Azijn, wondermiddel in de keuken. En zelfgemaakte "ricotta"

Broodje met zelfgemaakte "ricotta" 

Volgens mij heeft iedereen wel een fles azijn in de keuken staan. Is het niet op het aanrecht naast de olie, dan is het wellicht in het keukenkastje tussen de schoonmaakspullen.

Ik vraag me wel eens af of iedereen zoveel azijn heeft als ik. Ik heb ciderazijn, sherryazijn, kersenazijn, honingazijn, 5 soorten balsamicoazijn (ook met truffel), frambozenazijn, zo'n drie soorten rode- en witte wijnazijn, en mocht je het je afvragen: ja, mijn keuken staat inderdaad proppie vol.

Zelf gebruik ik mijn azijn niet om te schoon te maken, daarvoor zijn de flessen die ik heb toch iets te prijzig. Maar mocht je een fles natuurazijn hebben? Gebruik het dan om je keuken te poetsen, je waterkoker te ontkalken of je vaatwasmachine schoon te krijgen.

Ikzelf ben niet zo'n poetsvrouw, en gebruik mijn azijn -surprise surprise- om te koken! Máár: dat doe ik echt niet alleen voor een dressing of dip. Azijn kent veel meer toepassingen.

Wist je dat als je een scheutje azijn bij je rijst doet, je rijst niet aan elkaar blijft plakken? Je kunt hiervoor gewoon witte wijnazijn gebruiken.

Doe je wel eens (witte) wijnazijn bij het kookwater van je eitje? Nee? Zonde. De kans dat de schil van je ei breekt in de pan wordt zo namelijk een stuk kleiner! Bovendien helpt de azijn om een ei met een breuk redelijk heel te houden zodat niet al het eiwit er uit loopt.

Wist je dat je een tomatensaus heel goed op smaak kunt brengen door er wat zoetere balsamicoazijn aan toe te voegen en door dit mee te laten koken? Ik schreef hier al eens eerder over. Het maakt je saus vaak nét af.

Ben je net als ik dol op een knapperig velletje op je kip of op je langzaam gegaarde varkensbuik? Smeer dan de huidkant van je vlees in met azijn voor je het in de oven zet. Ik doe dit altijd, en je vlees wordt er echt niet zuur van. Je proeft er niets van. Maar het werkt super goed.

Ben je veganist? Dan schijn je in sommige gerechten eieren te kunnen vervangen met een combinatie van baking-soda en azijn.

En wil je minder zout eten? Dan kan azijn je hierbij helpen. Door wat azijn aan je gerecht toe te voegen, heb je minder behoefte aan zout.

En tenslotte... Wist je dat je met azijn van volle melk een soort van ricotta kunt maken? Het is geen echte ricotta hoor. Daarvoor heb je wei nodig. Maar het is wel lekker en grappig om een keer uit te proberen. Dit is dan ook het recept van deze week.

Voor 150 gram "ricotta" heb je het volgende nodig:

• 1 liter volle melk (niét gesteriliseerd, maar gepasteuriseerd).
• 1/2 tl. zeezout
• 4 el. witte wijnazijn
• Kaasdoek of schone geurloze theedoek
• Zeef

Houd er rekening mee dat de ricotta enkele uren moet uithangen. 

1. Doe de melk in een pan met het zout, en verwarm dit langzaam. Breng niet aan de kook. Houd het nét onder de kook.
2. Schep eventuele vellen weg en zet het vuur uit. 
3. Voeg onder zachtjes roeren de azijn toe. Je zal zien dat er klontjes vormen in de melk.

   

   
   

   Meestal word je niet blij van klontjes, maar in dit geval is het dus de bedoeling. 
4. Laat de melk een half uurtje zo staan.
5. Leg een theedoek in de zeef en hang dit boven een pan. Giet de melk met klontjes (Ja, dat klinkt inderdaad heel vies) door het vergiet.  

   

   
   

6. Vouw de theedoek dicht en zet alles koud tot gebruik. Reken op zeker twee uur. Maar hoe langer je wacht, hoe compacter de "ricotta" wordt. 

   

   Dit is na een nacht

7. Serveer het met olijfolie en wat zout op een toastje. Of op een knapperig broodje met wat avocado en zongedroogde tomaatjes. 
   

Dit is geen recept. Gestoofde Perzische kip

Ik zet de dampende risotto op tafel en mijn huisgenoten kijken blij. We wonen al jaren samen in een studentenhuis, en dit is één van onze favoriete gerechten. Risotto met gerookte kip, paprika, chorizo en ham.

Ja: inderdaad. Dit is een risotto die ik nu echt nooit meer zou durven maken. Omdat het eigenlijk een soort van paella is, en toch ook niet. En omdat Italianen hier waarschijnlijk een flauwte van krijgen. Maar goed, dit verhaal speelt zich af in mijn studententijd: de tijd dat ik het koken pas net echt ontdekte en waarin ik nog uitgebreid experimenteerde met smaken (soms wat succesvoller dan anders).

"Joh wat is het toch lekker!" Enthousiast schept huisgenoot M. haar bord vol.

"Ja geweldig!" huisgenoot K. pikt met haar vingers vast een stukje chorizo van haar bord. "Mmm. Dit wil ik ook een keertje maken. Heb je voor mij het recept?"

Ik kijk haar aan. "Tuurlijk. Het is niet zo moeilijk. Even nadenken hoor. Uhmmm. Er zit dus paprika in, paprikapoeder, ik geloof iets van 100 gram chorizo, ennuh..... Ik dacht ongeveer 75 gram gerookte kip...."

K. kijkt me verbaasd aan. "Joh, geef me gewoon het recept. Je hoeft het niet uit je hoofd te doen."

"Ja, maar ik heb het uit mijn hoofd gedaan", leg ik uit. "Dus ik moet even nadenken wat ik ook al weer gedaan heb".

"Wat bedoel je? Uit je hoofd? Heb je dan geen recept?"

"Nou, geen recept, geen recept. Het is maar net hoe je het bekijkt" leg ik uit. "Ik heb gewoon allerlei lekkers bij elkaar gegooid. Als ik zo alles op een rijtje heb gezet voor jou, hebben we een recept".

"Maar, je hebt het dus zelf verzonnen?"

"Ja" Ik knik trots.

"Het is dus geen recept?"

"Nou....." Ik sputter wat.

"Laat dan maar zitten" zegt K. "Als het geen recept is, dan hoef ik het niet." En onverstoorbaar eet ze haar bord leeg.

**********************

Perzische kip 

Het recept van vandaag past goed bij de rijst van vorige week. Het is een echt recept. Echt waar. Want je leest het hier op mijn blog. En dus bestaat het. 

Wat heb je je nodig voor 4 personen?

• 4 kippenbouten
• 2 laurierblaadjes
• sap van 1 uitgeknepen limoen
• 4 fijngesneden tenen knoflook
• 1 grote ui in ringen
• 2 tl. gedroogde mint
• 1 tl. gemalen zwarte peper
• 1 tl. gemalen kardemom
• 2 tl. gemalen kaneel
• 1 tl. gemalen kurkuma
• 1 tl. gemalen nootmuskaat
• 1/2 tl. gemalen gedroogde limoen (toko)
• 0,05 gr. saffraan
• halve liter-1 liter kippenbouillon
• 4 el. gehakte peterselie

Hoe maak je het klaar?

1. Meng in een bakje de specerijen door elkaar: peper, kardemom, kaneel, kurkuma, nootmuskaat, en gedroogde limoen. 

   

   
   

2. Bak de kippenbouten in een hapjespan aan totdat de kip bruin kleurt. Voeg dan het specerijenmengsel en de uien toe. Bak alles even mee totdat de kip en de uien in het specerijenmengsel bedekt zijn. 
3. Voeg dan de knoflook toe en bak deze nog 1 minuutje mee.
4. Schenk een halve liter bouillon met de limoensap in de pan bij de kip. Meng goed door, en voeg dan de laurier, saffraan, helft van de peterselie en de munt toe. 

   

   
   

5. Laat dit alles lekker stoven op zacht vuur tot de kip van het bot dreigt te vallen. Mocht de kip droogkoken, voeg dan wat extra de bouillon toe. Niet te veel: want de saus moet langzaam indikken.
6. Serveer de kip met wat van de saus en de gehakte peterselie. 

Een appelsap moment. En Perzische rijst met cranberry's.

Als ik vroeger als klein meisje vocht met mijn zussen, dan was het alles of niets. We trokken aan elkaars haren, knepen in elkaars vel, en zetten onze nagels heel diep in het lijf van de ander. Als jongste delfde ik regelmatig het onderspit, en dus werd het op enig moment een kwestie van vluchten: heel hard rennen naar de wc en op tijd de deur op slot zien te doen. Zeker als mijn middelste zus driftig werd. De tijd die zij nodig had om de koekenpan uit de keukenkast te trekken, was net voldoende om de gang in te rennen en met trillende handen het haakje er op te gooien. Om op de wc te wachten tot mijn ouders eindelijk thuis kwamen van de buren, van boodschappen doen of wat dan ook.

Als we vochten, dan was er niemand die bedacht "Hé, zullen we even pauze houden om wat appelsap te drinken?"
De appelsap kwam pas na het gevecht als we in het bijzijn van onze ouders net deden alsof we in hun afwezigheid heel lief hadden gespeeld. Terwijl het natuurlijk eigenlijk oorlog was. Zelfs al werd deze veroorzaakt door futiliteiten. Wie had aan de viltstiften van de ander gezeten? Wie had het laatste dropje gejat? Wie had stiekem op het knopje van de afstandbediening gedrukt waardoor we ineens naar de Hulk keken?

Het maakte allemaal niet meer uit als we na de appelsap met onze hockeysticks de straat op gingen om een wedstrijdje te spelen. Waar we ruzie om hadden gehad? We waren het alweer vergeten. Tot er enkele dagen later iets gebeurde waardoor we weer van voren af aan begonnen.

Waarom ik hier nu over begin? Nou, dat komt omdat ik hier ineens aan moest denken toen ik afgelopen weekeind naar de olympische spelen keek en me verbaasde over de aanwezigheid van de zus van Kim Jong-un op de tribune. Na meer dan vijftig jaar was zij het eerste lid van de familie van Kim die het Zuid Koreaanse land bezocht. Kim Yo-jong zat gemoedelijk tussen haar entourage te kijken naar de openingsceremonie van het grootste sportevenement dat toevalligerwijs wel op het grondgebied van aartsvijand nummer 1 plaatsvond.

Even bleek sport veel belangrijker dan jarenlange onenigheid. Even leken raketaanvallen verder weg dan ooit. Even bleek het mogelijk om met een gezamenlijk team te ijshockeyen voor een gemeenschappelijk doel. En om gezamenlijk te juichen. En wellicht straks ook nog een medaille in ontvangst te nemen.

Ik vond het bijzonder. En bijzonder vreemd. En even vroeg ik mij af of dit nu hún appelsapmoment was.

Perzische rijst met cranberry's

Dit recept is geïnspireerd op een recept uit Little Spice Jar. Het is echt een heerlijk recept ondanks dat er fruit in zit (hoe is het mogelijk?).
Gebruik wel goede kwaliteit rijst. In de algemeenheid geldt: hoe duurder de rijst, hoe beter de kwaliteit. O ja: denk er aan dat je de rijst even moet weken van te voren. Dit mag ook een hele avond. Hierná is het gerecht zo klaar.

Wat dit met het verhaal hierboven te maken heeft? Nou. In Korea eten ze ook graag rijst. 

Wat heb je nodig voor 4-5 personen?

• 250 gram basmatirijst
• 100 gram gedroogde cranberry's (die van Albert Heijn zijn gezoet met ananassap, dat is voor dit recept niet erg)
• 2 witte uien
• 1 tl. kurkuma
• 1 tl. sumak
• 50 gram amandelsnippers of cashewnootjes
• wat zout
• wat wijnazijn
• 0,05 gram saffraan

Hoe maak je het klaar?

1. Spoel de basmati goed af onder de kraan. Laat de rijst vervolgens een half uur tot een uur in koud water staan.
2. Breng water aan de kook. Voeg een lepel azijn toe en wat zout. Kook de rijst circa 6 minuten. Giet af en spoel na met koud water.
3. Week de saffraan in circa 2 el. water. 
4. Snijd de uien in ringen en bak deze in een hoge koekenpan op laag vuur tot ze zacht zijn. Voeg dan de cranberry's, sumak en kurkuma toe. Bak dit even mee. Giet er een klein beetje water bij. Wacht tot het vocht is opgenomen door de cranberry's en schep alles in een bakje. 

   

   
   

5. Bak de nootjes goudbruin in een koekenpan. Schep in een bakje.
6. Doe wat boter of olie in de koekenpan, schep hier de rijst op, dan het uien-cranberry-mengsel, daarna de nootjes en eindig met het water en de saffraan.
7. Nu komt er iets spannends. Pak het deksel van de pan in met een theedoek. Zet de deksel op de pan, zet het vuur aan, en laat de rijst nog vijf minuten stomen. 

   

   
   

8. Schep alles goed door en serveer!

Ik serveerde de rijst met gestoofde kip met allerlei specerijen (waaronder gedroogde limoen en nootmuskaat) en verse kruiden. Daarnaast had ik een frisse salade met bonen, radijs, za'atardressing. Ik zal deze recepten snel met jullie delen!

Elders eten, en bananenpannenkoekjes (met gember en advocaat)

Niet voor kinderen.

Eens in de zoveel tijd deel ik met jullie mijn lievelingsproducten. Maar vandaag deel ik met jullie enkele fijne (delicatesse)winkels en (afhaal)restaurants. Je bent gewaarschuwd: er is weinig objectiefs aan deze lijst. Het zijn mijn persoonlijke favorieten, en de meeste vind je in Utrecht Oost.

Peek en van Beurden 

Dit is zo'n fijne delicatessenzaak: ze hebben er van alles. Chocolade, wijnen, worsten, kazen, brood, vleeswaren, slakjes, bijzondere bouillons, gastronomisch zeesap (daar hebben we het nog wel een keertje over), avocado-olie, patés.... you name it. 

Ik ga er graag in het weekeind heen. Dan koop ik hier lekkere borrelhapjes (zoals de balle de saveur. Een gehaktbrood geïmporteerd vanuit Maastricht), wat dips en smeersels, vleeswaren (zoals pastrami) en heerlijke kaasjes (zoals La Tur of Epoisse). Genieten!

De Lindenhoff 

Mocht je ooit in de buurt van Baambrugge komen, ga dan vooral naar deze boerderij. Je vindt hier namelijk een geweldige marché: een prachtige winkel met een kaaskamer waar elke kaasliefhebber helemaal gek van zal worden, een groente-afdeling met de meest gave en bijzondere groentes, en een vleesafdeling waar het vlees voor je neus wordt gesneden. Het is echt een geweldige (tikkie dure) zaak, die ook een webshop heeft. Je hoeft dus niet pad als je dat niet wilt. Afgelopen winter heb ik bij de Lindenhoff wild besteld en hier mijn hele vriezer mee volgegooid. Top kwaliteit waar ik nog steeds van geniet. 

Het Vlaamsch Broodhuijs 

Ook bij het Vlaamsch Broodhuijs vind je een webwinkel. En als ik jou was zou ik hier gebruik van maken! De variatie in de webshop is helaas niet zo groot als in de winkel zelf, maar de Christoph Pavé kun je wel bestellen, en juist die vind ik zo geweldig lekker. Het is een vierkant tarwebrood met desem, en zoutsnippers op de korst. Als je het brood vers koopt, is de korst heerlijk knapperig en het brood zelf zacht en wat vochtig. Het brood verouderd relatief snel, maar dat is niet erg. Zelden heb ik zulke lekkere toast gegeten. 

Overigens gooi ik het brood ook in de vriezer, en neem ik als het even kan elke dag enkele boterhammen mee naar mijn werk. Dan is het elke dag vers.

Vis-a-vis 

Dit is mijn favoriete viszaak in Utrecht: zeker als het om haring gaat! Want hier kun je echt de lekkerste haringen kopen. Elke keer is het raak: zacht, schoon, fris.... De uitjes en het zuur heb je echt niet nodig. Maar het zuur dat zij bij de haring doen, is ook al zo lekker. Ik vraag die er toch altijd bij en eet ze lekker apart op. 

Ik heb wel eens gevraagd hoe het komt dat zij nooit hoog eindigen in de AD-haringtest en toen vertelde de zoon van de eigenaar dat zij gewoonweg niet meedoen. Omdat zij twijfelden of de wedstrijd wel zo eerlijk verloopt. Niet veel later bleek inderdaad dat er wellicht wat wordt gesjoemeld met de haringtest. Maar ach, who cares: ik had al lang door waar ik moest zijn.

Slager Ron Achterberg

Ik kom niet vaak bij Ron, maar dat komt omdat het niet gezond is om elke dag zijn zelfgemaakte boerenpaté te eten. Heerlijk! Met foelie en lekker veel andere specerijen.

Ron heeft ook altijd geitenvlees. En geitenvlees is het vlees dat we eigenlijk allemaal zouden moeten eten, omdat dit een soort van restproduct van de geitenmelkindustrie is. Met zijn allen eten en drinken we enorm veel geitenmelkproducten, maar het vlees laten we staan. En dat is zonde. Binnenkort zal ik eens een geitenstoofpotje met jullie delen. Dan weten jullie ook hoe je het klaar moet maken.

Goesting 

Van dit restaurant word ik blij. Het ligt op een hele vreemde plek in de stad (aan de Oostkant, bij de Biltstraat) en is gevestigd in een oude hondenstal van de faculteit Diergeneeskunde. Je moet het restaurant kennen om het te vinden. 

De uitstraling van dit restaurant is echt top. Als je in de winter langsloopt, brandt er vaak een haardvuur buiten (op de foto hieronder helaas nét niet), liggen er (nep)dierenvellen op houten bankjes, en branden er overal lichtjes. Goesting is een winnaar als het gaat om uitstraling!

Ook de menukaart is leuk: denk aan zaken als bouillabaisse, steak tartare en andere Franse klassiekers. Ik word ook blij van Goesting omdat je hier goed kunt lunchen. Met huisgerookte wilde zalm of zelfgemaakte garnalenkroketten bijvoorbeeld.

Bigoli

Als ik in het centrum van de stad ben en het is lunchtijd, stap ik graag eventjes binnen bij Bigoli. Dit is een verrukkelijke Italiaanse delicatessenzaak vol spullen die ik zelf het hele jaar door ook uit Italië meesleep. Dus daarvoor hoef ik hier niet echt te zijn. Ik ga juist voor hun heerlijke verse broodjes. Mijn favoriet is de ciabatta met pecorino en gegrilde groentes.  

De Burgerbar

We zijn aanbeland bij een guilty pleasure. De hamburger. Gek hè, dat ik hier zo gek op ben? Soms als ik op een vrijdagavond moe uit mijn werk kom, wil ik wel eens via thuisbezorgd een koerier bestellen met een "ambachtelijke" hamburger. En zoals een goed Hamburger (en foodblogger) betaamt, heb ik hier een vergelijkend warenonderzoek van gemaakt. So far komen de hamburgers van de Burgerbar als beste uit de bus. Bestel vooral de burger met gegrilde kippendijen, bacon, uien en blauwe kaas. 

Poké Delicious

Een andere guilty pleasure is de poké bowl. Ik heb inmiddels meerdere poké zaken uitgeprobeerd (in Utrecht schoten ze ineens als paddenstoelen uit de grond), en deze is "by far" het beste. Wat is een poké bowl? Ik heb daar wel eens eerder over geschreven: dit is eigenlijk een soort van salade op basis van sushi rijst, met allerlei groentes en gemarineerde vis. Mijn persoonlijke favoriet is met zalm, edamame (sojaboontjes), zeewier, Japanse rettich, en avocado. En gebakken knoflook natuurlijk. 

Juuls hummus

Tenslotte word ik ook erg blij van de hummus van Julia die gelukkig ook thuis bezorgd wordt. Julia vond haar inspiratie voor hummus in Israël en deze is werkelijk boterzacht. Ik heb zelf het idee dat er relatief weinig tahin (sesampasta) wordt gebruikt. Soms als ik thuiswerk, bestel ik hier mijn lunch. Niet te vaak, want de hummus valt behoorlijk zwaar. Ik raad je daarom aan om die met aubergines te bestellen. Die is wat lichter dan die met kip of stoofvlees. Zorg er trouwens ook voor dat je de zhug niet mist! Deze heerlijke peperdip is echt een aanrader en krijg je automatisch bij je bestelling. Ik durf het bijna niet te zeggen: maar hij is misschien zelfs lekkerder dan de mijne... 

Bananenpannenkoekjes met gember en advocaatijs

Nu we toch zijn aanbeland bij mijn guilty pleasures, kunnen we net zo goed doorgaan. Wat dacht je van deze pannenkoekjes van banaan? Met gember en advocaatijs? Lijkt me prima toch? Houd er wel rekening mee dat je het ijs een dag van te voren maakt. Maar dat stelt niets voor hoor: je gooit een fles advocaat leeg in een tupperware en zet dit 1 nacht in de vriezer. 

Wat heb je nodig voor ca. 6 kleine pannenkoekjes?

• 2 eieren
• 1 rijpe banaan
• 1 zakje vanillesuiker (8 gram)
• 4 bolletjes ingemaakte gember
• 3 el. blauwe bessen
• Wat gembernat
• 3 dl advocaat (uit de vriezer)

Hoe maak je het klaar?

• Mix de banaan met de eieren, vanillesuiker en 2 balletjes gember tot een luchtig beslag. 

  

  
  

• Schenk kleine hoeveelheden in een koekenpan met wat olie, en bak de pannenkoekjes goudbruin. Let op: houd de pannenkoek klein! Ze zijn heel breekbaar. Wees dus ook voorzichtig met het omfloepen in de pan. 

  

  
  

• Schep een klein bolletje advocaatijs op de warme pannenkoek. 

  

  Wacht niet te lang met serveren

• Schenk wat gembernat over de pannenkoek, garneer met de blauwe bessen, en de 2 resterende gemberballetjes (die je heel fijn hebt gesneden). 

De alternatieve bucket list en rolletjes van Palmkool en pompoen

Onlangs stuurde ik een onschuldige tweet de wereld in. Ik had een nieuwe agenda gekocht, en trof achterin in plaats van een bucket list, een fuck-it list aan. Het idee? Niet opschrijven wat je allemaal wilt doen, maar opschrijven wat je vooral niét gaat doen. Ik vond dat grappig en deelde het op Twitter met de #omdenken, omdat dat het merk van mijn nieuwe agenda was.

Ik wist niet wat mij overkwam! Mijn berichtje ging -voor mijn doen- viral. Meer dan 25.000 mensen zagen mijn bericht uiteindelijk in hun tijdlijn! Wat aanzienlijk meer is dan ik ooit voor een van mijn verhaaltjes op mijn blog heb gezien. En wat overigens ook betekende dat ik viral gaan van mijn bucket list kan schrappen. 

Het spreekt ook wel tot de verbeelding: zo'n fuck-it list. En alhoewel de naam anders doet vermoeden, is het ergens een stuk positiever dan de welbekende bucket list. Deze laatste is immers een lijst van alles dat je nog moet doen van jezelf "before you die" (of elke andere zelfopgelegde termijn).

De fuck-it list zie ik meer als een lijst van dingen waar ik me gewoon niet meer druk over wil gaan maken "om lekker te kunnen leven". Een voorzetje hiervoor trof ik overigens ook in mijn agenda: nooit meer diëten, nooit een berg beklimmen, geen wereldreis maken... 

Het inspireerde me wel! Kijk, een berg beklimmen zou ik toch nooit doen, en een wereldreis met mijn latent aanwezige vliegangst vind ik toch ook geen echte optie. Deze dingen op mijn lijstje zetten, zet dus niet echt zoden aan de dijk. 

Maar wat als ik het nou echt van toepassing maak op mijn persoonlijke situatie? Op microniveau?

1. Ik ga me niet meer druk maken over dingen die ik toch niet kan veranderen. Als ik te veel geld heb uitgegeven bij een delicatessenzaak dan kan ik het toch niet meer terugdraaien. Zeker niet als ik het al heb opgegeten. 

2. Ik ga niet meedoen met Ik-Pas (sorry vriendinnetje R.). Maar ik probeer ook al wat vaker vegetarisch en soms zelfs veganistisch te eten, en dan moet ik mezelf soms echt even troosten met een glaasje wijn. (Bovendien schrijf ik binnenkort mijn blog over de wijnhandel van mijn zwager en dat wordt dan wel heel lastig).

3. Als ik iets bijzonders (een exclusieve paté, een bijzondere worst) koop, hoef ik niet meer te wachten tot het "perfecte" moment. Dit moment komt namelijk toch nooit. Kan ik net zo goed gelijk genieten (en dan verpietert het misschien een keertje niet).

4. En tenslotte: ik ga me niet druk maken over het delen van het recept van deze week, ondanks dat ik weet dat dit zeer waarschijnlijk een van de minst populaire recepten van mijn blog gaat worden. Jullie willen namelijk (als ik mijn statistieken moet geloven) liever recepten met alcohol en/of vlees. Bovendien ziet dit recept er werkelijk niet uit. Maar f**k-it! Ik deel het gewoon met jullie, inclusief onappetijtelijke foto's. Want het is echt heel lekker. 

Involtini di cavolo nero con zucca (2-3 personen)

• 600 gram flespompoen
• 80 gram pancetta
• 3 tenen knoflook
• 5 blaadjes salie
• 200 gram mozzarella
• 8-10 grote bladeren palmkool
• 1 tube tomatenconcentraat (niet alles nodig)
• 1 ei
• 1 el oregano
• 3 el. Parmezaanse kaas
• Peperoncino, zout en peper

Hoe maak je het klaar?

1. Verwarm de oven voor op 180 graden.
2. Kook wat water, en blancheer hierin de bladeren van de palmkool. Schep de bladeren eruit en houd het water kokend.
3. Was de pompoen, snijd doormidden en schep de pitjes er uit. Kook de pompoen met de drie gepelde knoflooktenen gaar in het kokende water. Giet af als de pompoen zacht is. 
4. Snijd de pancetta en salie fijn, en bak ze samen in een koekenpan totdat de pancetta knapperig is. 

   

   
   

5. Gebruik een staafmixer om de pompoen fijn te hakken. Schep hier de pancetta doorheen, het ei, de oregano, de Parmezaanse kaas, en breng op smaak met peper, zout en peperoncino.
6. Snijd de harde nerven van de palmkool voorzichtig van de blaadjes. Let op dat je de bladeren heel houdt. 

   

   
   

7. Knijp een dun laagje tomatenconcentraat in een ovenschaal.

   

   
   

8. Schep de pompoen op de bladeren, en rol voorzichtig dicht. Herhaal tot alle bladeren klaar zijn. Leg de rolletjes in de schaal.
9. Let op elk rolletje een plakje mozzarella en een druppel tomaat. 

   

   
   

10. Zet 20 minuten in de oven. Draai de oven dan op grill, en grill nog 10 minuten zodat de kaas mooi bruin wordt.
11. Eet smakelijk! (Echt waar!)

Geen mammone. Risotto met bietjes en zalm.

Ik was drie maanden oud toen ik voor het eerst naar Italië op vakantie ging, en ik was een jaar of vijfentwintig toen ik besloot dat het wel heel gênant begon te worden dat mijn woordenschat in al die jaren nooit verder was gekomen dan een combinatie van "io" (ik), het hele werkwoord (zoals "vedere"), en een enkele Latijnse basiszin ("serpentem in horto").

Niet alleen bleek ik in de praktijk verdraaid weinig vaak een slang in de tuin tegen te komen (en bleek de noodzaak om deze informatie te delen in een Italiaans restaurant of supermarkt meestal niet zo groot), ook bleek het Latijn toch echt een heel stuk doder te zijn dan men mij op de middelbare school had voorgehouden. "Het is nét Italiaans!". Nou nee dus. Die Italianen snapten er geen barst van. "Pecunia? Waar heeft die Hollandse het over?"

Ik ging dus op talencursus in Italië. En besloot mezelf meteen in het diepe te gooien door dan gelijk ook maar drie weken lang onderdak te zoeken bij een Italiaanse hospita, Signora Borselli.

Signora Borselli was een dame op leeftijd en bekeek het leven standaard door een grote zonnebril met gekleurde glazen die Sofia Loren niet zou misstaan. Ze woonde buiten het stadscentrum van Florence en zag het als haar grootste taak om mij drie weken lang te pamperen als een echte Italiaanse mamma: een heel lief voornemen dat helaas niet helemaal overeenkwam met mijn plannen. Ik had namelijk helemaal niet de intentie om elke maaltijd van de dag samen met haar in haar donkere appartement te nuttigen. Ik wilde zeker wel met haar babbelen. Maar ik moest ook lessen volgen. Ik wilde vrienden maken. Ik wilde Florence ontdekken! 

Signora Borselli deed haar uiterste best om mij het zo veel mogelijk naar mijn zin te maken en mij te voorzien van haar gezelschap. En ik probeerde zo veel als mogelijk te schipperen tussen mijn schuldgevoel, aangeleerde beleefdheden, en mijn verlangen naar het grootse Italiaanse avontuur dat zich gegarandeerd buiten de deuren van haar palazzo afspeelde. 

De balans vond ik uiteindelijk in het samen nuttigen van het dagelijks ontbijt en in een enkele gezamenlijke avondmaaltijd. Maar dit was veel minder dan Signora Borselli bij aanvang van mijn verblijf voor haarzelf voor ogen had gehad. Want hoe kon zij nu echt goed voor mij zorgen als ik de hele dag de hort op was? En bovendien.... het ontbijt? Als er volgens de Italianen een nutteloze maaltijd op de dag is, dan is het wel .... Inderdaad. 

Signora Borselli accepteerde gelukkig mijn uitleg dat in Nederland het ontbijt echt als een hele belangrijke maaltijd wordt gezien ("si, si, multo importante, si, si"). En trok, na mijn aanvulling dat veel Hollanders bij het ontbijt brood met kaas eten, al snel de conclusie dat ik dat ook wel wilde. Elke dag. En dus at ik drie weken achtereen elke ochtend in het bijzijn van de stralende bejaarde dame sneetje na sneetje zoutloos Toscaans brood met Philadelphia cream cheese. Want ze had gehoord dat "de jeugd" dat tegenwoordig at. 

Naarmate de dagen omvlogen en mijn Italiaanse taalverwerving vorderde, nam La Signora haar taken als surrogaatmoeder steeds serieuzer. Dagelijks trof ik mijn bed netjes opgemaakt aan en kreeg ik geen kans mijn kleren in een knoedeltje op mijn antieke stoel te leggen. Toen ik in mijn laatste week van mijn verblijf 's avonds laat thuis kwam en mijn vieze was -schoner dan het ooit was geweest- drogend aan de waslijn van de binnenplaats aantrof (wat betekende dat in mijn afwezigheid ook mijn rugzak was doorgespit, elk kledingstuk door de handen van mijn hospita in de handwas waren gegleden, en de buren al de hele dag naar mijn wapperende goedjes aan het kijken waren), besefte ik dat het goed was dat mijn verblijf niet veel langer zou gaan duren. 

Ik kon dan wel Italiaans willen leren en het Italiaanse leven willen leiden, maar een 'mammone' (Italiaans mama's kindje) zou ik duidelijk nooit kunnen worden. En zo nam ik aan het einde van die week afscheid van een treurende Signora Borselli die mij nog probeerde te overtuigen om mijn reisje naar Perugia en Rome te cancelen voor een vakantie op Elba met haar. "Dan zorg ik voor je". 

Ik pakte mijn koffer, gaf haar een kus, en nam haar afscheidscadeau (een pakje Philadelphia cream cheese) met Oscarwaardig enthousiasme aan. "Hora est, Signora Borselli. Hora est". 

Ik zwaaide tot Signora Borselli mij niet meer kon zien, en haalde opgelucht adem. 

********************

Het gerecht van vandaag is net als ik: niet echt Italiaans (en toen wilde ik schrijven "maar wel lekker", maar dat klinkt ineens een beetje vreemd. Het is het echter wel!). 

Risotto met bietjes en zalm

Dit recept maakte mijn zwager onlangs. Hij vond het recept in het tijdschrift Winelife, en ik heb het recept een eigen invulling gegeven. 

Wat heb je nodig?

• 200 gram rauwe (!) bietjes 
• 150 gram risotto rijst
• Anderhalve liter bouillon
• 1 rode ui
• 2 tenen knoflook
• 200 ml witte wijn
• 15 gram dille
• 200 gram gerookte zalm
• 125 ml kookroom

Hoe maak je het klaar?

1. Schil de bietjes en snijd ze in kleine blokjes. Verwarm ze in de bouillon en kook ze ongeveer 10 minuten zachtjes mee.
2. Snijd de ui en de knoflook fijn, en bak deze in wat olijfolie tot ze zacht zijn. Voeg dan de rijst toe en bak deze mee tot alle korrels glazig zijn.
3. Giet de wijn over de rijst en roer goed. 
4. Is de wijn opgenomen? Schep dan alle bieten uit de bouillon en voeg deze toe met wat lepels bouillon. Roer goed door en laat de rijst zachtjes pruttelen. 

   

   
   

5. Is het vocht verdwenen? Voeg dan weer wat lepels toe en roer goed tot het vocht verdwenen is. Ga net zo lang door met vocht toevoegen en roeren totdat de rijst de juiste structuur heeft (dit is meestal na 15-20 minuten).
6. Voeg de zalmblokjes toe en de kookroom, en roer de risotto goed door.
7. Serveer met de verse dille. Eet smakelijk!
   

Copyright op varkenshaas en croute

Stel, je maakt een heerlijk gerechtje en je presenteert het op een bijzondere manier: je varkenshaasje heb je in drie reepjes gesneden, vakkundig in elkaar gevlochten met een slinger ham er tussen, en gepresenteerd op een satéprikker. Vervolgens fotografeer je dit op een geel/rood geblokt bordje dat op een rustiek houten tafeltje is gezet met een paar linnen rode servetten op de achtergrond. Mag een ander dit dan op precies die manier namaken en posten op -ik noem maar wat- zijn Instagram?

Tja: nee dus. Je gelooft het misschien niet, maar zelfs op eten kan copyright rusten! Je mag recepten van een ander niet letterlijk overnemen, en je mag de presentatie -mits deze echt bijzonder is- ook niet zomaar een-op-een kopiëren en delen met de wereld. Maar goed: een hamburger is een hamburger (tenzij het een Hamburger is) en niemand zal je kunnen aanklagen als je een stukje vlees tussen een broodje stopt met een schijfje ui er op en dit deelt op Social Media. "Dat mag niet. Ik was eerder!"

Ik deel wel eens recepten van een ander op mijn blog en dat vermeld ik altijd netjes. Meestal schrijf ik er bij dat het "geïnspireerd is door", omdat ik het recept op mijn eigen manier opschrijf en tijdens het koken eigenlijk automatisch meerdere dingen verander: niet alleen de hoeveelheden, maar ook de ingrediënten. Lamsvlees wordt eendenborst, peterselie wordt salie, en courgette wordt spinazie. Bij sommige gerechten vraag ik mij eigenlijk af of iemand het origineel nog wel zou herkennen. Maar you'd better be safe than sorry, nietwaar? Dus vermeld ik mijn inspiratiebron -als die er is- toch altijd maar.

Andersom hoop ik dat dat ook gebeurt. Nu heb ik op zich niet de illusie dat mijn gerechten zo uniek zijn dat een beroep op copyright ("Het is mijn varkenshaas en croute!") stand houdt in de rechtbank. Maar toch: in mijn verhaaltjes en beschrijvingen stop ik wel de nodige tijd en energie. Dus dan is een beetje bronvermelding wel zo aardig. Zeker als je van plan bent om onderstaand gerecht te maken, en besluit om de varkenshaas in drie reepjes te snijden, te vlechten, en te voorzien van een satéprikker (bij voorkeur op een geblokt bordje met linnen servetten op de achtergrond). Al is het alleen maar voor mij om te zien hoe dat er in het echt uitziet.

Varkenshaas en croute

Wat heb je nodig (3-4 personen)?

• 300 gram varkenshaas
• 6 plakjes achterham
• 200 gram verse spinazie
• 2 tenen knoflook (fijngesneden)
• Halve theelepel nootmuskaat
• 75 gram pittige Hollandse kaas
• 6 plakjes bladerdeeg
• Peper/zout/peperoncino
• 1 ei (geklopt)

Hoe maak je het klaar?

1. Verwarm de oven voor op 180 graden. Ontdooi de blaadjes bladerdeeg.
2. Bak de varkenshaas in een koekenpan tot alle kanten licht geschroeid zijn (reken op circa 2 minuten per kant). Zet de varkenshaas apart en houd warm.
3. Bak de spinazie in de koekenpan en breng op smaak met wat zout, knoflook en nootmuskaat.
4. Leg de bladerdeeg op wat bakpapier zoals op het plaatje. En leg hier de plakjes ham op. 

   

   
   

5. Verdeel de plakjes kaas over de ham. 

   

   
   

6. Verdeel vervolgens de spinazie over de kaas, en leg hier de varkenshaas op. Bestrooi het vlees nog even met een beetje peper, zout en peperoncino. 

   

   
   

7. Rol het bladerdeeg dicht, en vouw de zijkanten naar binnen. Bestrijk het deeg met het geklopte ei. 

   

   
   

8. Bak de rol circa 20 minuten totdat deze goudbruin gekleurd is. De varkenshaas zou dan rosé moeten zijn en gaar genoeg om te serveren. 

   

   
   

9. Serveer! Bijvoorbeeld met een lekkere klodder mosterd en wat salade.