Translate

vrijdag 18 oktober 2013

Ik ben toch geen konijn?! (lekkere worteltjes als bijgerecht)

Ik heb een nieuw kookboek gekregen. Het heet “Eating on the Wild Side. The Missing Link to Optimum Health” en is geschreven door ene Jo Robinson. Jo Robinson is een journaliste die zich de afgelopen 15 jaar heeft verdiept in wetenschappelijke artikelen over de voedingswaarden van ons voedsel.
In haar boek vertelt zij dat wij het –heel knap-  in de afgelopen 400 jaar voor elkaar hebben gekregen om onze gerechten en ingrediënten zo te bereiden en te kweken dat wij de meeste voedingswaarden mislopen. Zij legt uit hoe dit komt, maar geeft ons tevens tips hoe we deze voedingswaarden terug kunnen krijgen en dus uiteindelijk gezonder kunnen leven.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het boek wel met een klein korreltje zout neem. Wat precies de achtergrond van deze Jo Robinson is, blijft –ondanks wat (weinig wetenschappelijk) research van mijn kant- eigenlijk onduidelijk. Daarnaast is niets zo veranderlijk als de uitkomsten van een wetenschappelijk onderzoek: lees je het ene moment dat je het beste elke dag een glas rode wijn kunt drinken, dan volgt er de volgende dag (helaas) wel een wetenschappelijk onderzoek waarin het tegendeel wordt bewezen.
Maar goed: het is wel interessant wat Jo Robinson te melden heeft. En het zet je in ieder geval aan het denken. k bekennen dat ik het boek wel met een korrel zout neem. krijgen en dus gezonder kunnen leven.
Zo zegt zij onder meer het volgende:
·      Als je knoflook snijdt, moet je dit eerst 10 minuten opzij zetten voordat je er mee gaat koken. Dan behoud je de geneeskrachtige werking van knoflook (goed voor de vaten en voor de weerstand). Doe je dit niet? Dan wordt het ingrediënt gereduceerd tot slechts een smaakmaker en verlies je elk positief effect op je gezondheid.
·      Als je Romaine salade de dag voordat je het gaat eten reeds in reepjes scheurt, verdubbelt het aantal antioxidanten (verzamelnaam voor Vitamine C en E en enkele andere stoffen die je gezamenlijk helpen om de beschadiging van goede cellen in je lichaam tegen te gaan).
·      Als je worteltjes eet, kun je deze het beste eten met wat vet. Op deze manier haal je er de meeste bèta-caroteen uit (verantwoordelijk voor de vitamine A productie  in je lichaam, dat weer  helpt bij  een goede weerstand en belangrijk is voor o.a. je huid, haar en botten). Sterker nog, volgens Jo Robinson haal je 8x meer bèta-caroteen uit je worteltjes als je (1) grote wortels neemt, (2) ze in hun geheel klaarmaakt, (3) stoomt of wokt i.p.v. kookt, en (4) dus klaarmaakt met wat vet.
  Je kunt je twijfels hebben bij alle beweringen van deze journalist, maar ik heb nog geen artikel op internet gevonden waar haar boek en wetenswaardigheden worden tegengesproken. Bovendien verwijst zij in haar boek 25 (!) pagina’s lang naar alle (wetenschappelijke) artikelen waar zij haar verhaal op heeft gebaseerd. Dan ga je toch denken dat er wellicht een kern van waarheid in haar verhaal zit, toch?

Daarom eten we vandaag het volgende bijgerecht: Lekkere Worteltjes (in olijfolie).
Per persoon:
·      Circa 5 dunne wortels. Heb je dikke wortels, snijd ze dan in de lengte doormidden (gebruik géén winterpeen)
·      Een halve sinaasappel
·      1 teen knoflook, in dunne plakjes
·      1 tak platte peterselie, fijngehakt
·      Eventueel 1 cm Spaanse peper , in dunne plakjes
·      Zout
·      Peper

1.    Schil de worteltjes dun met een dunschiller. Laat het uiteinde van de wortel zitten. Dat ziet er straks extra leuk uit op je bord (je eet het echter niet op).
2.    Verhit wat olijfolie in een koekenpan.
3.    Bak de wortels op zacht vuur 5 minuten aan in de olijfolie. Draai ze af en toe om.
4.    Knijp dan de halve sinaasappel uit boven de wortels. De wortels worden hierdoor niet zoet (geloof me).
5.    Houd 1 tl. peterselie achter, en voeg de knoflook, overige peterselie en eventueel de Spaanse peper toe aan de pan.
6.    Laat dit alles nog ca. 5-10 minuten zachtjes sudderen tot de wortels de gaarheid hebben die je lekker vindt. Ik vind het persoonlijk lekker als de binnenkant nog knapperig is.
7.    Serveer de wortels met de resterende peterselie.

Ik heb er ook nog wat lente-ui aan toegevoegd.


Tip 1: Deze wortels zijn lekker met de vis van mijn blog van afgelopen woensdag.
Tip 2: Gebruik ook eens verschillende gekleurde wortels (zie foto)
Tip 3: Serveer de wortels voor de grap ook eens met een konijnenbout.

dinsdag 15 oktober 2013

Vive la France et le repas congelés (vis in botersaus met kappertjes)


Dit eten we vandaag! Poisson Meunière
 Of ik misschien een keer een Frans recept op mijn blog wil plaatsen, is de vraag van mijn collega. Ojee, een Frans recept. Slik.

Het is niet dat ik de Franse keuken niet ken. Ik heb jarenlang familie in Frankrijk gehad en vaak gingen wij daar op bezoek. Dan kwam de ene heerlijkheid na de andere op tafel:

·         Van gegratineerde coquilles St. Jacques tot escargots;
·         Van goed gevulde bouillabaisse tot confit de canard; en
·         Van  fruits de mer tot pomme Dauphinois.
Ik was altijd bijzonder onder de indruk van de kookkunsten van mijn familie tot ik jaren later op volwassen leeftijd om de hoek van hun woning in ‘Picard’ belandde: een supermarkt met alleen maar diepvriesproducten. En drie keer raden welke geweldige producten ik daar tegenkwam…!   
Ach, het zegt ook wel veel over de kwaliteit van de diepvriesproducten in Frankrijk dat ik nooit heb geweten dat een deel van de maaltijd rechtstreeks uit de vriezer via de “microonde” of “le four” op tafel verscheen.  Maar we kunnen in ieder geval wel concluderen dat ik hier nooit echt goed Frans heb leren koken. 
Ik heb wel een aantal Franse kookboeken. 
Mijn laatste aanwinst is het boek van Rachel Khoo: “Chez Rachel. Recepten uit de kleinste keuken van Parijs”. Rachel is een Engels meisje met Aziatische roots dat in haar kookboek op heel eenvoudige wijze het ene na het andere traditionele Franse recept uit haar mouw schudt. Het klinkt bijna alsof het niet mogelijk is.
Haar gerechten zien er echter geweldig uit en ik moet zeggen: het is dus wél mogelijk. Net zo goed als dat ik als Nederlandse jullie regelmatig op traditionele Italiaanse recepten trakteer.  
Vandaag eten we, speciaal voor mijn collega dus, het Franse gerecht Poisson Meunière uit “Chez Rachel”. Het is een eenvoudig recept van vis met veel bruine boter en citroen. Hartstikke gezond. Net als de rest van de Franse keuken overigens.

Voor twee personen:
·      300 gram tongschar- of tongfilet (ik heb bij gebrek aan tong/tongschar heilbot gebruikt)
·      3 el. tarwebloem
·      ½ tl zout
·      Flinke snuf peper
·      1 ½ el. zonnebloemolie (ik gebruik liever pindaolie)
·      45 gram boter
·      Sap van een halve citroen (3-4 el)
·      1 el. gehakte peterselie (ik gebruik altijd platte)
·      1 el. kleine kappertjes (ik gebruik altijd zoute kappertjes die ik héél goed afspoel of een tijdje week). De kappertjes horen overigens traditioneel niet bij de Meunière.

1.    Maak de bloem aan met wat peper en zout, en wentel de vis door de bloem. Schut het overtollige bloem van de vis (als je dat zou meebakken, krijg je van die nare bruine verbrande kruimels).
2.    Bak de vis in de olie goudbruin (circa 2 minuten per kant). Leg de vis even op een warm bord.
3.    Veeg de pan schoon met keukenpapier en laat de boter er in smelten. Laat de boter lichtbruin worden en zet het vuur snel uit. Voeg het citroensap toe (let op: dit spettert behoorlijk) en vervolgens de peterselie en de kappertjes. Meng de boter goed met de ingrediënten.
4.    Doe de vis terug in de pan en laat hem lekker glijden door de boter zodat hij helemaal bedekt is.
5.    Serveer!

De binnenkant van het kookboek "Chez Rachel"


vrijdag 11 oktober 2013

Restjesdag (een duurzame maaltijd met gevulde pompoen)


Dit eten wij vandaag!


Afgelopen donderdag was het de 10de van de 10de (niet te verwarren met de 11de van de 11de): de Dag van de Duurzaamheid. Het idee achter de dag van de duurzaamheid is dat we ons allemaal even bewust worden van ons eigen gedrag:
·      hoeveel energie verspillen we eigenlijk door lichten aan te houden in ruimtes waar we niet zijn?
·      waar komen die boontjes eigenlijk vandaan die we vanavond wilden eten?
·      is het eigenlijk wel nodig om vandaag met de auto op pad te gaan of kan ik ook op de fiets (alhoewel het misschien wel regent)
·      Enzovoort.
Zelf denk ik dat ik redelijk duurzaam leef. Ik heb geen auto, reis veel met de fiets en het openbaar vervoer, en kies selectief mijn vlees en vis (duurzaam en/of biologisch). Daarnaast probeer ik ook zeker één of meerdere keren per week vegetarisch te eten, alhoewel ik moet toegeven dat me dat nog niet helemaal zonder problemen lukt. Ook qua energieverbruik kan ik nog wat sprongen maken, maar dat is met een huisje van halverwege de 19de eeuw nog best een uitdaging.
Wat mij makkelijker afgaat, is het omgaan met restjes. Volgens Milieu Centraal gooit een gemiddelde Nederlander ongeveer 50 kilo eten per jaar in de prullenbak:  dat is 8-11% van het eten dat je in huis haalt. Hartstikke zonde. Ik probeer dit zo veel mogelijk te voorkomen door met restjes van mijn eten nieuwe creaties te maken. Zo:
·      gebruik ik restjes ansjovis, zongedroogde tomaten of kruiden om mijn (gekookte/gewokte) groenten op te leuken;
·         maaobeer dit zo veel mogelijk te voorkomen door met restjes van mijn eten weer nieuwe creaties te maken. en datroblemen luktDat scheelt op termijn ook een heleboe lgelddgooi ik restjes groenten (van komkommer tot sla of boon) in een pan met wat water, zout, laurierblaadjes en peperkorrels en maak ik een heerlijke groentesoep;
·      kookkoop ik meestal een hele kip waarbij ik elk onderdeel gebruik. Zo houd ik het karkas om zelf kippensoep te maken; en
·      maak ik (dankzij de geweldige tip tijdens een kookcursus bij Keizer Culinair) wel eens een kaaspaté met gekleurde laagjes kaas door restjes kaas te stapelen in een patévorm, deze even op te warmen, goed aan te duwen, en vervolgens in plakjes te snijden.
Om te checken of ik misschien nog wat duurzamer kan leven, ga ik vanaf 1 november meedoen aan The Footprint Challenge om mijn “ecologische voetafdruk” in 40 dagen te verkleinen. Doe je mee?
Je kunt beginnen door onderstaand recept te maken. Het is een vegetarisch gerecht dat ik heb gemaakt van wat restjes aardappel, paprika, basilicum en kaas: gevulde pompoen met seizoensgroenten.


Voor 2 personen
·                    1 kleine pompoen, ca.1 kilo
·                    4 kleine vastkokende aardappels: geschild en in dobbelsteentjes (of extra groenten)
·                    Ca. 200 gram seizoensgroenten in kleine blokjes, bijvoorbeeld paprika, courgette, witlof, of wat je dan ook in huis hebt en lekker vindt.
·                    1 ui of een stuk prei: in kleine stukjes
·                    2 tenen knoflook: in kleine blokjes
·                    Restje kaas (bijvoorbeeld Emmentaler of Gruyere, tenminste 100 gram): in blokjes
·                    Paar blaadjes basilicum of peterselie
·                    Eventueel groene olijven of zwarte olijven
·                    Zout naar smaak
·                    Ca. 1 grote theelepel kerrie

1.         Verwarm de oven voor op 200 graden.
2.         Was de pompoen en snijd het kopje eraf (zie foto). Bewaar het kopje als dekseltje. Haal de pitjes uit de pompoen (deze kun je roosteren met lekkere kruiden en als snack opeten).
3.         Zet de pompoen met het dekseltje er naast in de oven. Check na ca. 20 minuten of de binnenkant van de pompoen gaar is (donkeroranje), maar de buitenkant nog stevig. De exacte tijd hangt af van de pompoen.
4.         Bak in de tussentijd in een koekenpan de aardappels met alle groenten en de knoflook circa 5-10 minuten op middelmatig vuur. Voeg dan een glas water toe, en stoof de groenten op een klein vuur bijna gaar (circa 10 minuten). Als je de aardappel proeft en hij is nét beetgaar, kun je het vuur uitzetten.
5.         Breng de aardappelmix op smaak met de kerrie en het zout. Voeg de kaasblokjes toe en eventueel wat olijven of ander lekkers dat je in huis kunt vinden.
6.         Haal de pompoen uit de oven en vul deze met de aardappelmix. Sluit de pompoen af met het dekseltje nadat je nog 1 borrelglas water hebt toegevoegd.
7.         Bak de pompoen nog circa 5-10 minuten in de oven of totdat de pompoen en de aardappels goed gaar zijn.
8.         Serveer de pompoen in zijn geheel op een schaal en bestrooi na het aansnijden met de verse kruiden. Let op: De pompoen stort wel in als je hem aansnijdt. Dus houd daar rekening mee.

dinsdag 8 oktober 2013

Wat ben jij een lekker hapje! (tonijn/ansjovispaté)

In mijn jeugd was zaterdagmiddag meestal borreltijd. Dan bakten we kippenpootjes, maakten we pindasaus, hadden we stokbrood met kaasjes, een grote pan soep op het vuur, zetten we chippies op tafel met wat wortels en komkommers, hadden we de open haard aan, en speelden we spelletjes of keken we TopPop.
Vaak hadden we elkaar de hele dag niet gezien en stonken we een uur in de wind omdat wij de hele dag hadden gesport (en een sport beoefenden waarbij na de wedstrijd niet gedoucht werd, namelijk hockey), maar dat kon ons niet zo veel schelen: op zaterdagmiddag at je met je handen, zat je in je vieze hockeykleding op het hoogpolige kleed, en was het tijd om lekker te relaxen.
Het blijft een goede tijd om op terug te kijken, al was deze tijd in de praktijk minder idyllisch dan het nu waarschijnlijk klinkt, omdat één van de gezinsleden altijd hartstikke vals speelde tijdens de spelletjes (ik noem geen namen) en Ad Visser natuurlijk ook niet altijd even fijn was om tegenaan te kijken.
Maar goed, de borreltraditie bestaat na al die jaren nog steeds in mijn familie. De hapjes zijn sindsdien niet eens zo heel erg veel veranderd. Nog steeds komt er regelmatig pindasaus op tafel en nog steeds eten we graag kipkluifjes. Maar soms doen we wat exclusiever. Dan hebben we alleen hapjes uit het Midden-Oosten (zoals Libanees brood met zelfgemaakte labneh, baba ganoush, of hummus), uit Azië (zoals Vietnamese slapakketjes en gevulde rijstvelletjes) of houden we het bij verschillende vishapjes (zoals een inktvissalade, gekookte alikruikjes en verse sashimi).
In het laatste geval maak ik wel eens een hele eenvoudige vispaté klaar die in no-time in elkaar geflanst is. Echt waar: veel eenvoudiger kan het bijna niet. Het enige is dat je de paté wel een dag van te voren moet maken om hem op te laten stijven. Maar als je een vaste borreldag hebt, valt dat wel in te plannen, toch?
In het echt ziet het er minder grijs uit hoor!
Wat heb je nodig voor een klein bakje tonijn/ansjovispaté:
·      100 gram uitgelekte tonijn uit blik
·      3-4 anjovisjes (eventueel iets meer naar smaak)
·      6 blaadjes basilicum
·      ½ teen knoflook
·      1 tl citroensap
·      75 gram roomboter
·      Verse peper
(als garnering kun je een extra blaadje basilicum, wat veldsla en wat kappertjes gebruiken)
1.    Smelt de boter zachtjes in een pan of kort in de magnetron.
2.    Voeg de overige ingrediënten toe en steek de staafmixer er in. Mix het totdat de ingrediënten helemaal zacht (zalvig) zijn gemalen.
3.    Proef of je vers gemalen peper moet toevoegen, een extra ansjovisje of extra knoflook.
4.    Giet de paté in een bakje dat je hebt bekleed met wat plastic folie

5.    Laat het een nacht opstijven in de koelkast.
6.    Serveer! Eventueel op een bedje van veldsla met wat kappertjes.

De basis voor dit recept komt van  ‘Crème de la crème’, een voormalige kookschool in Breda.

vrijdag 4 oktober 2013

Meneer Aardappel en mevrouw Hamburger ("Italiaanse" hamburgers)


Dit eten we vandaag: "Hamburger à la Hamburger"

Ik zag laatst een nieuwsuitzending op televisie en daarin kwam een meneer aan het woord die ‘Aardappel’ heette. Meneer Aardappel dus. Schuddebuikend van het lachen zat ik op de bank terwijl de tranen over mijn wangen stroomden (“hahaha, je zou maar meneer Aardappel heten!”). 
Oeps. Ja. De realisatie kwam wat laat bij deze mevrouw Hamburger…
Er zullen in de loop der jaren vast ook veel mensen heel hard hebben moeten lachen om míjn naam. Alhoewel ik daar nooit zo veel last van heb gehad, levert mijn naam op sommige momenten wel lastige situaties op. Bijvoorbeeld als je:

·         Vlees bij de slager wilt bestellen;
·         Een tafel wilt reserveren in een restaurant;
·         Wilt trouwen met iemand die de achternaam “Koning” heeft (maar dat is me gelukkig nog niet overkomen).
In het algemeen levert de naam echter ook wel veel voordelen op. Zo:
·         Vergeten mensen je naam niet zo snel;
·         Hoefden klasgenootjes nooit zo hard na te denken als ze voor mij een Sinterklaassurprise moesten maken;
·         Kregen wij ooit gratis hamburgers bij McDonalds toen wij daar begin jaren 80 een kinderfeestje (met rondleiding door de keuken, want dat was heel gaaf) vierden (maar dat kwam ook omdat ze de telefoon vier keer hadden opgehangen toen mijn moeder de reservering wilde maken);
·         Krijg je zelfs de strengst kijkende douanebeambte aan het lachen als je zegt “Yes, you write it as you eat it”; én
·         Kun je de naam goed gebruiken als je een kookblog start.
Om mijn naam een beetje eer aan te doen, krijgen jullie vandaag het recept voor een hamburger met wat Italiaanse tintjes. Natuurlijk zul je deze hamburger niet zo snel op een Italiaanse menukaart tegenkomen, maar we hoeven niet altijd streng in de leer te zijn (zoals beschreven in mijn blog van afgelopen woensdag).
Wat heb je nodig voor 4 stuks Hamburger à la Hamburger? (voldoende voor 2-4 personen afhankelijk van je bijgerechten)
·         300 gram rundergehakt
·         2 tenen knoflook
·         1 tl. oregano
·         4 zongedroogde tomaten
·         2 el pijnboompitjes
·         2 el. bechamelsaus * of 1 geklopt ei
·         50 gram gorgonzola
·         ½-1 ciabatta, in 4 gelijke stukken
·         1 ui in dunne ringen
·         4 plukjes verse rucola
Ik vind de hamburgers het lekkerst (luchtigste) worden met bechamelsaus, maar kan me voorstellen dat je dit te veel werk vindt om te maken. Gebruik dan kant-en-klare bechamel (gewoon te vinden in de meeste supermarkten bij de pasta’s) of een ei.
Hoe maak je bechamel?  Smelt 25 gram boter en meng hier 25 gram bloem doorheen. Voeg dan 200 ml melk (of 100 ml melk en 100 ml slagroom) toe. Zet het vuur laag en laat de saus langzaam inkoken, totdat deze goed dik is (zo dik als volle kwark).
1.         Verwarm de oven voor op 200 graden.
2.         Bak de uienringen in een koekenpan met wat boter of olijfolie zachtjes lichtbruin.
3.         Hak intussen de knoflook en de zongedroogde tomaatjes goed fijn.
4.         Meng het gehakt met de bechamelsaus,  de zongedroogde tomaatjes, de oregano en de pijnboompitjes. Kneed goed door totdat je een stevige massa hebt.
5.         Rol vier hamburgertjes van het gehakt. Druk ze plat.

6.         Snijd het brood open en smeer op het onderste deel van het brood de gorgonzola en vouw het brood dan weer dicht. Zet het brood in de oven tot het goudbruin kleurt en de gorgonzola gesmolten is (ca. 7 minuten).
7.         Haal de ui als deze gaar is uit de pan en bak in het achtergebleven vet de hamburgertjes gaar.
8.         Serveer de hamburgertjes in de warme broodjes met de verse rucola en de zachte uienringen.
Voor wat extra kleur kun je het beste een eenvoudige tomatensalade serveren bij dit gerecht (verse tomaten in plakjes met wat basilicum, olijfolie en azijn).

dinsdag 1 oktober 2013

De tien culinaire zondes (en pasta met vers eekhoorntjesbrood)

Dit eten we vandaag!
Onlangs publiceerde de ‘Academia Barilla’ uit Parma tien culinaire regels waar je je aan moet houden als je in Italië bent of wanneer je een poging doet om Italiaans te koken:
1.    Drink nooit cappuccino na 12.00 uur.
2.    Bestel risotto en pasta nooit als bijgerecht.
3.    Eet nooit een Pasta Bolognese met spaghetti (maar altijd met tagliatelle).
4.    Doe geen olijfolie in het pastawater.
5.    Ketchup in de pasta is verboden.
6.    Pasta met kip bestaat niet.
7.    Gebruik nooit rood-witte tafelkleedjes.
8.    Denk niet dat je Italiaans kookt als je een Caesar salade maakt.
9.    Denk niet dat de pasta Alfredo een Italiaanse traditie kent. Dit is een Amerikaanse uitvinding.  
10. Overtreed nooit culinaire tradities en luister naar de Italiaanse Mamma. Want zij weet hoe het hoort.
Overtreed je deze regels? Dan bega je een doodzonde!

Ai. Ik bestelde groenten bij mijn pasta. Dat kan dus niet. Dan krijg je ze als hoofdgerecht geserveerd!

Na al die (kook)vakanties en kooklessen in Italië bekroop me wel een beetje het gevoel dat deze Academia Barilla ons nog enigszins probeert te sparen met dit bericht. Want als je denkt dat dit de enige regels zouden zijn waar je je aan moet houden in de Italiaanse keuken, dan heb je het hartstikke mis. De Italianen hebben namelijk nog véél meer regels, en die zitten allemaal verborgen in die zo sympathiek en eenvoudig klinkende regel tien: overtreed nooit culinaire tradities en luister naar Mamma:
1.    Eet je pasta alleen met een vork en gebruik geen lepel of mes (snijden in je spaghetti is echt een doodzonde, tenzij je jonger bent dan 6).
2.    Eet nooit een pizza met ananas (oké vooruit, dit is mijn eigen inbreng).
3.    Denk niet dat elke pasta met elke saus gegeten kan worden. Hier zijn de Italianen écht heel precies in. Sommige sauzen mogen alleen met gedroogde pasta, andere sausen mogen alleen met (bijvoorbeeld) ribbeltjespasta.
4.    Denk niet dat als een gemiddelde Italiaan tegen je zegt dat je een simpele maaltijd krijgt, je maar 1 gang krijgt. “Ik nodig je uit voor een simpele maaltijd” betekent bijna altijd dat je nog steeds alle gangen krijgt (antipasto, primo, secondo, dolce en/of kaas), maar dan gemaakt van ‘goedkopere’ ingrediënten. Dus een risotto met erwtjes in plaats van verse funghi porcini. Niet minder lekker, maar wel minder kostbaar en dus ‘simpel’.
5.    Eet nooit een visgerecht met kaas, tenzij “mamma” een uitzondering maakt.
6.    Bestel nooit een koffie bij je toetje. Je kunt dit wel doen, maar de kans dat je dit ook daadwerkelijk gaat krijgen is behoorlijk klein. De koffie (espresso natuurlijk) dient altijd pas ná het dessert genuttigd te worden.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. De meeste Italianen nemen hun eten immers –in tegenstelling tot vele Nederlanders- enorm serieus. En dat is soms lastig (want een kopje koffie bij je toetje kan bijzonder lekker zijn), maar is wel enorm te waarderen. Als de Italianen hun eten niet zo serieus hadden genomen, was hun keuken vast nooit zo geweldig lekker geworden!

Jullie krijgen vandaag het recept voor pasta met eekhoorntjesbrood. Eekhoorntjesbrood heet in Italië ‘funghi porcini’ en is in Nederland in gedroogde vorm inmiddels wel in de gemiddelde delicatessenzaak te vinden. Vers eekhoorntjesbrood daarentegen is een stuk moeilijker te vinden. Maar als je ze tegenkomt: sla direct toe! Je weet niet wat je proeft.

Vers eekhoorntjesbrood.
Hoofdgerecht voor 1 persoon (max. 30 minuten)
·         250 gram vers eekhoorntjesbrood (of als je deze niet kunt vinden 250 gram gemengde paddestoelen met 20 gram fijngehakte geweekte gedroogde funghi porcini)
·         10 gram platte peterselie
·         2 tenen knoflook
·         Stukje Parmezaanse kaas
·         100 gram verse tagliatelle
·         Versgemalen peper
·         Zoutsnippers (van Maldon, gewoon te vinden bij Albert Heijn tussen het zout)

1.         Hak de verse peterselie fijn
2.         Snijd de knoflook in dunne plakjes
3.        Zet een pan met water op.
4.         Poets de paddenstoelen heel goed schoon met wat keukenpapier. Dit kost wat tijd, maar is de moeite waard. Snijd de paddenstoelen vervolgens in plakjes van ca. 3-5 mm.
5.         Gooi de verse pasta in het kokende pastawater en kook totdat deze gaar is.
6.         Giet intussen wat olijfolie in een pan, en bak de paddenstoelen met alle knoflook en bijna alle peterselie in een pan. Voeg wat zout toe. Bak de paddenstoelen totdat deze bruin kleuren, maar nog wel vlezig zijn (in ieder geval niet snotterig!). Dit duurt ca. 5 minuten.
7.         Breng de paddenstoelen op smaak met verse peper.
8.         Giet de pasta af, schep dit op een mooi bord, drapeer de paddenstoelen hier om heen en garneer met schilfers parmezaan (deze maak je met een kaasschaaf), schilfers zeezout en de resterende peterselie.