Weber, weber? Barbecuen met een deksel? De Italianen die ik spreek, kennen het niet.

Ook in de winkel waar ik nu vandaan loop, heeft de verkoper mij met open mond aangekeken. Nee, mijn manier van barbecueën zegt hem niets. En een pizzaoven? Tja....misschien heeft hij daar nog wel een foldertje van liggen. Als ik dan weet wat ik ongeveer wil, kan hij deze misschien wel ergens bestellen.

Mopperend staar ik naar de paar foldertjes die ik heb meegekregen. Maandag moet ik terug komen. Dan zorgt hij dat hij een gasbarbecue in elkaar heeft gezet. En als ik wil mag ik in de tussentijd bij hem thuis biefstuk komen eten om zijn barbecue uit te proberen. Beleefd heb ik zijn aanbod afgeslagen en loop ik nu gedesillusioneerd naar de auto.

Tot mijn verrassing worden we daar opgewacht door een oud mannetje dat ik eerder ook in de winkel had gezien. "Heb je misschien zin in peren?" vraagt hij. "Peren? Nee. In een barbecue!" denk ik, maar zeg ik gelukkig niet hardop.

"Kom dan maar mee. Dan krijg je ze van me". Het oude mannetje neemt mij mee naar zijn garage (wat zo een beetje klinkt alsof ik iets héél onverstandigs doe, maar -geloof mij- deze man kon ik met een hand aan) en begint zakken vol peren te vullen. Hij vertelt dat ze uit zijn eigen tuin komen, dat hij dol is op peren, maar dat hij er nu wel heel veel heeft. Net als aardappels en bonen die hij in andere bakken in de garage heeft staan. "Alles is onbespoten" vertelt hij trots en laat mij zien waar zijn perenbomen staan. "Alsjeblieft" en voor ik het weet loop ik opnieuw richting de auto. Met mijn foldertjes in mijn kontzak en mijn armen vol met peren. "Heb een fijne dag!" roept de man mij na met een grote glimlach op zijn oude gezicht.

Ineens voel ik mij weer helemaal happy. Je hebt problemen en je hebt luxe-problemen. Die buitenkeuken komt wel. Nu eerst gaan bedenken wat we met al die peren gaan doen.

Perencrumble met zelfgemaakt ijs

Wat heb je nodig voor 4 personen?

• 2 uitpuilende eetlepels mascarpone
• 2 uitpuilende eetlepels ricotta
• 4 eetlepels honing
• 2 x 6 eetlepels maraschino (amandelachtige likeur op basis van kersen)
• Schil van 1 citroen
• 4 stevige rijpe zoete peren
• Half notentaartje

Het ijs maak je circa vier uur van tevoren. Je hebt geen ijsmachine nodig.

Hoe maak je het klaar?

1. Maak eerst het ijs door de mascarpone, ricotta, 6 el maraschino, de citroenrasp en 2 el honing te mengen. Klopt het luchtig en zet in de vriezer. Schep het mengsel elk uur om (roer voorzichtig door).
2. Verwarm de oven voor tot 180 graden
3. Schil de peren, ontdoe ze van het klokhuis en snijdt ze in kleine blokjes. 
4. Doe de peren in een ovenschaal en schenk hier de resterende maraschino overeen. Meng goed door. 

   

   
   

5. Verkruimel het notentaartje en strooi de kruimels over de peren. Schenk vervolgens de resterende honing over de kruimels.
6. Zet de peren in de oven en wacht tot de kruimels licht bruin beginnen te kleuren.
7. Schep wat peren en crumble op een bordje en serveer met een lepeltje ijs. 

Verkeerde plek, verkeerd moment. Herfstrisotto.

Het is januari 2007 als een zware storm over Nederland raast. Op kantoor maakt collega M. zich zorgen. Buiten staat een hijskraan te zwiepen. Op een manier die haar onrustig maakt. Ze maakt hier melding van, maar krijgt te horen dat ze zich niet druk hoeft te maken. "Een hijskraan is wel bestand tegen dit soort wind." Maar M. is niet gerustgesteld.

Ze deelt de kamer met meer collega's, maar op dat moment is ze alleen. Alleen met een werkstudent die ze instructie moet geven.

Collega E. is niet op de kamer. Hij is die dag op huizenjacht. Collega H. is ook niet op de kamer. Hij staat beneden bij het kopieerapparaat en maakt een praatje met een collega in de gang. Collega C. zit ook niet op haar plek. Zij is net een kopje koffie halen.

En ik? Ik heb mijn kantoor een verdieping lager zitten, maar zit op dat moment nog in de bus. Zo'n 500 meter van kantoor. Ik kom uit een vergadering in de binnenstad en ben iets later dan gepland, omdat ik een broodje heb gekocht voor de lunch. Omdat ik lekkere trek had, en geen zin in de broodjes op kantoor.

En dan gebeurt het: buiten klinkt een harde knal die gevolgd wordt door een vreemd trillend geluid. Collega M. weet direct wat ze moet doen. Ze grijpt haar student en rent de kamer uit. Net voordat de hijskraan het dak van haar kantoor doorboort en de kamer -met omliggende ruimtes- volledig verwoest. De bovenste verdieping van het gebouw stort in. Muren vallen om. Brokstukken vliegen rond. De sprinklers springen aan. Auto's voor het pand zijn zwaar beschadigd, en voor het raam van mijn directeur is het contragewicht metersdiep de grond ingeslagen. In het hele pand heerst er paniek. En het duurt lang voordat we tot de realisatie komen dat niemand ernstig gewond is. Het is een wonder.

En ik? Ik denk na tien jaar nog regelmatig: wat als ik niet dat broodje had gekocht? Wat als ik een bus eerder had genomen? Wat als ik gewoon direct naar kantoor was gegaan? En wat als ik dan op het pad onder die hijskraan had gelopen, vanaf de bus richting de ingang? 

Maar dit gebeurde niet. Ik was op het verkeerde moment op de juiste plek.

Het is september 2017 en mijn naam- en stadsgenoot besluit een stukje te gaan fietsen. Lekker in de natuur. Naar de bossen. Even de stad uit. Misschien om uit te waaien na een drukke werkweek. Maar in ieder geval om een frisse neus te halen en te genieten van de omgeving.

Ze wordt overvallen door een regenbui, maakt nog een ludieke selfie voor haar vriend en gaat -zoals het er nu uitziet- uiteindelijk schuilen onder een viaduct. In de buurt van een psychiatrische kliniek. Waar Michael P. net vrij rondloopt, omdat zijn moeder jarig is en omdat de beperkingen die behoren bij zijn straf zijn verminderd. Zodat hij goed voorbereid is op zijn terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van 2/3 van zijn straf. Want zo werkt dat in Nederland.

Ik merk dat ik mijzelf de vragen stel die de ouders en geliefden van deze jongere Anne zich de afgelopen weken waarschijnlijk ook duizenden keren hebben gesteld: wat als ze een andere route had gefietst? Wat als ze niet was overvallen door een regenbui? Wat als ze niet net bij die psychiatrische kliniek had moeten schuilen? Wat als de moeder van Michael P. niet net die dag jarig was geweest waardoor hij vrijelijk mocht rondlopen?

Wat als ze niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek was geweest?

*******************

Om de een of andere reden heeft het verhaal van Anne mij de afgelopen twee weken enorm bezig gehouden. Niet alleen vanwege haar bizarre verdwijning, onze gemeenschappelijke naam of de stad waar ze woonde, maar ook omdat ik het gevoel had dat wij allemaal, mijn vriendinnen en ik, deze Anne had kunnen zijn. Fietsend door Utrecht in de regen, append naar familie, zoekend naar een schuilplek. Met de verwachting om daarna gewoon weer terug naar huis te gaan.

******************

Ik had voor vandaag eigenlijk een ander verhaal en een ander recept voorbereid. Maar na het nieuws van gisteravond leek comfortfood mij meer op zijn plek. Al realiseer ik mij ook heel goed dat het gek is om na dit verhaal over eten te beginnen.

Risotto met fontina, pancetta & pompoen

Wat heb je nodig (3-4 personen)?

• 200 gram risottorijst (ik had in Italie een mengsel van risottorijst, orzo en farro gekocht)
• 100 gram Fontina (kaas) in blokjes
• 4 takjes verse tijm
• 1 rode ui
• 3 tenen knoflook
• 400 gram flespompoen
• 200 ml witte wijn
• kippenbouillon (warm)
• 200 gram pancetta (in blokjes)
• 1 Spaanse peper

Hoe maak je het klaar?

1. Verwarm de oven voor op 180 graden. 
2. Bak eerst de blokjes pancetta krokant in een klein laagje olijfolie. Doe de blokjes in een bakje en zet apart. Het vet kun je wegdoen. 

   

   
   

3. Snijd de pompoen met schil in kleine blokjes. Schenk er wat olijfolie over. Hussel goed door, en bak ze 20-30 minuten gaar in de oven. 

   

   
   

4. Bak de rode ui, Spaanse peper en knoflook kort aan in een diepe pan. Voeg de droge rijst toe en bak de rijst ca. 1 minuut terwijl je deze omroert en mengt met het uimengsel. De rijstkorrels worden glazig en zijn als het goed is allemaal bedekt met een klein laagje olijfolie.
5. Voeg de witte wijn toe. De rijst gaat dampen en sudderen. Roer de rijst rustig door. Zet het vuur zacht.
6. Is de wijn verdampt? Voeg dan 1 of 2 soeplepels (van die grote opschep soeplepels) met warme bouillon toe. Roer dit. Je hebt te weinig vocht als je geen plasje bovenop de rijst ziet liggen. Je hebt teveel vocht als je de rijst niet meer ziet.
7. Is de bouillon verdampt? Voeg dan weer 1 of 2 soeplepels toe. En roer opnieuw. Ga niet sjoemelen door het vuur lekker hoog te zetten. Dan krijg je namelijk risotto die van buiten zacht is en van binnen nog hard.
8. Herhaal de vorige stap totdat de rijst nog een klein tikkie te hard is. Voeg de pompoen, de helft van de pancetta en de helft van de tijm toe en laat nog even borrelen tot het vocht weg is. 

   

   
   

9. Vind je de rijst goed van stevigheid (al dente: zacht van buiten en stevig van binnen)? Zet dan het vuur uit en meng de fontina door de rijst. Laat dit ca. 5 minuten zo staan. 
10. De rijst is perfect als je met 1 beweging een bol rijst op het bord kunt plaatsen, die langzaam een beetje uitloopt.
11. Serveer met de resterende blokjes pancetta en wat verse tijm. 

Tosti's, friet en...sbrisolona. Een Italiaans notentaartje.

Vorige week vertelde ik over mijn oma, die (gedwongen door de avontuurlijke escapades van mijn opa) met gezonde tegenzin mede-eigenaar werd van een huis in Italië. Ze vond het heel gezellig om met haar vriendinnen deze bijzondere stap te maken, maar vond het ook een gedoe, zo'n huis. De reis naar Italië, over smalle bergweggetjes en onverharde wegen, vond ze een crime. Bovendien had ze, zo schreef ik al, heel veel moeite met het vreemde eten.

Nu moeten jullie je goed realiseren dat Italië in die jaren '60 héél anders was dan nu. Zeker het gebied waar mijn grootouders hun huis bouwden: Lombardije / Trentino Alte Adige. Dit was een gebied dat -zelfs nu nog- bekend staat om zware ingrediënten: denk polenta, denk boter, denk wild ragouts, en denk canederli (knödel).

Pizza's? Die waren hier nog helemaal niet te krijgen in de jaren zestig. Die waren vanuit Napels onderweg naar het noorden ergens bij het Gardameer blijven steken. Pesto? Daar had men al helemaal niet van gehoord in het boerengehucht waar ons verhaal zich afspeelt. Laat staan zaken als limoncello of melanzane Parmigiana.

Ook voor mijn oom, de broer van mijn moeder, was dit lastig. Hij at namelijk het liefste van alles tosti's. Tosti's en friet om precies te zijn. Als hij dit niet kon eten, at hij liever niets. Soms tot flauwvallen toe. Dus spoedig werd aan het begin van de lange rit vanuit Nederland ook de Hollandse kaas in de auto geladen. Naast de aardappels en campingboter van mijn oma.

Ik moest denken aan deze verhalen toen ik laatst terugkwam uit Italië. Mijn huiskamer stond namelijk vol. Vol met de meest geweldige ingrediënten die ik vanuit Italië had meegenomen naar Nederland: Parmezaanse kaas, speck, sardientjes uit het Gardameer, ingemaakte zalmforel, polenta, olijfolie, lardo, asiago (kaas), fontina (kaas), heerlijke Lugana van wijnhuis Pilandro, honinggrappa én (o.a.) sbrisolona: een notentaartje met amandelen en polentameel. 


De tijden zijn duidelijk veranderd.


************************

Vandaag krijgen jullie het recept voor een heerlijk notentaartje. De zoon van mijn favoriete kruidenier in Italië maakt deze zelf, en onlangs maakte ik hier een lekker toetje mee. 
Aangezien jullie dit taartje in Nederland niet zo snel zullen tegenkomen, krijgen jullie deze week van mij het recept. Dan volgt volgende week het lekkere toetje wat je hier mee kunt maken. 

Sbrisolona

Wat heb je nodig?

• 150 gram polentameel
• 250 gram bloem
• 175 gram ongezouten gepelde amandelen (ik had een mix met o.a. walnoten en pecan)
• Rasp van 1 biologische citroen
• 150 gram suiker
• 2 eierdooiers
• 200 gram koude boter in blokjes
• 2 zakjes vanillesuiker (à 8 gram)
• Handjevol ongepelde amandelen

Mijn kruidenier voegt ook wat reuzel toe aan het deeg, maar dat heb ik niet gedaan. En ook zonder reuzel viel de taart (koek) in de smaak. 

Hoe maak je het klaar?

Verwarm de oven op 180 graden. Meng alle ingrediënten behalve de ongepelde amandelen. Houd het deeg enigszins korrelig en grof. Strooi het mengsel In een ingevet bakblik, en steek de ongepelde amandelen er in. Bak de taart in circa 30 minuten lichtbruin. 

Met coniferen de grens over. Nazomerse kip

Het is het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw als mijn opa met enkele vrienden besluit om een vakantiehuis in Italië te bouwen. Het feit dat voor vele Nederlanders in die tijd Italië als vakantieland überhaupt al als zéér avontuurlijk wordt gezien, weerhoudt hen blijkbaar niet om dit briljante edoch zeer curieuze idee ten uitvoer te brengen.

Met zijn vrienden stippelt hij het plan uit en bedenkt hij hoe het buitenlandse paradijs er uit moet gaan zien. Niet gehinderd door onbekendheid met de Italiaanse taal, weten ze het voor elkaar te krijgen dat de dronken architect uit het dorp zijn handtekening onder enkele provisorische tekeningen zet, en vinden ze een aannemer met de wonderlijke naam "Seccomani" (droge handen) die het plan -met hulp van die Olandesi- ten uitvoer brengt.

De vrienden hebben het goed voor elkaar en het duurt niet lang voor de huisjes met daken van golfplaten aan de oevers van het Noord-Italiaanse bergmeer verschijnen. Vervolgens duurt het ook niet lang voor de eerste hagelstenen de flinterdunne daken perforeren en de Hollanders (die misschien wel avontuurlijk waren, maar niet dom) via de verzekering mooie dakpannendaken kunnen regelen.

Intussen keek mijn oma het allemaal met lede ogen aan. Zij vond het helemaal niets, dat Italiaanse avontuur. Zat ze daar die eerste maanden in een caravan op zo'n bouwterrein, moest ze koken met twee pitten, konden ze nergens gewone aardappels vinden en smaakte al de rest van het eten ook nog eens héél anders. Bovendien was het niet goed voor haar zenuwgestel dat met het water uit de kraan (dat zonder enige filter via een waterval in de bergen en een aan elkaar gelast leidingsysteem het lokale reservoir inliep) regelmatig een kleine hagedis meelifte.

Mijn opa had daar ook een beetje last van. Van dat grote verschil met thuis. En dus regelde hij naast hele blikken (en als ik mijn moeder moet geloven héle ranzige) campingboter en enorme zakken aardappels in de achterbak, ook nog dat een vrachtauto met dennenbomen en coniferen vanuit Nederland naar Italië reed. Zo'n bergmeer is wel mooi, maar wat moet je zonder Hollandse coniferen nietwaar? Het moet wel een béétje als thuis voelen.

*****

Vandaag hebben we een recept dat authentiek Italiaans is, maar toch heel veel herkenbare Nederlandse ingrediënten bevat. Mijn opa en oma zouden het in die beginjaren echter waarschijnlijk niet aangedurfd hebben. "Koken met wijn of met citroen? Maar waar zijn dan de aardappels?"
Ik serveerde het met de polenta van vorige week, en dat was echt een geweldige combinatie. De frisse zuren van de saus compenseren het zware van de polenta. Probeer maar!

p.s. laat de kip zo lang mogelijk marineren. Liefst 24 uur. Dat is echt het enige lastige aan het gerecht!

Pollo Casalingo con aceto

Wat heb je nodig?

• 4 kippenbouten en 4 kippenvleugels
• 1 fles droge witte wijn
• 1 dl. witte wijnazijn
• 1 witte ui, in dunne ringen
• 2 winterpenen, in maantjes (van circa een halve cm.)
• 1 stengel bleekselderij, in dunne reepjes
• 3 tenen knoflook, fijngehakt
• 300 gram venkel, flinterdun gesneden
• 4 laurierblaadjes
• 4 kruidnagels
• 1 el. peperkorrels
• 2 gedroogde chilipeper
• halve citroen met schil (in plakjes)
• Peterselie (fijngehakt) om te garneren

Hoe maak je het klaar?

1. Meng alle ingrediënten door elkaar. 
2. Dek af en laat tenminste 24 uur marineren (meng alles goed tussentijds door) in de koelkast. 

   

   
   

3. Stoof alles in circa 1-1,5 uur gaar. 
4. Serveer met de polenta. 

Geen polenta-fetisj. Polenta met fontina en peterselie.

Vlakbij ons vakantiehuis in Italië is een aantal jaar geleden "La Polentera" geopend: een restaurant waar voornamelijk polenta wordt gereserveerd.

Kun je je voorstellen dat we in Nederlands iets vergelijkbaars doen met een nationaal gerecht? Zoals een restaurant waar je alleen maar stamppot kunt eten? (Vooruit: in de huidige tijdsgeest, met een overload aan restaurants rondom een beperkt thema -zoals "kip"- zou dat misschien wel kunnen).

Veel van onze Italiaanse vrienden die uit de buurt komen, begrijpen het echter niet. Polenta eet je thuis. Dat eet je met familie, met je oma. Dat eet je als het feest is en je met zijn allen gaat barbecueën boven in de bergen.

Maar goed, onze Italiaanse vrienden wonen dan ook in de polenta hoofdstad van Italië, op de grens van Lombardije en Trentino-Alte Adige, vlakbij Storo. Zij eten, als ik een aantal van hen moet geloven, meer dan regelmatig een royale portie polenta.

Met het mais en het maismeel worden tegenwoordig ook andere producten gemaakt

Ondanks het gebrek aan interesse van de mensen uit onze omgeving, zit La Polentera dagelijks hartstikke vol. Dus niet met onze vrienden, maar met -zo vermoed ik- Italianen uit andere regio's die niet zijn opgegroeid met polenta, of met Noordelingen met een polenta-fetisj (die écht nooit genoeg kunnen krijgen van polenta) of met toeristen die wel eens willen weten hoe polenta nu écht gegeten moet worden.

De traditionele manier van polenta is allesbehalve spannend. En -als je het mij vraagt- allesbehalve lekker. In principe komt het neer op gekookt maïsmeel met een klein beetje zout dat hetzij vloeibaar geserveerd wordt, hetzij na het koken opgesteven is en daarna gebakken of gegrild.

Je wilt niet weten hoe vaak ik tegen heug en meug in alle beleefdheid hele klodders en rechthoeken van die gele plamuurverf naar binnen heb moeten werken. Zélfs bij La Polentera waar ik inmiddels, tegen beter weten in, zo'n driemaal heb gegeten.

En toch..... Toch krijgen jullie vandaag het recept voor polenta. Het is namelijk écht mogelijk om iets lekkers te maken van dit goudgele maïsmeel. En onze lokale kruidenier weet precies hoe. Zijn geheim? Voeg vooral veel, heel veel, kaas toe. En misschien ook wat kruiden, bouillon en stukjes Italiaanse worst.

Ja, ik hoor je al denken: zo krijg je zelfs stamppot lekker!

Polenta met fontina (en peterselie)

Wat heb je nodig voor circa 4 personen?

• 200 gram polenta (liefst langkokende i.p.v. instant)
• zo veel water als op de verpakking staat
• 75 gram fontina
• 1-2 tl. zout
• 15 gram boter
• 25 gram verse bladpeterselie
• 2 tenen knoflook

Hoe maak je het klaar?

1. Maak de polenta klaar zoals beschreven op de verpakking. Bij mijn originele polenta uit Storo moest ik 800 ml water aan de kook brengen, en hier 200 gram polenta aan toevoegen. Dit liet ik op zacht vuur 40 minuten pruttelen, terwijl ik herhaaldelijk in de pan roerde. Vergeet vooral niet om zout toe te voegen. 
2. Smelt de boter, en maak met een staafmixer een kruidenboter met de peterselie, boter en knoflook. 

   

   
   

3. Snijdt de fontina in kleine blokjes.
4. Mix de fontina en de kruidenboter door de hete polenta. Roer alles goed door. 

   

   
   

5. Voeg peper en zout naar smaak toe.
6. Schep een bescheiden hoeveelheid op je bord en serveer dit met een wildragout of met gestoofde kip met azijn (recept volgt volgende week).

Serveer met de kip van volgende week

Shukshaka, zakashakka, zakazulu, shakshuka

Ik weet hoe ik zelf mayonaise kan maken. En hoe deze lekkerder wordt dan in de winkel. Ik weet ook dat ik zelf ketchup kan maken. Of BBQ-saus. En dat deze waarschijnlijk ook veel lekkerder zal zijn dan in de supermarkt. Net als mijn zelfgemaakte sambal. Maar ja. Ook ik heb niet altijd tijd of zin om alles zelf te maken. Ook ik grijp soms naar een kruidenmix of fles met saus. Maar alleen als deze ook echt lekker is. 

Hierbij een lijst met enkele van mijn guilty pleasures.... 

Sriracha saus

Zoals jullie weten houd ik erg van pittig eten. En sinds ik deze saus heb leren kennen, moet ik oppassen dat ik deze niet overal opgooi. Oei, wat is dit lekker. 

De saus is gemaakt van chilipepers, azijn, suiker, knoflook en zout, en komt oorspronkelijk uit Thailand. Daar werd het voornamelijk bij zeevruchten gegeten. 

Ikzelf vind het lekker op een gebakken eitje of op een hamburger. Stiekem deed ik ook een beetje op de Shakshuka (het recept van vandaag), maar dat kan natuurlijk eigenlijk niet. 

Op het plaatje zie je het merk Go-Tan, maar er zijn veel meer merken die deze saus verkopen. Zelf maken kan dus ook en schijnt relatief eenvoudig te zijn. Wie weet doe ik dat binnenkort...

Lemon pepper

Ook dit is weer zo'n fijn mengsel dat je eigenlijk ook zelf kunt maken. Feitelijk is het niet meer dan citroenschil (bij dit merk 30%) en grove peper (de resterende 70%). 

Dit merk van bekende chef-kok Jonnie Boer (de Librije) is erg lekker, maar ook andere merken zijn goed. Check wel de ingrediëntenlijst. Je wilt geen suiker of zout in je mengsels hebben: dat kun je eventueel zelf wel toevoegen.

Ik gebruik dit mengsel eigenlijk voornamelijk als ik kippenvleugeltjes of drumsticks bak. Meestal gooi ik een stevige hoeveelheid van deze peper bij de kip met een iets mindere hoeveelheid kerrie. En dan de kip krokant bakken.... Erg fijn. 

Chipotle tabasco

Ik heb al eens eerder verteld dat ik groot fan ben van Tabasco. Natuurlijk is het pittig, maar ik vind dat er ook altijd een hele mooie diepe smaak aanzit. Het is dus niet alleen scherp.

Deze chipotle tabasco is een toppertje. Je moet hem alleen niet gebruiken als tabasco door in een tomatensaus te gooien ofzo. Dat vind ik persoonlijk minder geslaagd

Ik vind hem zelf het lekkerste door wat mayonaise of wat ketchup heen, zodat je een heerlijk pittige en rokerige saus krijgt. Deze doet het geweldig bij gegrilde kippetjes (zonder citroenpeper of kerrie) of bij een burger.

Knoflookpoeder

Ik heb eigenlijk altijd gedacht dat knoflookpoeder "not done" is in de keuken. Mijn hele leven lang pel en kneus ik knoflooktenen om ze vervolgens fijn te snijden (nooit te persen!) en aan mijn gerechten toe te voegen.

Sinds een paar maanden gebruik ik echter ook vaak dit potje (niet specifiek dit potje, want dit potje zit vol, maar potjes zoals deze), omdat ik dit in veel recepten toch tegenkwam: Aziatische recepten, Marokkaanse recepten, Antilliaanse recepten, Zuid-Amerikaanse recepten... you name it.

In de Italiaanse keuken kom ik het overigens niet tegen. Dus dan pel en kneus ik nog altijd mijn verse teentjes. Maar op andere momenten, ben ik de schaamte dus voorbij. Zoals bij onderstaand gerecht. 

Shakshuka

Vandaag eten we Shakshuka. Shakshuka is een gerecht uit het Midden-Oosten dat op vele verschillende manieren wordt klaargemaakt. In sommige landen wordt het als ontbijt gegeten. In andere landen wordt het ook wel 's avonds gegeten, maar dan wordt het gerecht soms aangevuld door wat meer groentes. Zo eet men het in Israël ook wel met artisjokken en/of aardappels. Ik had nog een aubergine liggen. Vandaar deze variant, met aubergine dus.

Wat heb je nodig?

• 1 aubergine
• 1 witte ui, in dunne ringen
• 400 gram tomaat in blokjes met sap
• 1 el. komijnzaadjes
• 1 tl. knoflookpoeder
• 1 tl. suiker
• 1/2-1 tl. cayennepeper
• 1,5 el. fijngehakte bladpeterselie
• 1,5 el. fijngehakte koriander
• 5 takjes verse tijm (alleen blaadjes)
• Snufje saffraan
• 3-4 eieren
• Peper en zout
• Knapperig stokbrood
• Evt. wat olijven

Hoe maak je het klaar?

1. Snijd de aubergine in kleine blokjes en laat de blokjes ongeveer dertig minuten in een bak met gezouten water staan. Giet ze daarna af.
2. Bak de komijnzaadjes in een droge pan totdat ze beginnen te geuren.
3. Voeg wat olijfolie toe en bak de ui en de aubergines met de komijnzaadjes zeker vijf tot tien minuten totdat de aubergine goed zacht is geworden. 

   

   
   

4. Voeg de tomatenblokjes, suiker, cayennepeper, saffraan, 2/3 van de verse kruiden, knoflookpoeder en wat water toe. Meng alles goed door en laat lekker pruttelen.
5. Check de saus regelmatig. Hij mag niet te droog worden, maar laat zeker vijftien minuten zachtjes koken. Proef of de saus zout genoeg heeft. 

   

   
   

6. Als alle smaken goed met elkaar vermengd zijn, kun je met een lepel wat kuiltjes in de saus maken. Breek hier een eitje in. 

   

   
   

7. Zet een deksel op de pan en laat de eieren zachtjes gaar stoven.
8. Serveer de saus, strooi de resterende verse kruiden over de saus, schenk wat olijfolie over het bord en leg er brood naast.