Italiaans met een vleugje Oranje: koninklijke crostini met aubergine

Mijn koninklijke crostini

Ik was het bijna vergeten: Koningsdag. Dat komt omdat ik vorige week in Italië was en dan alles wat in Nederland afspeelt een beetje vergeet. Ik bevond mij dus zonder oranje franje in la bella Italia, dronk zonder enige betekenis (behalve dat ik het geweldig lekker vind) oranjekleurige Aperol Spritz, en bezocht, zonder aan de vrijmarkt te denken, verschillende markten met heel veel troep (maar gelukkig ook heerlijke Italiaanse delicatessen).

Mijn verblijf in Italië betekende wel dat ik al weken van te voren mijn verhalen had geschreven voor mijn blog en dus niet had geanticipeerd op het hele Oranje-feest dat zou plaatsvinden in Nederland tijdens mijn afwezigheid. Hartstikke zonde, want ik heb sinds een aantal jaren een heel bijzonder (en stiekem best hilarisch) kookboek: "Koken met de Oranjes" van Anne Scheepmaker, waarin aan de hand van anekdotes het dagelijks menu van onze sinaasappelkleurige royals uit de doeken wordt gedaan. En wat is een beter moment om hierover te schrijven dan de week van Koningsdag?

Als ik er wel tijdig aan had gedacht om in deze week iets over de Oranjes te schrijven, had ik kunnen vertellen dat de vorige koninginnen regelmatig en graag in een haringetje hapten (ik heb ze gezien: foto's van een koningin met open mond en een haring slingerend boven haar hoofd), en dat we in de koninklijke context niet spreken van een kroket, maar van een croquet. Wat me doet vermoeden dat binnen de koninklijke krokante buitenkant van deze nationale trots waarschijnlijk geen verdwaald stukje paardenvlees of varkensoor zal zijn beland.

Als ik er dus aan had gedacht, had ik ook kunnen melden dat men denkt te weten dat onze vorige koningin niet zo van koken houdt, maar liever af en toe geniet van een koud biertje en een sigaretje. En dat zij bovendien noodgedwongen geen grote eter was, omdat men er altijd heel angstvallig op lette dat zij niet te dik zou worden: "Zou ze op alle wensen tot culinaire verwennerij ingaan, dan zou zij al snel als een Tante Pollewop de troonrede voorlezen". (En dat kunnen we niet hebben, nietwaar?)

Aan de hand van dit kookboek, had ik jullie overigens niet zo veel details kunnen vertellen over de culinaire voorkeuren van onze royals. En dat heeft een reden: de Oranjes weiden hier zelf namelijk ook niet te veel over uit. Het zou ook wat zijn: zouden we ineens te horen krijgen dat de prinsen echt een giga hekel hebben aan ontbijtkoek! Heeft Nederland ze net 40 jaar lang elke 30 april in die koeken laten happen....

Ik had je overigens nog wel een paar kleine voorkeuren van ons koningshuis kunnen vertellen als ik er aan had gedacht om dit verhaal te schrijven: Prins Bernhard dronk graag een pint bier bij het ontbijt, Juliana had de voorkeur voor vegetarische gerechten, Prins Claus hield erg van Aziatisch eten, en Prins Constantijn kookt het liefst Italiaans.

Maar goed. Aan dit alles heb ik dus niet gedacht toen ik mijn vakantie voorbereidde en mijn verhaaltjes schreef voor mijn vakantie. Mijn excuses. Hopelijk maak ik het goed met het volgende Italiaanse recept met een vleugje Oranje:

"Toscaanse crostini (vakantie-eten voor de Oranjes)"

Ik zal eerlijk bekennen: ik had twijfels bij dit recept. En heb dus twee variaties gemaakt. Eentje zoals de Oranjes het volgens mijn kookboek schijnbaar doen, en eentje zoals ik het zou doen. Natuurlijk was de laatste het lekkerst, maar de Oranje-versie was ook niet verkeerd.

Wat heb je nodig voor circa 8 crostini?

• 8 dunne plakjes ciabattabrood (om af te bakken)
• 1 aubergine
• 2 grote vleestomaten
• 2 tenen knoflook
• 30 gram geroosterde pijnboompitten
• gemalen pepertjes (peperoncino)
• goede kwaliteit olijfolie
• 8 blaadjes basilicum
• Maldon zoutsnippers (mijn eigen inbreng)

Hoe maak je het klaar?

1. Verwarm de oven voor op 200 graden. 
2. Rooster het brood in circa 5-10 minuten lichtbruin. De Oranjes bakken de ciabatta droog in de oven. Ik schenk er altijd een beetje olijfolie op en wrijf een kant van het brood in met een half teentje knoflook. 
3. Snijd de aubergine in blokjes. De Oranjes schillen de aubergine. Ik doe dat niet. Ik vind het mooier met schil. Bovendien zou je de schil anders weggooien en dat is zonde.
4. Bak de aubergineblokjes in wat olijfolie tot ze zacht en goudbruin zijn. Ik doe dit ook met mijn aubergineblokjes, maar eigenlijk pas nadat ik ze eerst een half uur in zout water heb gelegd, heb afgespoeld en uitgeknepen. Hierdoor heeft de aubergine minder vet nodig bij het bakken. 

   

   Links: schillen en bakken. Rechts: in zout water, uitknijpen en bakken.
5. Hak de resterende knoflook in hele kleine stukjes en voeg deze toe aan de aubergine. Bak ze zachtjes mee. In mijn versie wacht ik met het toevoegen van de knoflook tot stap 7. Ik meng de fijngehakte knoflook met de tomaat en eet het dus rauw.
6. Dan volgt de tomaat. Hier zit een essentieel verschil tussen de Oranjes en mij. Ik snijd de tomaat in kleine blokjes nadat ik eerst de pitjes heb verwijderd. De Oranjes schillen de tomaat en gebruiken wél de waterige pitjes. Ik vind dat de tomaat dan te veel puree wordt, en bovendien vind ik schillen van een tomaat een gedoe. 

   

   Oordeel zelf: links puree, rechts blokjes.
7. Meng de aubergines met de tomaat (en eventueel ook de knoflook als je net als ik van rauwe knoflook houdt)
8. Schep de tomaten en aubergines op het brood, bestrooi het met wat pijnboompitjes en de gescheurde basilicumblaadjes.
9. Schenk er wat goede olijfolie overheen en bestrooi met de Maldon zoutsnippers.

Het koninklijke resultaat

Hamburgers Favorite Things 2015 (deel 1), en een zalmquiche met asperges

Ik ben dol op zalm. Én op asperges.

Vorige week vertelde ik jullie dat ik volstrekt onafhankelijk ben. Ik krijg geen geld voor mijn blog, ik krijg geen gratis producten thuis geleverd zodat ik er over schrijf, en ik raak eerder blut van deze hobby dan dat ik er rijk mee word. Maar dat maakt mij allemaal niet uit. Ik vind het gewoon leuk om te doen. En zolang ik het idee heb dat ik er een paar mensen blij mee maak (waaronder mezelf), zal ik waarschijnlijk nog wel even doorschrijven.

Met dit alles in het achterhoofd, ga ik jullie vandaag een paar van mijn meest favoriete producten laten zien. Gewoon. Omdat ik ze zo verrekte lekker of handig vind. Of omdat ik blij word van de makers van het product en het hen gun om wat bekender te worden. Hierbij dus:

Ghee Easy
Ghee is een soort van geklaarde boter die veel in de Indiase keuken wordt gebruikt. Ghee Easy is een potje met geklaarde boter van Nederlandse oorsprong (Nederlandse koeien). Het fijne aan Ghee is dat het veel meer verhit kan worden dan een roomboter, zonnebloemolie of olijfolie. Het is dus perfect om een biefstukje of je aardappeltjes in te bakken. Het vet verbrandt niet en daardoor bak je dus gezonder. De geur van ghee easy is apart, maar de smaak is neutraal.
Ghee Easy is te koop bij delicatesse-zaken (zoals Peek en van Beurden op de Nachtegaalstraat in Utrecht).

Hottie Sambal
Al jaren ben ik groot fan van Hottie Sambal, en dan met name van de aardappel, de aubergine, of de rode ui & honing versie. Hottie Sambal wordt gemaakt door Sita Danser, een ontzettende aardige en enthousiaste vrouw die je tegen kunt komen op streekmarkten en culinaire events. Haar producten zijn zelfbedacht, biologisch en duurzaam geproduceerd. De sambals zijn natuurlijk wel pittig (sommige wat pittiger dan andere), maar heel erg smaakvol en bijzonder. Zeker het proberen waard. Bezoek de website voor verkooppunten.

Maldon zoutsnippers
De trouwe volger van dit blog weet dat ik thuis heel veel soorten zout heb. Het ene zout past beter bij een biefstuk, het andere zout past weer beter bij vis. Daarnaast is er onder meer gerookt zout, zwart zout, rivierzout, rood Hawaiiaans zout, en zout uit zoutmijnen (met een blauwe glans).
Mijn meest favoriete zout zijn de Maldon Zeezoutvlokken. Dat komt niet alleen door de smaak (niet superzout), maar zeker ook door de structuur. Omdat het zout uit het water wordt geschept, krijg je hele dunne flintertjes die nét die finishing touch kunnen geven die je maaltijd nodig heeft.
Dit zout is in de meeste supermarkten te koop.

Drentse AA Yoghurt

Deze yoghurt is in ieder geval te krijgen bij de Natuurwinkel op de Nachtegaalstraat in Utrecht en bij de 'Smaak van de Lage Landen' in Breda. Het is een biologische yoghurt die met behulp van zonne-energie wordt gemaakt. Alhoewel de fles wat onhandig is, lukt het me toch elke keer om de hele pot hélemaal leeg te krijgen. Helaas gaat dat vaak wat sneller dan gepland. De yoghurt is vol, romig, een tikkie zoet en fris. 

Tabasco
Tja, dit is een product dat iedereen kent. Ik ben er gewoon een beetje aan verslaafd: that good old tabasco. Ik giet het op een gebakken eitje, soms stiekem in de pastasaus (foei, foei) en zeker ook in de guacamole of jambalaya.
Tabasco wordt gemaakt van tabasco-pepers, azijn en zout. Na het vermalen van de pepers en het zout wordt het mengsel eerst drie jaar in eikenhoutenvaten gerijpt om extra smaak te krijgen. Hierna wordt de azijn pas toegevoegd, en moet de saus nog een maandje verder rijpen. Het exacte recept van Tabasco is alleen bekend bij de familie van de bedenker die de productie nog altijd in eigen handen heeft. Het oorspronkelijke recept dateert al vanaf 1870.

Egmondse bollen
Deze biologische geitenkaasballetjes zijn heerlijk en worden geproduceerd op de Klompenhoeve in de buurt van Alkmaar. De melk is afkomstig van geitjes uit de regio, en wordt tot kaas gemaakt op de zorgboerderij door begeleiders en cliënten. De balletjes zijn zacht, romig, en een tikkie gekruid. Dit maakt ze perfect voor een frisse salade met bijvoorbeeld bietjes en/of rucola. Ik koop ze zelf altijd in de biologische winkel.

De olijfolie van Comincioli
Het laatste product van vandaag is de olijfolie van Comincioli. Mensen, mensen: deze olie is heerlijk!
In de algemeenheid heeft men het niet over Lombardije als men over Italiaanse olijfolie spreekt. Meestal gaat het dan over olijfolie uit Ligurië, Toscane of Sicilië. Dat is niet helemaal eerlijk: Comincioli produceert drie soorten olijfolie in Lombardije (in de buurt van het Garda-meer) en behoort volgens de bekende olijfoliegidsen van Gambero Rosso en Slow Food tot de toppers van het land. De olies zijn wel een tikkie (héél groot tikkie) aan de dure kant (circa 25 euro voor een halve liter). Je moet het dus niet over ál je eten heen gooien. Wees selectief in je gebruik, en geniet van de lage zuurgraad en het kruidige karakter.
Je kunt de olijfolie aan de deur kopen in Puegnago sul Garda of bestellen via internet.

Een volgende keer krijgen jullie meer van mijn favoriete producten. Nu gaan we over naar het recept van deze week:

Zalmquiche met asperges en twee soorten zalm 

Wat heb je nodig?

• 300 gram verse groene asperges (schoongemaakt)
• 200 gram verse zalm (dunne plakjes)
• 100 gram gerookte zalm
• 200 gram verse spinazie
• 2 knoflooktenen (fijngehakt)
• 3 eieren
• 6 bladerdeegvelletjes (ontdooid)
• 200 ml slagroom
• taartvorm

Hoe maak je het klaar?

• Verwarm de oven voor op 200 graden.
• Beboter de taartvorm en bedek de bodem en een deel van de zijkant (circa 2 cm) met het bladerdeeg. Prik hier met een vorm wat gaatjes in en bak het bladerdeeg in ongeveer 10 minuten in de oven totdat de bodem licht gekleurd is.
• Bak intussen de spinazie met de knoflook in een pannetje totdat de spinazie is geslonken. Giet de spinazie af. Zorg dat al het vocht weg is. Hak de spinazie fijn.
• Kook de asperges 5 minuten in kokend water en snijd ze in stukjes van circa 2 cm.  

  

  
  

• Bedek de bodem van de quiche met de gerookte zalm.

  

  
  

• Klop de eieren los en meng deze door de slagroom. Schep hier de spinazie en de asperges doorheen, en giet het mengsel in de taartvorm.

  

  
  

• Bedek het mengsel met de plakjes verse zalm, en zet de taart circa 25 minuten in de oven of in ieder geval tot de vulling stevig is geworden. 
  

p.s. je hoeft de quiche eigenlijk niet te zouten,omdat de gerookte zalm waarschijnlijk al zout genoeg is. Strooi er wel wat peper overheen.

Het foodbloggersgilde, en een frisse venkelsalade met manchego

Een salade met venkel, sinaasappel en manchego

Met het publiceren van mijn eerste verhaal op hamburgerkookt trad ik, zonder het te weten, toe tot het foodbloggersgilde. Natuurlijk in eerste instantie als leerling, want foodbloggen bleek niet zo makkelijk. Niet alleen moet je zorgen voor een continue aanwas van verhalen en recepten, ook is het de kunst om het recept zo op te schrijven dat een ander het probleemloos kan herhalen. Daar was ik in het begin zeker geen ster in, zoals je eerder hebt gelezen bij mijn recept van gnocchi met bier en taleggio (al is de kans groot dat je dit hebt gemist, omdat bijna niemand dit recept ooit heeft bekeken).

Inmiddels zijn we zo'n 135 verhalen en (nog meer) recepten verder. En wellicht heb ik mijzelf, zonder daar heel bewust van te zijn, opgewerkt tot het volgende niveau in het gilde: de gezel. Eén ding weet ik zeker: de meestertitel (de top in het gilde) heb ik in ieder geval bij lange na nog niet gehaald. Als meester word je namelijk uitgenodigd voor De Nationale Eettest, heb je duizenden volgers op Instagram (ik heb geen Instagram), en krijg je columns in de leukste culinaire tijdschriften.

Ik heb nog nooit een uitnodiging ontvangen.

Alhoewel het misschien wel eens leuk zou zijn voor mijn ego (ik droom tenslotte wel dat ik word ontdekt door Mac van Dinther en duizenden bezoekers op mijn blog krijg), ben ik er stiekem ook wel een beetje blij mee. Het lijkt mij namelijk best zwaar om bij die groep te horen.

Zo werden enkele foodbloggers onlangs gevraagd om te jureren bij een kaasverkiezing. Toen duidelijk werd welke kaas als beste uit de bus kwam, brak de hel los op Twitter. Hoe was deze uitslag tot stand gekomen? Hoe kon de winnaar de winnaar zijn geworden? Hoezo was Milner de lekkerste kaas in Nederland? En wie waren deze foodbloggers eigenlijk? En wie bepaalden of zij wel smaak hadden?

Milnergate was geboren. 

Van Milnergate belandden we op Twitter al snel in de volgende discussie: wie waren toch die foodbloggers die zich lieten sponsoren en lieten betalen voor hun stukjes? (even voor de duidelijkheid: "belandden we" betekent dat ik de discussie op veilige afstand vanuit mijn luie stoel volgde).

Nu moet je je voorstellen dat ik bij het lezen van deze berichtjes rechtop in mijn stoel ging zitten en hardop dacht: "Sponsoren? Je bedoelt dat er mensen zijn die geld verdienen met hun blog?"  

En inderdaad: blijkbaar zijn er tal van bloggers die ongegeneerd alleen pasta van het thuismerk X gebruiken of tomatensaus van hofleverancier Y, en daar een fijn zakcentje mee verdienen.
Een wereld ging voor mij open. Maar mijn deur ging ook gelijk dicht. Want laat 1 ding duidelijk zijn: ik doe dat niet. Mijn blog is puur vrijwilligerswerk. Voor jou. En voor mezelf. Het houdt me van de straat zullen we maar zeggen. Maar ik verdien er geen rooie cent aan.

Tenslotte belandden we een paar weken geleden nog in een laatste foodbloggersrel. Ene Silvana bleek namelijk ongegeneerd hele verhalen te kopiëren van andere bloggers en deze onder haar naam te publiceren in een wijkkrantje in Assen. Heel bijzonder en ook bijzonder dom als ik heel eerlijk mag zijn. Al zit er ook een compliment in verborgen natuurlijk. Als iemand jouw blog zo leuk vindt, dat hij of zij het kopieert.

Ik heb nog even heel hard gezocht, maar ik kon mijn blog nergens terugvinden tussen in haar verhalen.

Hoe dan ook: met het schrijven van mijn eerste verhaal betrad ik dus een hele bijzondere, leuke maar ook rare wereld. Daar hoort wat mij betreft ook een heel raar recept bij. Namelijk een recept met fruit (waarom dit raar is, lees je hier). 

Venkelsalade met manchego en sinaasappel

Dit gerecht is lekker als lunchgerecht op een warme dag. Het is voldoende voor zeker 2 personen.

Wat heb je nodig?

• 300 gram verse venkel met groen
• 100 gram manchego (Spaanse kaas)
• 1 sappige sinaasappel (inclusief al het sap)
• 2 el. zwarte olijven
• 2 el. goede olijfolie
• peper en zout naar smaak

Hoe maak je het klaar?

1. Snijd de venkel in flinterdunne plakjes. Snijd het groen fijn en bewaar dit. 

   

   
   

2. Snijd de sinaasappel in flinterdunne plakjes. Vang al het sap op. 

   

   
   

3. Snijd de manchego in flinterdunne plakjes
4. Meng de venkel, de stukjes sinaasappel en de manchego door elkaar.
5. Bestrooi met de olijven en het groen van de venkel.
6. Schenk hier wat olijfolie overheen en bestrooi naar smaak met peper en zout. 

Ik wil het niet weten, want ik wil het eten: Marokkaanse tuinbonensalade

Is dit wel echt een tuinboon?

Ik heb sinds kort de app van de Keuringsdienst van Waarde. Hierbij twee gratis tips:

1. Schaf hem niet aan.
2. Lees niet verder als je wilt weten waarom je hem niet aan moet schaffen. 

< dit is je kans om te stoppen met lezen >

< hierbij nóg een kans om te stoppen >

< en je laatste kans....... >

Goed. Je leest dus verder.... Tja, dan ga je het ook krijgen ook. 

De app van de Keuringsdienst van Waarde staat vol met leuke gekke quizvraagjes. Tenminste....dat denk je in eerste instantie. Je krijgt een vraag over een bekend product en moet uit twee opties kiezen wat er met dit product aan de hand is. Dat klinkt leuk toch? Probeer het maar eens:

1. Als er 'soep met canterellen' op het etiket staat, hoeveel canterellen kunnen er dan in je soep zitten? Meer of minder dan één?
2. Wat is het verschil tussen gezeefde tomaten, tomatensap en tomatenpuree? Is dat de rijpheid van de tomaten of de hoeveelheid water?
3. Welk kruid is het duurst: peper of gedroogde peterselie?
4. Ambachtelijke jenever wordt gemaakt van moutwijn. Waar wordt industriële jenever van gemaakt? Suikerbiet of moutwijn?
5. Hoe heet spek bij een rund? Buik of vet?
6. Hoe groot is de stal van een driesterren varken (de sterretjes van de dierenbescherming)? 1.4 m2 of 2.4 m2?
7. Hoe oud kan 'verse' sinaasappelsap in de winkel zijn? Meer of minder dan een jaar?
8. Waarin ontdekte de Keuringsdienst van Waarde echte stukjes ijzer? In spinazie of in cornflakes?
9. Nederlanders eten veel en graag nepkaas. Waar wordt nepkaas van gemaakt: van motorolie of van palmvet?
10. Hoeveel klontjes suiker zitten in ketchup? Is dat meer of minder dan 40 klontjes?
11. Hoe komt Fristi aan zijn mooie roze kleur? Komt dat door koeienbloed of door insecten?
12. Voor welk product betalen de bewoners uit Bunnik 1/1000 van de winkelprijs? Bronwater of frambozen?
13. Wat zit er niet in vanillevla? Vla of vanille?
14. Wat is de kans dat je een legbatterij eet als je in de winkel een eierproduct koopt? Meer of minder dan 50%?

Denk er maar eens goed over na. 

Dan volgen hier de antwoorden:

1. Minder dan 1. Je mag dus een bloempapje met een verdwaalde canterel gewoon canterellensoep noemen. Dat vind ik heel vreemd.
2. Het verschil is de hoeveelheid water. Kortom: het maakt eigenlijk niet uit wat je koopt. Dus kun je maar het beste vooral letten op de kwaliteit van de tomaten. Denk ik. 
3. Peterselie. Als je gedroogde peterselie koopt betaal je 200 euro per kilo (shocking! Maar dan denk ik wel bij mezelf: waarom zou iemand in vredesnaam gedroogde peterselie kopen?)
4. Suikerbiet natuurlijk. Niets verkeerds aan, toch? 
5. Vet. Gek hè? Dan klinkt het ineens een stuk minder aantrekkelijk. Spek? Mmmm. Vet? Getsie!
6. 2.4 m2. En daar moet hij het zijn hele leven mee doen. Ai. Dat is kleiner dan mijn tuin. En die vind ik al zo klein...
7. 'Verse' sinaasappelsap wordt soms wel drie jaar in de vriezer bewaard voor het in jouw flesje belandt. Het wordt echter wel binnen 24 uur geperst en geconcentreerd. Dat dan weer wel. Dus waar klagen we eigenlijk over?
8. Er bleken echte stukjes ijzer in cornflakes te zitten. En dat was niet omdat de cornflakes-maakmachine een defect had. 
9. Het antwoord is palmvet. Dat klinkt toch prettiger dan motorolie, nietwaar? Motorolie zit daarentegen wel in de roze regenboogforel die je in de supermarkt ziet liggen. Daar schreef ik al eens eerder over. Overigens: voor de productie van palmvet wordt het halve regenwoud omgehakt. Hoeveel beter dit uiteindelijk voor ons is, is natuurlijk de vraag. 
10. Lekker hè ketchup? Komt vast door al die 45 suikerklontjes. 
11. De luis kom je in meer producten tegen, in M&M's bijvoorbeeld. En in lippenstift. Arme vegetariërs. Want vleeseters vinden dit natuurlijk geen probleem. Toch?
12. Die bewoners uit Bunnik hebben geluk. Waar wij het moeten doen met de dure flessen water van Bar-Le-duc en Sourcy, tappen zij ditzelfde water gewoon uit hun kraan. 
13. Je eet vla met kerstbomen als je vanillevla koopt. De aroma's uit de kerstboom zijn namelijk een stuk goedkoper dan echte vanille. Goed nieuws: er zit dus wel vla in je vla!
14. Let je er bij je zondagse gekookte eitje er zorgvuldig op dat het eitje van een biologische losloopkip is, loop je vervolgens 90% kans om in de supermarkt een eierproduct te kopen  van een legbatterijkip. Daar gaan al je goede voornemens weer down the drain. 

Het is wat hè mensen. Zo gaat de lol van het eten er toch vanaf? Ik meen het wanneer ik zeg: soms kun je het maar beter allemaal niet weten. 

*****

Tot de volgende 'Keuringsdienst van Waarde' het tegendeel bewijst, eten we vandaag: 

Marokkaanse tuinbonensalade

Let op: je gaat de tuinbonen dubbel doppen. Dat betekent dat je ze na het koken uit hun grijze velletje gaat wurmen. Dit is wel een werkje. Maar het is echt de moeite waard. Ga lekker voor de tv zitten en zet je verstand op nul (dus niet de Keuringsdienst van Waarde kijken hè?). 

Wat heb je nodig voor een lunchgerecht voor 2 personen?

• 450 gram gedopte tuinbonen (mag ook diepvries): dit zijn tuinbonen die uit de peul zijn gehaald.
• 130 gram kalamata olijven (ontpit en uitgelekt) 
• 160 gram artisjokken (uitgelekt) en in grove stukken gesneden
• sap van een halve citroen
• de fijngehakte schil van 1 ingemaakte citroen
• 2 el. gehakte koriander
• 1 el. gehakte munt
• 2 tl. gemalen komijn
• Goede scheut milde olijfolie
• Halve Spaanse peper in dunne ringetjes (of meer/minder naar wens)
• Zout en peper naar smaak

Hoe maak je het klaar?

1. Breng wat water zonder zout aan de kook, en kook de tuinbonen gaar. Reken op ongeveer 5 minuten. De kooktijd is afhankelijk van of je verse tuinbonen hebt of grote of kleine of diepvries. Check na een paar minuten of de tuinboon niet te zacht wordt. 
2. Laat de tuinbonen uitlekken en afkoelen. 
3. Meng intussen alle overige ingrediënten in een grote schaal door elkaar. 

   

   
   

4. Dubbeldop de tuinbonen: scheur het grijze losse velletje los en duw de frisgroene inhoud eruit. De grijze velletjes gooi je straks weg. Die maken de tuinbonen alleen maar bitter. 

   

   Links eet je niet, rechts eet je wel.

5. Meng de dubbelgedopte tuinbonen door de overige ingrediënten, en breng op smaak met zout en peper. 
6. Serveer met lekker knapperig brood. Eet smakelijk!

De Culinaire Agenda 2015 (en inktvisjes in tomatensaus)

Gevulde inktvisjes (heel lekker, maar het ziet er niet uit)

Elk jaar rond deze tijd krijg je van mij een overzicht met de leukste culinaire of Italiaans georiënteerde activiteiten van de komende maanden.

10 t/m 12 april: Eeterij op Wielen (Breda)

Tja, natuurlijk kan ook het zuiden niet achterblijven als de hele Randstad tegenwoordig uit een Food Truck eet. De Bredase editie is nog een beetje klein met 25-30 'rollende keukens', maar je zou maar bij elke truck een hapje moeten eten..... dan moet je ook jezelf naar huis toe rollen.  
Na Breda gaat de Eeterij ook nog naar Tilburg (24-26 april) en Bergen op Zoom (5-7 juni).

10 t/m 12 april: Lentebok-festival (Utrecht)

Voor het vierde jaar op rij vindt in Utrecht het Lentebok-festival plaats op het Ledig erf. Tijdens het festival kun je zo'n 15 lentebokbiertjes proeven en cijfers geven. Na drie dagen bier drinken, muziek luisteren en lekkere hapjes eten in (hopelijk) de zon, wordt bekend gemaakt welk biertje zich voortaan 'Topbock' mag noemen. 

11 en 12 april: Kom in de Kas (heel Nederland)

In dit weekeind kun je een kijkje nemen in verschillende soorten kassen in het land: van bloemenkassen tot kassen waarin tomaten groeien. Er zijn verschillende kookdemonstraties en heel veel activiteiten voor kinderen. Ook doen verschillende biologische boeren mee met dit weekeind.

8 t/m 10 mei: Fonteyn Wijn Festival (Utrecht)

Acht wijnkoperij presenteren meer dan 100 topwijnen op het Janskerkhof in Utrecht. De wijnen kun je proeven met lekkere hapjes en afwisselende muziek. Het is voor het eerst dat dit festival plaatsvindt, dus ik ben erg benieuwd. 

14 t/m 17 mei: De Rollende Keukens (Amsterdam)

Dit is de moeder van alle foodtruck festivals en overdonderend groot! Vorig jaar was ik hier voor het eerst en het was een belevenis. Ik at een Koreaanse taco, dronk uit een kokosnoot, nam een Hot Dog van bloedworst, kocht wat rabarcello, en raakte niet uitgekeken en uitgeproefd. Tip van de dag: start rond het middaguur. Dat heb ik ook gedaan vorig jaar. Toen wij om een uurtje of 18.00 met volle buik het terrein van de Westergasfabriek verlieten, liep de hele stad leeg richting de Rollende Keukens. 

14 mei t/m 13 sept.: Food Truck Festival 'Trek' (Nederland)

Het is dus nogal 'in' om een foodtruck festival te organiseren. Elke zichzelf respecterende stad heeft tegenwoordig een dergelijk festival. En dat is alleen maar mooi, want alhoewel het eten bij een foodtruck zich kenmerkt door een kleinere maat, lukt het je nooit om alles uit te proberen op 1 event. Dus dan ga je gewoon ook nog een keertje in Utrecht langs. Of in Den Bosch. Of in....

• 14 - 17 MEI - ROTTERDAM - VROESENPARK
• 22 t/m 25 MEI - UTRECHT - GRIFTPARK
• 29 t/m 31 MEI – MAASTRICHT - STADSPARK
• 5 t/m 7 JUNI - ENSCHEDE - VOLKSPARK
• 26 t/m 28 JUNI– NIJMEGEN - HUNNERPARK
• 10 t/m 12 JULI – DEN BOSCH - PALEISKWARTIER
• 10 t/m 13 SEPTEMBER – DEN HAAG - WESTBROEKPARK

28-30 mei: Nederlands bierproeffestival (Den Haag)

Aan de start van de Week van het Bier, kun je voor het vierde jaar op rij meedoen aan het Nederlandse bierproeffestival. Meer dan 35 Nederlandse brouwerijen laten ons proeven wat ze in huis hebben. Het leuke is dat je ook Masterclasses kunt volgen over bier. Het evenement vindt plaats in de Grote Kerk in Den Haag.

29-31 mei: Het Italië Evenement (Haarzuilens, bij Utrecht)

Een evenement dat alles laat zien dat Italië te bieden heeft: van kunst tot auto's, van salami's tot ambachtelijk bier, van pizza tot truffels, van theater tot opera, van mode tot keukenapparatuur. Meer dan 200 exposanten met passie voor Italië vullen de kasteeltuinen van Haarzuilens en brengen Italië naar Nederland.

30 mei-7 juni: De week van het bier (heel Nederland)

Wist je dat we in Nederland meer dan 200 bierbrouwerijen hebben? Het is daarom ook niet vreemd dat we 1 week in het jaar speciale aandacht hebben voor dit gouden vocht. In het hele land kun je in deze week terecht voor proeverijen, brouwerijbezoeken, bierdiners en festivals. Proost!

4-7 juni: The Taste of Amsterdam 

Hier schreef ik de voorgaande jaren ook al over. Tijdens de Taste kun je op een laagdrempelige manier kennismaken met de signature dishes van enkele toprestaurants uit Amsterdam. De laatste jaren vond ik het wel een beetje een in-crowd event worden met een hoog ik-rijd-een-hele-dure-scooter-publiek, maar het is zeker leuk hier een keertje heen te gaan met een groep vrienden. Proef dan vooral bij Fifteen de ravioli gevuld met eierdooier en truffel. Goddelijk!

14 juni: Het Raw Food Festival (Amsterdam)

Ik vraag me eigenlijk af of ik hier wel iets te zoeken heb, aangezien dit festival over 'superfoods' gaat, wat ik na Sonja Bakker en tarwegras de meest onzinnige hype van de laatste jaren vind en wat bovendien puur een marketing truc is om mensen geld af te troggelen, maar ik ben ook wel nieuwsgierig. Ik zal een leuke reportage schrijven als ik inderdaad ga.

20 en 21 juni: Lekker naar de Boer (heel Nederland)

Ook dit jaar kun je op bezoek bij de biologische boer. Denk aan: rondleidingen, boerenmarkten en proeverijen. Via de handige zoekfunctie op de site, vind je snel een boerderij bij je in de buurt.

*****

En als je nou helemaal geen zin hebt om zo'n culinair uitje te ondernemen, blijf dan thuis en maak onderstaand gerecht. Het is heerlijk, en geïnspireerd op een recept uit 'Twee Gulzige Italianen' van Antonio Carluccio en Gennaro Contaldo.

Echt waar. Het is heel lekker.

Gevulde inktvisjes in tomatensaus

Dit recept is wel een beetje een vies gedoe, maar het is zeker de moeite waard. Je moet namelijk zelf de inktvisjes schoonmaken. In de winkel vind je deze vaak niet schoongemaakt, of veel te groot en zonder tentakels. Je hebt de tentakels echter nodig. En het liefst heel veel.

Hoe maak je een inktvis schoon?

• snijd de tentakels van de kop (net onder de mond) en bewaar deze tentakels in een vergiet;
• verwijder de kop, de ingewanden en het harde plastic-achtige vlies uit het 'zakje';

• 

  
  

• Trek voorzichtig het dunne gespikkelde vlies aan de buitenkant van de inktvis los. Zonder deze spikkels is de inktvis mooi wit;
• spoel de lijfjes en de tentakels heel goed schoon onder de kraan. 
  

Wat heb je nodig voor 2 personen?

• 6 inktvisjes met veel tentakels
• 1 el. broodkruim
• 3 el. geraspte Parmezaanse kaas
• 2 el. verse tuinkruiden (ik gebruikte munt, basilicum, en bieslook)
• 1 ei
• 500 ml. tomatenpuree
• 4 ansjovisjes
• 2 knoflooktenen, fijngehakt 
• 1 el. oregano
• 6 prikkertjes

Hoe maak je het klaar?

1. Hak de tentakels van de inktvisjes fijn, en meng dit met de tuinkruiden, kaas, broodkruim en het ei. 

   

   
   

2. Vul de inktvisjes met de tentakelmix en sluit ze af met een prikkel. Prop ze niet te vol. De inktvisjes krimpen straks als je ze bakt. Als je ze te vol maakt, kunnen ze exploderen. Het is niet erg als je vulling overhoudt. Die gooien we straks in de saus. 

   

   
   

3. Bak de inktvisjes in wat olijfolie in ongeveer 10 minuten lichtbruin. 

   

   
   

4. Voeg de ansjovisjes en de knoflook toe, en bak deze nog 2-3 minuten mee.
5. Voeg dan de tomatenpuree en de oregano toe. Heb je nog tentakelmix over? Voeg dit dan ook toe aan de saus. Roer goed door, zet de deksel op de pan en laat alles ongeveer 20 minuten zachtjes stoven. 
   
6. Serveer de inktvisjes met wat knapperig brood en een groene salade.

Voor mij geen Vegan Challenge (plaattaart met tomaat en geitenkaas)

"Lekker hoor! Ik verheug me er nu al op!"

"Pardon?" De caissière keek verbaasd op vanachter haar desk.

"Nou. Die entrecote. Ik verheug me er nu al op"

Het meisje keek naar de zak spinazie in haar rechterhand.

"Nee, niet die spinazie. Tenminste....ja ook die spinazie. Ook daar heb ik zin in. Maar die entrecote."

Ik wees naar het stukje vlees op de band, ietwat verborgen tussen de geitenkaas en de honing.

"Die entrecote. Ik verheug me er op. Die ziet er echt héél lekker uit. En het is ook nog van Limousin koeien. Die schijnen heel bijzonder te zijn. Dus ik vind het echt super leuk dat ik dit tegenkwam in jullie winkel. Ik wist niet dat jullie dat hadden. Ik ben heel benieuwd".

Opgetogen keek ik naar het meisje dat me aanstaarde met een blik alsof ze me niet helemaal begreep.

"Deze!" Ik pakte het stukje vlees van de band. "Ik heb het over deze entrecote.Het vlees van de Limousin schijnt veel sappiger te zijn dan vlees van andere runderen. Veel puurder en smaakvoller. En toch magerder."

"Kijk." Ik hield de entrecote onder haar neus, "Je ziet het ook aan de kleur. Die is anders dan bij ander rundvlees. Zie je het?"

De caissière deinsde een heel klein beetje terug. Verrast keek ik haar aan. En toen viel het kwartje..: ik stond in de Natuurwinkel. En het was niet voor niets dat de vleesafdeling in de Natuurwinkel zo klein is.

Even was het stil. Toen stelde ik de vraag waar ik het antwoord eigenlijk al op wist: "Je bent zeker vegetariër hè?"

De caissière keek me aan en knikte aarzelend. "Ja. Veganistisch om precies te zijn."

"Juist ja. Veganistisch." Ik keek naar de entrecote in mijn handen en legde het terug op de band. Zwijgend scande het meisje het vlees, en toen de geitenkaas en de honing. Ik rekende af.

"Je weet niet wat je mist" fluisterde ik nog eventjes heel stilletjes bij het weggaan. Maar het meisje was al weer bezig met de volgende klant.  


****

Helaas, helaas: het is vandaag 3 april. Tot 1 april had je je op kunnen geven voor de Vegan Challenge: de Challenge waarbij je wordt uitgedaagd om een maand lang alle producten waar een dier mee te maken heeft gehad uit je menu te weren. Dat betekent dus een maand lang (onder andere) geen vlees, geen vis, geen boter, geen kaas, geen eieren, geen melk, geen yoghurt, en geen honing. Ik wens de deelnemers veel succes met deze zware klus, en ga intussen door met mijn eigen kleine strijd om iets vaker vegetarisch te eten. Dat vind ik al moeilijk zat.

Plaattaart met tomaten en geitenkaas 

Deze plaattaart is een recept van onze familievriendin MvR, die voor dit recept geïnspireerd werd door kookboekenschrijver David Lebovitz. Het is een perfect recept voor het Paasweekeind. Snijd het in 6-8 stukken en eet het als onderdeel van een groter buffet.

Je kunt er voor kiezen om zelf het deeg te maken van de plaattaart. Je krijgt dan een zandkorst die goed smaakt bij de andere ingrediënten uit de taart, maar ook snel vult. Je kunt er ook voor kiezen om heel makkelijk kant-en-klare Hartige Taartdeeg te gebruiken. Je krijgt dan een compacter deeg dat heel knapperig is.

Wat heb je nodig?

Voor het deeg:

• 6 plakjes hartige taartdeeg óf:
• 75 gram koude boter +
• 110 gram bloem+
• een half geklopt ei & wat zout

Verder:

• circa 5 middelgrote goede kwaliteit tomaten
• 2 grote el. Dijon mosterd
• 2 tl. honing
• 1-2 el. verse tijm
• 150 gram zachte geitenkaas
• goede olijfolie
• bakpapier

Wat moet je doen?

1. Verwarm de oven voor op 200 graden
2. Bij eigen deeg: meng de bloem, het zout en de boter, en kneed dit tot je grove korrels hebt.

   

   
   

   Gooi dan het geklopte ei erbij en blijf kneden totdat je een mooi compact deeg hebt. Voeg evt. wat bloem toe als het deeg te nat is. Rol het deeg uit op een vel bakpapier totdat het flinterdun is.
3. Bij kant-en-klaar deeg: plak de velletjes aan elkaar op een vel bakpapier en rol het uit tot een geheel.
4. Smeer de Dijon mosterd uit over het deeg. Het makkelijkste gaat dit met de achterkant van een lepel. Houd de zijkanten vrij. 

   

   
   

5. Snijd de tomaten in dunne plakken en verdeel dit over de plaattaart. Laat de tomaten niet overlappen. 

   

   
   

6. Verbrokkel de geitenkaas over de tomaten, en strooi hier de tijm overheen. 
7. Druppel een scheutje olijfolie en de theelepels honing over de taart. 

   

   
   

8. Zet de taart ongeveer 10-15 minuten in de oven, of in ieder geval tot het deeg mooi goudbruin is en de geitenkaas gebruind. 

       

Blij met een bij (honingtoetje met amandelen en fruit)

Vandaag eten we een honingtoetje met amandelen en fruit

Onlangs woonde ik een lunchlezing bij van een beroepsimker uit Wijk bij Duurstede die vertelde over zijn ambacht. Ik wist al wel iets over bijen, maar dat die beestjes zo bijzonder waren? En dat honing zo'n prachtig mooi natuurproduct is? Dat heb ik mij eigenlijk nooit echt goed gerealiseerd.

Het begint eigenlijk al bij het begin. De bij hoort net als de wesp en de hommel tot de vliesvleugelen. De bij is echter anders dan deze verre neef en nicht. De bij produceert namelijk honing. En dat doen zijn familieleden niet. Nou, dit is misschien niet helemaal correct. De hommel schijnt namelijk wel een soort van honing te produceren, maar die is vies. Tenminste: voor ons. Dus daar hebben we niet zo veel aan.

Bijen maken hun honing natuurlijk niet om ons een plezier te doen. De honing die zij produceren, maken zij eigenlijk als voedsel voor henzelf. Ze zijn echter zo ijverig dat ze meer maken dan ze zelf op kunnen. En daar maken wij, de hongerige mens, dankbaar gebruik van.

Het produceren van de honing gebeurt dankzij een intensieve samenwerking en bijzonder biologisch proces dat plaatsvindt in bijenvolkeren van circa 50.000 bijen per stuk. Elke bij in het volk heeft zijn eigen functie, waarbij de mannen (de darren) in de praktijk niet heel veel meer doen dan de koningin bevruchten om te zorgen voor voldoende nageslacht. Zij worden dan ook snel de korf uitgeknikkerd als ze klaar zijn met hun taak, en sterven dan een langzame dood buiten de korf of kas.

De dames daarentegen zijn verantwoordelijk voor het voedsel van het volk, en dus het verzamelen van de nectar. Hierbij geldt dat zij in de algemeenheid behoorlijk eenkennig kunnen zijn. Zij houden het vaak bij één specifiek bloesem als zij daar eenmaal een hapje van hebben genomen. Dat maakt het mogelijk om honing te maken van één bloesem of kruid. Rijdt de imker met zijn bijenkassen naar tijmvelden? Dan vliegt de bij aldaar van tijmbloesem tot tijmbloesem, met tijmhoning als resultaat. Rijdt de imker naar een veld met acaciaplanten? Dan krijgt de imker acaciahoning. Laat de imker zijn bijen elke dag door andere bloemenvelden vliegen? Dan krijgt hij bloemenhoning. (Al blijkt hier nog al eens mee gesjoemeld te worden, blijkens dit artikel van de consumentenbond.)

Bijen zijn harde werkers. Als zij losgaan in het bloemenveld, gaan ze gelijk aan de slag om zo veel mogelijk nectar te verzamelen. Om een kilo honing te produceren, heeft de bij wel vier kilo nectar nodig. De bij heeft dus een boel werk te verzetten.

Wanneer de bij na haar dagelijkse uitje terugkeert in de kas, geeft ze de verzamelde nectar (die in haar lijfje ligt opgeslagen) aan een andere vrouwelijke bij die de nectar in de kas verder verwerkt tot honing. De honing wordt vervolgens in perfect symmetrische zeshoekige cellen bewaard die -als de honing klaar is- wordt afgesloten met bijenwas. Door deze laatste handeling weet ook de imker dat de honing klaar is.

In de winter zijn er meestal niet meer dan 10.000 bijen over in de kas

Als je dit verhaal leest, heb je vast ook geen twijfel meer dat honing een prachtig mooi en bijzonder natuurproduct is. Het schijnt zelfs dat honing als het "koud geslingerd" is (dat betekent: zonder verhitting boven 43 graden uit de honingraten is gehaald) gezonde eigenschappen heeft en een geneeskrachtige werking. In koud-geslingerde honing zit namelijk nog het stuifmeel dat de bijen uit de bloemenvelden mee de kas in hebben genomen, en dit stuifmeel bevat (o.a.) mineralen, anti-oxidanten en vitamines. Met name door de aanwezigheid van het stuifmeel onderscheidt honing zich van zoetstoffen zoals suiker, dat natuurlijk verder geen andere voedingswaarde heeft.

Als je zeker wilt zijn dat je in je potje honing alle goede eigenschappen zitten die de ijverige bijtjes er in hebben gestopt, kun je het beste je honing direct bij de imker kopen. De meeste honing uit de supermarkt is namelijk verhit en gefilterd. Hierdoor zit er meestal bijna geen stuifmeel meer in. Honing van de imker is helaas wel een stukje duurder dan de honing uit de supermarkt. Maar je krijgt er dus ook veel meer voor terug.

Honingtoetje met amandel en fruit (4 personen)

Wat heb je nodig?

• 100 gram amandelschaafsel
• 6 el. vloeibare honing 
• 1 dl. yoghurt
• rasp van 1 limoen
• 250 ml mascarpone
• 250 ml ricotta
• 3 bakjes gemengd fruit (Kaapse kruisbes, blauwe bes en framboos)
• velletje bakpapier

Omdat een deel van de honing straks verhit wordt, kun je het beste voor (in ieder geval) dat deel van het recept gewone supermarkthoning gebruiken.

Hoe maak je het klaar?

1. Bak de amandelen met 4 el. honing in een droge koekenpan tot de amandelen goudbruin zijn. 

   

   
   

2. Strooi de amandelen uit op wat bakpapier, en laat de honing uitharden. Het wordt niet super hard, maar wel stevig.
3. Meng de yoghurt, mascarpone, ricotta, de limoenrasp en twee el. honing goed door elkaar. 

   

   
   

4. Pak 4 grote wijnglazen, en doe hier een schep van het ricottamengsel in. Breek dan wat van het amandelschaafsel af, en verkruimel dit over de ricotta. Schep hier wat fruit op, en begin dan opnieuw. Eindig met wat fruit.
5. Serveer! (je houdt waarschijnlijk wel wat amandelschaafsel over, maar dat heb je waarschijnlijk zo op).