Om op te vreten: auberginetaartje met oude kaas

Dit is Boris.

Boris is een Bont Bentheimer varken.

Is hij niet om op te vreten?

Ik ontmoette Boris afgelopen zaterdag, tijdens een rondleiding van Slowfood Utrecht op Moestuin Maarschalkerweerd.  In een klein gezelschap van zo’n 10 Slowfooders werden we door S., tuinder van de Moestuin én lid van Slowfood, rondgeleid.

We kwamen Boris al snel tegen. Even nadat wij de kassen hadden bezocht met raapsteeltjes, verveine, en kleine tomatenplantjes (13 soorten!), kwamen wij bij het veldje waar hij met zijn vriendje aan het spelen was.

Met wapperende oortjes kwam hij enthousiast op ons af gerend. En maakte hij ons, met een steeds luider wordend geknor,  duidelijk dat hij wel wat te eten wilde. Én dat de conversatie, over wat er allemaal voor lekkers te fabriceren is met een Bentheimer varken, niet op zijn plek was. In ieder geval niet zo vlak naast zijn veldje. Waar hij het met zijn grote oren allemaal kon horen.

Maar ja…

Ik kan het niet mooier maken. Dit varkentje, met dezelfde naam als een van mijn neefjes, zal op termijn in de pan belanden. En in de worst. En misschien wel op jouw bord. En dat is vervelend. Heel vervelend zelfs. Want inmiddels kennen we Boris en vinden we hem heel schattig en lief.

Maar ja…

Tegen de tijd dat dit gebeurt, heeft Boris wel een geweldig leven gehad. Hij heeft de ruimte gehad, hij heeft kunnen spelen, kunnen wroeten in de aarde, hij heeft lekker mogen eten, en heeft uitgebreid de tijd gehad om langzaam groot te groeien. En daarmee past Boris bij het Slowfood-Principe: 

Ø  het principe dat voedsel puur en eerlijk moet zijn;

Ø  dat er rekening wordt gehouden met dierenwelzijn; en

Ø  dat het met aandacht en zorg is geproduceerd. 

Boris past ook bij de ambitie van Slowfood om biodiversiteit te stimuleren en oorspronkelijke authentieke rassen terug te brengen in het (Nederlandse) landschap en op de (menu)kaart. De voedselketen is immers kwetsbaar als deze afhankelijk is van slechts 1 soort of enkele soorten en rassen. Daarom is het mooi dat de Bonte Bentheimer is herontdekt en met de hulp van enkele enthousiaste en kleinschalige varkenshouders een comeback maakt.

Maar ja….

Dat wil niet zeggen dat ik het niet heel erg vind dat zo’n lief gestippeld varkentje met flapperende oren uiteindelijk bij iemand op zijn of haar bord beland. Maar als je geen vegetariër bent zoals ik, is het misschien niet zo verkeerd er af en toe eens op gewezen te worden wat je precies eet. Zodat je de volgende keer misschien niet gedachteloos een karbonaadje of biefstuk in de pan gooit.

En daarom is het ook mooi dat de biodiversiteit waar Slowfood zich hard voor maakt, zich zeker niet alleen richt op vlees en vis. Maar ook op ook bijzondere kazen, zoals de messeklever, en op heerlijke en bijzondere groenten, zoals die uit Moestuin Maarschalkerweerd.

Een paar bijzondere peulvruchten van de Moestuin Maarschalkerweerd

Ø  Meer info over Slowfood vind je hier:  www.slowfood.nl

Ø  Meer info over Moestuin Maarschalkerweerd vind je hier: www.moestuinutrecht.nl

Auberginetaartje met oude kaas en winterpostelein

Natuurlijk eten we na dit verhaaltje over Boris een vegetarische maaltijd. Het is een heerlijk en eenvoudig taartje, dat een variatie is op een recept dat ik ooit leerde bij een kookles van Librije. Het is voldoende als voorgerecht voor 4 personen.

Ingredienten:

·         1 aubergine

·         1 kleine knoflookteen

·         ½ theelepel gedroogde tijm

·         30 gram oude kaas (geraspt)

·         2 blaadjes bladerdeeg

·         Zout

·         4 plukjes winterpostelein

·         4x 3 tomaatjes aan een takje

·         wijnazijn en olie naar smaak

Bereiding:

1.       Verwarm de oven voor op 200 graden.

2.       Prik meerdere gaatjes in de aubergine en leg deze circa 30 minuten in de oven, of in ieder geval tot hij gerimpeld is en zacht van binnen (voorzichtig knijpen).

3.       Vet een ovenschaaltje in en verdeel de bladerdeeg over de bodem. Prik hier op meerdere plekken wat gaatjes in met een vork. Zet de schaal tien minuten in de oven.

4.       Strooi over de bodem van de taart de geraspte kaas en zet het schaaltje 5-10 minuten terug in de oven (check wel tussendoor of het bladerdeeg niet te donker wordt).

5.       Schep intussen met een theelepel het vruchtvlees uit de aubergine en doe dit in een mengkom. Voeg de knoflookteen toe en zet de staafmixer hier even in tot de knoflook helemaal is vermengd met de aubergine.

6.       Voeg de tijm toe en breng het mengsel op smaak met zout. Je mag best wat zout toevoegen.

7.       Haal de taartjes uit de oven en vul ze met de auberginevulling, en zet ze terug in de oven. Bak ze nog 10 minuten of tot ze mooi goudbruin en heet zijn. Leg de tomaatjes de laatste vijf minuten naast de taartjes in de oven op een aluminiumfolietje.

8.       Breng de winterpostelein op smaak met wat azijn en olie. De sla mag best een tikje zuur zijn.

9.       Haal de warme taartjes uit de oven en serveer met de salade.

10.   Breng een toast uit op Boris en geniet van je vegetarische maaltijd.

Ondertussen eet men ergens anders malfatti. Met gerookte forel.

Het is deze week de Boekenweek en het thema is ‘Ondertussen ergens anders’.  Helaas heb ik zelf nog geen kans gezien om deze week de boekhandel te bezoeken. Dat kwam omdat ik ondertussen [wat ik overigens een erg lelijk woord vind, omdat het volgens mij ‘intussen’ of ‘onderwijl’ moet zijn….] ergens anders heel erg hard aan het werk was (namelijk op mijn werk).

Het is jammer dat ik de boekhandel nog niet heb bezocht. Ik ben dol op boekhandels en de sfeer die daar heerst. Zo veel boeken, met zo veel verhalen, waarin je je zo diep kunt verliezen! Zeker in de Boekenweek wordt deze sfeer nog extra benadrukt. Ineens hoor je over boeken die je nog niet kende en wordt je nieuwsgierigheid (oké, mijn nieuwsgierigheid) optimaal getriggerd.  

Ik vind het heerlijk.

Gnocchi vind ik overigens ook heerlijk (goed bruggetje, hè?).  Terwijl een enkele Nederlander deze deegballetjes langzaam maar zeker begint te omarmen, eet menig Italiaan ‘ondertussen’ ergens anders deze balletjes heel regelmatig. Met smaak, en in vele verschillende vormen.  

In Nederland kennen wij eigenlijk hoofdzakelijk de ‘witte’ gnocchi [spreek uit: njokkie], die je op de pastafdeling van de supermarkt vindt. Dit is de traditionele gnocchi die gemaakt wordt van bloem met aardappelpuree.

In Italië vind je echter ook gnocchi met een andere basis, bijvoorbeeld zonder aardappel maar met ricotta. Of met pompoen. Of met spinazie. Of met oud brood. Hierdoor kan de structuur en smaak enorm verschillen. En natuurlijk krijgen deze gnocchi in Italië allemaal een eigen naam.

Zelf ben ik groot fan van de strangolopreti (‘priesterwurgers’) en de malfatti (‘slecht gemaakten’).  De strangolopreti worden gemaakt met oud brood en vaak met spinazie (of bijvoorbeeld snijbiet). Ik heb begrepen dat het gerecht haar naam te danken heeft aan priesters die zich vroeger ongans aten aan deze balletjes. Die overigens meestal geserveerd worden (en werden) met geklaarde boter en salie.

De malfatti lijkt op de strangolopreti, maar is wat luchtiger. Deze worden gemaakt met ricotta. Ik ben met name een fan van de malfatti, omdat ze er niet perfect uit hoeven te zien. Ik houd van koken, maar precisiewerk is niet aan mij besteed. De malfatti is dus perfect voor mij! Dat scheelt bij het koken een boel tijd. Tijd die ik ondertussen ergens anders aan kan besteden. Aan een bezoek aan de boekhandel bijvoorbeeld…

Hieronder vind je het recept voor malfatti met gerookte forel. Het is een heerlijk recept en echt niet moeilijk om te maken. Bovendien heb je, op de manier waarop ik ze hieronder beschrijf, slechts 1 pan en een maatbeker nodig.

Malfatti con trota affumicata (4 personen / voorgerecht)

Ingrediënten

·           120 gram ricotta

·           300 gram verse spinazie

·           50 gram Parmezaanse kaas  + wat extra

·           90 gram bloem

·           100 gram gerookte forel

·           1 ei

·           4 Tasty Tom tomaten

·           Wat olijfolie om in te bakken, en wat goede olijfolie om de gnocchi te serveren.

Bereiding

1.       Snijd de tomaten doormidden. Ontpit ze, en snijd het vruchtvlees in kleine blokjes. Zet ze apart.

2.       Schenk een beetje olijfolie in een pan en bak de spinazie kort aan totdat deze helemaal is geslonken. Doe alle spinazie in een litermaat.

3.       Maak de pan schoon en doe hier ruim water in. Voeg zout toe aan het water als het kookt.

4.       Voeg de ricotta, Parmezaanse kaas, bloem, ¾ van de forel en het ei toe aan de spinazie. Meng alles goed door, en zet hier de staafmixer in. Zorg dat het een homogene massa wordt.

5.       Pluk de resterende forel in kleine stukjes en meng dit door de spinazie.

6.       Schep met een eetlepel een schepje van het spinaziemengsel, en schep hier vervolgens met een theelepel een kleiner ovaalvormig balletje uit. Zo krijg je niet te grote gnocchi.

7.       Gooi de gnocchi in de pan met kokend water. Je kunt ze achter elkaar blijven maken. Als de gnocchi klaar zijn, gaan ze drijven. Schep de drijvende gnocchi uit de pan, laat ze goed uitlekken en leg ze naast elkaar op vier bordjes.  Houd ze warm door ze af te dekken met wat aluminiumfolie. En ga door totdat je spinaziemengsel op is.

8.       Serveer de balletjes direct (lauwwarm) met de blokjes tomaat, wat extra Parmezaanse kaas en goede olijfolie.

Nu weet je (bijna) alles over gorgonzola (varkenshaasje in gorgonzolasaus)

Gorgonzola zoals je hem wellicht niet eerder zag. Héél pikant!

In het noorden van Italië, de regio Lombardije, ligt het plaatsje Gorgonzola. Nu zul je misschien denken dat hier de gorgonzola vandaan komt. Ja. Dat dacht ik ook. Dat schijnt echter niet zo te zijn. Of, laat ik het zo zeggen: de meningen zijn hier over verdeeld. Feit is in ieder geval dat er momenteel in Gorgonzola géén gorgonzola meer wordt gemaakt. Dat gebeurt elders in Lombardije, in de provincies  Brescia, Bergamo, Novara, Padua en Milaan bijvoorbeeld.

Waar de gorgonzola tegenwoordig precies wordt gemaakt, is niet aan willekeur onderhevig. De kaas heeft het DOP-kenmerk: denominazione di origine protetta. Dit is een kenmerk dat gegeven wordt aan streekproducten die volgens een vast procedé en in een specifiek gebied geproduceerd worden. Zo wordt het kenmerk in Italië ook gegeven aan bekende producten zoals de Parmigiano Reggiano (Parmezaanse Kaas) en Prosciutto di Parma (Parma ham).

In de praktijk betekent dit dat, in het geval van de gorgonzola, geen andere kaasproducent in (in ieder geval) Europa zijn kaas die naam mag geven tenzij de kaas in de vastgestelde provincies én volgens de vastgestelde procedures wordt gemaakt, zoals de:

·         Una Pasta methode, of de

·         Due Paste methode.

De Due Paste methode is de traditionele methode die je nog maar weinig tegenkomt. Deze methode is gebaseerd op de manier waarop de gorgonzola ooit, naar alle waarschijnlijkheid, is ontstaan:  met wrongel uit zowel de avondmelk als de ochtendmelk (wrongel is het samenklonteren van de eiwitten in de melk als hier zuursel en stremsel aan wordt toegevoegd). Deze wrongels worden om de beurt, en laag voor laag, op elkaar gelegd, met de avondwrongel in het midden.

Het verhaal gaat namelijk dat een boer:

Ø   hetzij uit de melk van vermoeide koeien, die uitgeput waren van het lopen naar hun alpenweiden, ’s avonds wrongel had gemaakt en dit was vergeten te verwerken en de volgende dag stiekem bij de ochtendwrongel had gestopt, waarna het was gaan schimmelen. Of:

Ø  Hetzij zelf héél moe was en ’s avonds wrongel had gemaakt, in slaap was gevallen en dit de volgende dag stiekem bij de ochtendwrongel had gestopt, waarna het was gaan schimmelen.

Hoe dan ook: het resultaat was een stevige schimmelkaas die in eerste instantie de naam ‘Stracchino Verde’ (Groene Moeheid) kreeg.

Er wordt nog steeds kaas volgens deze methode gemaakt, maar je komt hem dus niet zo snel tegen. Deze variant is een stuk steviger van smaak, en lijkt alleen in de verte nog op die andere gorgonzola, namelijk de gorgonzola die gemaakt wordt volgens de una pasta methode.

Dit kun je ook maken met gorgonzola...

Bij de una pasta methode wordt  de kaas gemaakt uit 1 wrongel en geproduceerd uit volle koemelk van (vaak) een enkele melkbeurt. De wrongel wordt in grote vaten gemengd met de toevoeging van melkzuurbacteriën, stremsel en penicillinesporen. Vervolgens krijgt het meerdere zoutbaden om een mooie rode korst te fabriceren. Tijdens het rijpen wordt de schimmel binnen in de gorgonzola verspreid door met RVS-pinnen in de kaas te steken.

(Als je goed oplet vind je deze kleine prikgaatjes in je gorgonzola!)

De Una Pasta gorgonzola is veel milder van smaak dan de Due Paste, en ook veel populairder (en bekender). Bovendien is de productiemethode een stuk efficiënter en sneller. Zo moet de Due Paste minstens een jaar rijpen, en is de Una Pasta na ongeveer een half jaar al rijp.

Om deze twee manieren van kaasmaken te beschermen hebben de Italianen de ‘Consorzio per la Tutela del Gorgonzola’ opgericht, een vereniging van gorgonzolamakers die er gezamenlijk voor zorgen dat de kwaliteit van deze heerlijke kaas gewaarborgd blijft. Hun kazen herken je aan het logo met de letter ‘CG’.

Goed…. En nu is het tijd om iets lekkers te maken met dit kaasje! Het recept van vandaag is er eentje die ik al tijden geleden aan jullie had beloofd:

Varkenshaas in gorgonzolasaus met salie (2 personen)

·         150 gram varkenshaas, in plakjes van circa een halve cm dik

·         250 gram verse pasta (bijv. tagliatelle)

·         Circa 6 blaadjes salie, in dunne reepjes

·         100 gram gorgonzola (niet te pittige), in blokjes

·         300 ml witte wijn

·         2 knoflooktenen in plakjes

·         Versgemalen peper

De bereiding:

1.       Zet een ruime pan op met water en een beetje zout.

2.       Bak de varkenshaasjes in een hapjespan kort bruin in wat boter of olijfolie. Ze moeten nog rauw blijven van binnen.

3.       Haal de plakjes varkenshaas uit de pan, en bewaar ze op een bord. Bak in de braadpan de knoflook zachtjes aan met de salie.

4.       Voeg de gorgonzola en de wijn toe. En laat de kaas zachtjes smelten in de wijn.

5.       Laat de saus lekker borrelen, en laat het een beetje indikken. De saus moet niet te waterig zijn, maar lekker romig en dikkig zijn.

6.       Gooi de pasta in de pan en kook deze gaar. Giet de pasta af.

7.       Voeg dan de varkenshaasjes toe aan de saus met gorgonzola. Laat ze nog heel even mee pruttelen, maar serveer de saus over de pasta als de varkenshaas van binnen nog licht rosé is. Je weet niet wat je proeft!

Ook lekker met snijbiet (en zonder pasta)

Carnaval in Italië: bijzondere tradities en zoete gerechten (Citroen Tiramisu)

Bij carnaval denk je waarschijnlijk in eerste instantie aan Brabant en Limburg. En misschien, als je aan het buitenland denkt, ook aan Rio.

Maar ook in Italië wordt fanatiek carnaval gevierd. Het is daar serious business. Hier wordt niet in 4-5 dagen rondgehost of in polonaise door de kroeg gedanst. Ook wordt hier geen ieniemienie bikinietje aangetrokken of trekt heel vrouwelijk (en soms mannelijk) schoon met schuddende billen door een feestende stad. Nee. In Italië gaat het er heel anders aan toe.

In Italië lijkt het allemaal – op het eerste gezicht in ieder geval- wat chiquer te gaan. Denk maar aan het traditionele carnaval in Venetië met haar kleurrijke en mysterieuze maskers. En denk aan de mannen en vrouwen die in kleding verschijnen die ons terugbrengt naar vervlogen decennia, en die ons doen geloven dat Casanova elk  moment zijn kop om de hoek kan steken.

Maar ook buiten Venetië wordt carnaval gevierd. Zo blijkt het carnaval in Viareggio, Toscane, bijzonder spectaculair te zijn. Viareggio wordt mede daarom gezien als de Hoofdstad van het Italiaanse carnaval. Ik ben hier nooit geweest, maar bij het zien van de optocht die hier jaarlijks gehouden wordt, verbleken de optochtjes die wij in Nederland gewend zijn te zien.

Het traditionele carnaval in Bagolino, een klein dorpje in Lombardije, is ook heel bijzonder. Dit carnaval is met name bijzonder omdat de viering door de eeuwen heen bijna onveranderd is gebleven.

Het carnaval heeft in dit bergdorp, waar de fameuze en overheerlijke Bagòss kaas vandaan komt,  weer een heel ander gezicht. Letterlijk en figuurlijk, want het wordt gevierd rondom twee historische figuren die teruggaan tot ver in de 16^e eeuw:  ‘De dansers’ (I Balari) en ‘De Gemaskerden’ (I Mascheri). Op de maandag en dinsdag (Martedi Grasso) domineren deze karakters het middeleeuwse dorp.

De Balari doen hun naam eer aan en dansen op vioolmuziek door de vele nauwe en steile straatjes, terwijl zij gekleed zijn in prachtig geborduurde kledij met rode linten. De Mascheri dragen donkere kostuums, emotieloze maskers en houten klompen. Met deze houten klompen maken zij een angstaanjagend lawaai op de steentjes in de straat, terwijl zij intussen (echt waar!) in de genitaliën (ieuw!) van de omstanders grijpen.

Het is maar net hoe je je feestje wilt vieren, zal ik maar zeggen...

Hoe groot de verschillen tussen de regio’s in Italië ook mogen zijn, 1 ding hebben ze allemaal gemeen: tijdens carnaval eet je zoete (gefrituurde) gerechten: I Dolci di Carnevale. I castagnole zijn hierbij het meest gebruikelijk. Dit zijn kleine balletjes van ei, suiker, bloem en boter die kort worden gefrituurd, en soms gevuld worden met slagroom of banketbakkersroom.

Dit recept krijgen jullie niet van mij vandaag. Sorry. Maar ik houd nou eenmaal niet van gefrituurde deegballetjes. Ik heb daarom een alternatief zoet gerecht voor vandaag bedacht en dat is een  tiramisu met limoncello. Het lijkt in geen velden of wegen op die castagnole, maar dat is dus expres. Geniet er van! En als je een beetje ruim schenkt met die limoncello, scheelt je dat ook weer wat biertjes in de kroeg.

Tiramisu met citroen

De ingrediënten voor 4-6 personen:

·           3 eieren

·           250 gram mascarpone

·           5 eetlepels lemon curd

·           1 biologische citroen

·           1 pak lange vingers

·           Flinke scheut limoncello (1-2 dl)

·           Optioneel:  10 gepelde ongezoute pistachenootjes (ook ontdaan van bruin velletje)

De bereiding:

·           Rasp de schil van de citroen.

·           Snijd de citroen doormidden en ontvet een ijzeren schaal met het sap uit de citroen.

·           Breek de eieren en scheid de eiwitten van het eigeel.

·           Klop de eiwitten in de ijzeren schaal die je hebt ontvet, tot je stevige punten hebt.

·           Klop het eigeel met de lemon curd en de mascarpone tot een homogene crème.

·           Klop de beide eimengsels zachtjes door elkaar en voeg de rasp van de citroen toe. Let op: als je te hard klopt, klop je de eiwitten kapot.

·           Pak een niet al te grote ovenschaal.

·           Schenk de limoncello in een diep bord.

·           Dip de lange vingers met hun ongesuikerde kant in de limoncello en leg deze vervolgens in de schaal. Zorg dat de hele bodem bedekt is.

·           Schenk de mascarponemix over de koekjes tot ze bedekt zijn.

·           Week een nieuwe lading koekjes in de limoncello en leg deze boven op de mascarpone in de schaal.

·           Schenk hier opnieuw wat van de mascarpone overheen.

·           Ga net zo lang door tot de mascarpone op is. Je eindigt met de mascarpone.

·           Zet de tiramisu ten minste vier uur in de koelkast.

·           Optioneel: Maal de pistachenootjes helemaal fijn in een keukenmachine

·           Optioneel: Bestrooi de tiramisu vlak voor het serveren met wat fijngemalen pistachenootjes. 

Gourmetten op zijn Indonesisch met Soto Ayam (gevulde kippensoep)

Jaarclubgenootje E. heeft in haar jeugd in Indonesië gewoond. En dat betekent dat wij, de jaarclub,  zo nu en dan een authentiek Indonesisch gerecht voorgeschoteld krijgen wanneer wij bij haar eten. Daar zijn wij altijd erg blij mee.

Een paar weken geleden was het weer zover. Op verzoek maakte E. voor ons Soto Ayam, een heerlijke Indonesische kippensoep met allemaal lekkere kleine bijgerechtjes die je zelf aan tafel in je soep kunt gooien. Een beetje gourmetten op zijn Indonesisch dus. Je stelt immers zelf je maaltijd samen uit de hapjes die op tafel staan.

In Indonesië doen ze dat wel vaker: het serveren van kleine hapjes en kleine bijgerechtjes. Kijk alleen maar al naar de Indische rijsttafel.

Ik heb me wel ooit een keer vergist in al die bijgerechtjes. Ik was met familie in Indonesië op vakantie en bestelde zo’n gerechtje dat uit meerdere hapjes bestaat. Alhoewel de hele familie in no-time zijn bestelling voorgeschoteld kreeg, bleef 1 zus treurig naar de lege plek voor haar neus kijken, zich afvragend wanneer haar maaltijd kwam. Intussen waren wij op haar verzoek al begonnen met eten “anders wordt het koud”.

Mijn wangen kleurden behoorlijk rood toen de serveerster na ongeveer 10 minuten kwam vertellen dat ik –naast mijn eigen gerecht- ook het gerecht van mijn zus had opgegeten.  Een beetje gênant, dat is waar. Maar dat kan toch gebeuren met al die hapjes op tafel? Toch?

Het verhaal is hiermee overigens nog niet eens afgelopen. Omdat ik het zo zielig vond voor mijn zus, besloot ik wat leuks voor haar te kopen op de markt in de buurt. Ik zag een gek uitziende vrucht met stekels en besloot deze te kopen. Die vrucht hadden we eerder gezien, o.a. op verbodsborden in de metro van Singapore, en we snapten niet waarom deze net zo verboden was als het reizen zonder vervoersbewijs.

Hier kwamen we snel achter.

Zus vond het lief van mij dat ik haar als troost die stekelige vrucht had gegeven, maar vond de vrucht te zwaar om mee te blijven sjouwen op de markt. We besloten het daarom in de auto te leggen, terwijl wij intussen –in de bloedhitte- door gingen met shoppen.

Je wilt niet weten wat wij roken toen wij een uur later de autodeur opendeden:

EEN STANK! EEN STANK!

De rest van de vakantie bleef de huurauto ruiken alsof er iets lag te rotten, en ontving ik regelmatig een verwijtende blik van mijn familie. Gelukkig kunnen we er inmiddels wel om lachen (al doe ik dat een beetje als een boer met kiespijn).

Vandaag krijgen jullie van mij het recept voor de Soto Ayam met grote dank aan jaarclubgenoot E. en collega J. die verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van het recept. De ingrediënten die ik heb gebruikt zijn allemaal te verkrijgen bij de toko.

Je kunt het kruidenmengsel overigens ook kant-en-klaar in de meeste supermarkten kopen. Zelfs de Jumbo bij mij om de hoek (die vooral gespecialiseerd lijkt te zijn in verschillende versies plofkip en kant-en-klaar maaltijden) had tot mijn verrassing het kruidenmengsel gewoon liggen. Maar het is echt niet moeilijk om zelf te maken!

Voor de soep (4 personen)

·         4 sjalotten

·         2 knoflook

·         4 kemirinootjes

·         1/2 theelepel ketoembar (gemalen koriander)

·         1 1/2 vingerlengte koenir (geschild) of 2 theelepels poeder

·         1 theelepel gekruimelde trassi

·         1 stengel sereh (citroengras)

·         Circa 3 kipbouillonblokjes

·         5 limoenblaadjes

·         2 cm verse gember (geschild)

·         Hele kip

Let op. Andere namen voor koenir zijn: koenjit, kurkuma, tameriek of geelwortel.

Voor de garnering

·         4 eieren (bijna hard gekookt)

·         1 Spaanse peper, in dunne ringetjes

·         Bosje fijngehakte koriander

·         3 limoenen in parten

·         200 gram rijstnoedels (die hele dunne) -> bereid volgens gebruiksaanwijzing

·         100 gram gekookte aardappeltjes (krieltjes of klein gesneden)

·         1 prei in hele dunne reepjes

·         Bakje taugé

·         3 lente-uitjes in ringetjes

·         Gefrituurde uitjes (zo’n zakje of bakje)

·         Eventueel wat ketjap

·         Verschillende soorten kroepoek, cassave chips en emping.

geelwortel

kemirinootjes

De bereiding

1.       Hak de sjalotten, geelwortel, gember en de knoflook grof, en snijd de kemirinootjes fijn.

2.       Verkruimel hier de trassi overheen, en meng met de ketoembar

3.       Bak dit alles met wat olijfolie kort aan in een soeppan tot het begint te geuren.

4.       Giet er dan een flinke scheut water bij, en maal de ingrediënten met een staafmixer tot een dikke volle gele saus. Laat deze saus 5 minuten zachtjes pruttelen.

5.       Voeg vervolgens ongeveer 2,5 liter water toe en meng alles goed.

6.       Gooi de kip in zijn geheel in de soep samen met de limoenblaadjes en de sereh die je even met een mes hebt gekneusd (paar sneetjes gemaakt hier en daar).

7.       Laat de soep tenminste een uur koken, of in ieder geval totdat de kip  van het bot valt.

8.       Schik in de tussentijd al je garneringen op verschillende schalen.

9.       Haal de botjes van de kip uit de soep. En voeg naar smaak nog bouillonblokjes toe.

10.   Zet de schalen met garnering en de pan met soep op tafel. Schep bij iedereen wat soep in het bord, en laat iedereen zijn eigen soepje samenstellen.

Nog een paar handige tips:

Ø   De kroepoek/emping/cassave gooi je dus niet in de soep hè. Dat is om er lekker naast bij te eten.

Ø  Die geelwortel heet niet voor niets GEELwortel. Dit is echt een kleurstof. Wees er voorzichtig mee.

Ø  Ik heb ook een keer de kant-en-klare sotomix gekocht, en deze vervolgens klaargemaakt met water, een hele kip, wat extra gember, en wat sereh. Lekker, maar lang niet zo lekker als wanneer je het helemaal zelf maakt natuurlijk!