Translate

vrijdag 22 november 2013

De eenhandsmaaltijd (kaasfondue met truffel)

Dit eten we vandaag!


Ik heb een logistiek probleem.
Ik heb namelijk mijn vinger gebroken.
Van mijn linkerhand.

Het bewijs.

“Oh, gelukkig. Haar linkerhand.” hoor ik je nu denken.
Maar ja…. Nu moet je drie keer raden…

Ja precies.

Een paar dingen worden zo een beetje lastig.
Zoals schrijven. En typen. En tandenpoetsen.
En eten naar je mond brengen.
En yoghurt en tandpasta uit je haren vegen.

Hockeyen is ook lastig.

Want bij hockey, ja, daar gebeurde het.
“Dat is ook een veel te gevaarlijke sport!”hoor ik je nu denken, en:
“Wees blij dat je in ieder geval je tanden nog hebt!”
Ja, ja, ja. Met schaken overkomt je dit inderdaad niet.
Dat klopt.
Maar ik kan niet schaken.

Koken, daarentegen, kan ik weer wel een beetje.
Maar is nu ook heel lastig.
Zeker als je een kookblog hebt
Waar je wekelijks wat op wilt schrijven.

Maar zie hier!
De uitvinding van deze week:
De eenhandsmaaltijd:

Geen moeilijk snijwerk.
Geen grote hoeveelheid pannen waarin tegelijkertijd geroerd moet worden
Nee.
Gewoon 1 pan waarin je wat ingrediënten mikt.
Die tezamen een goede maaltijd opleveren.

Zoals kaasfondue met truffelpecorino.

Pecorino. Speciaal voor mij in stukjes gesneden door de kaasboer.

Voor 2 personen:
·      400 gram gerapte basiskazen zonder overheersende smaak (ik heb bij ‘Hooft’ op de Burgermeester Reigerstraat in Utrecht een heerlijke Hollandse kaasfonduemix gekocht).
·      150 gram geraspte pecorino (schapenkaas) met truffel (de meeste kaasboeren hebben dit wel)
·      1 el. aardappelzetmeel of maïzena
·      2 knoflooktenen in grove stukken (als dat lukt met 1 hand. Ik vond het moeilijk)
·      400 ml. witte wijn (zie plaatje voor mijn wijnkeuze, met dank aan Hooft)
·      Brood en ander lekkers in hapklare stukken om in de kaasfondue te dippen (zoals worteltjes en bloemkoolroosjes).

De wijn
Even voor de duidelijkheid: een kant-en-klare-kaasfonduemix kopen ligt niet echt in mijn aard. Maar de Italiaanse basiskazen waar ik mee wilde experimenteren (fontina, asiago, spressa en/of provolone) kon ik nergens vinden. En toen heb ik me voor deze ene keer (omdat ik zo verschrikkelijk zielig ben natuurlijk) laten verleiden tot het kopen van een (overigens heerlijke) mix van Hollandse boerenkazen.

De bereiding:
1.    Meng in een glaasje de aardappelzetmeel of maïzena met een scheutje wijn tot een papje.
2.    Smelt de kazen op een heel laag vuur in een pannetje
3.    Voeg het papje en de wijn toe.
4.    Blijf rustig roeren (met je rechterhand) tot je een mooie egale fondue hebt
5.    Veeg de spetters kaasfondue uit je gezicht.
6.    En serveer de fondue met het brood en de groenten.

vrijdag 15 november 2013

Over snotolven en gepofte kastanjes


Dit eten we vandaag. Zou het een snotolf zijn?
Het ziet er geweldig uit als borrelhap: een half (gekookt) aardappeltje met een klein schepje crème fraîche er op en een paar eitjes imitatiekaviaar. Het is nóg mooier wanneer je het ene aardappeltje versiert met rode kaviaar en de andere aardappel met zwarte. En daar maak je dan een hele schaal van. Prachtig!
Maar ja…. Toen kwam het Tv-programma de Keuringsdienst van Waarde (KvW). En die ons liet zien waar dit imitatiekaviaar vandaan komt en wat er zoal moet gebeuren om de eitjes in dat fijne goedkope potje te krijgen.
Ik zal niet in detail treden. Maar het komt er op neer dat er een vis bestaat die snotolf heet (echt waar) en dat die snotolf nou niet echt op hele een hele mooie wijze aan zijn (om precies te zijn: haar) einde komt. Het komt er ook op neer dat ik mijn aardappeltjes voortaan niet meer met deze eitjes serveer en het voortaan houd bij rood en zwart zout. Dat ziet er ook geweldig uit….
Dankzij de KvW zijn er meer dingen die ik niet meer eet. Als ik al van plan was geweest om mandarijntjes uit blik te eten, dan hebben ze die wens in de kiem gesmoord door aan te tonen dat deze mandarijntjes dankzij een soort van wastafelontstopper van harde nare velletjes afkomen. Maar hier lig ik niet echt van wakker. Want wie eet er nou mandarijntjes uit blik?
De zalmforel daarentegen, vind ik weer wel een probleem. Daar zit ik een beetje mee in mijn maag (of eigenlijk niet meer, dankzij de KvW. Maar dat terzijde). Volgens de KvW blijkt de zalmforel namelijk niet te bestaan. En dat vind ik best bijzonder aangezien ik al járen elke zomer zalmforel koop bij een forellenkwekerij in Italië.
De zalmforel blijkt een marketingtruc te zijn. Een soort van publieksbedrog. Want eigenlijk eten we een regenboogforel, die in het wild roze gekleurd vlees heeft vanwege zijn voeding (garnalen en kreeftjes). De gekweekte forel is echter uit zichzelf niet roze. Het is namelijk te duur om deze vissen te voeren met hun traditionele voeding. Daarom krijgt de forel een kleurstof toegediend die (bij de meeste kwekerijen) uit aardolie wordt gehaald en hetzelfde effect bewerkstelligt: roze vis! En dit gebeurt allemaal omdat het publiek het grijze vlees van de gekweekte forel niet zou willen eten. Al kan ik mij niet herinneren dat mij dit ooit gevraagd is.
Ik vind het wel lastig hoor, al die kennis over waar ons voedsel vandaan komt. Af en toe krijg ik bijna het gevoel dat we continu voor de gek worden gehouden: een duurzaam ei blijkt een plofkip-ei, een rund blijkt een paard te zijn, een inktvisring is stiekem de anus van een varken en Sinterklaas blijkt ook al niet te bestaan.
Daarom krijgen jullie vandaag een gerecht waarvan ik denk dat er (bijna) niet mee gesjoemeld kan zijn: gepofte kastanjes. Die kun je namelijk zelf in het bos verzamelen. Dus je weet precies waar het vandaan komt!
Gepofte kastanjes zijn in mijn optiek één van de gezelligste en leukste borrelhapjes die er zijn. Je gaat naar het bos om ze te verzamelen (of naar de Natuurwinkel of goed gesorteerde supermarkt), poft ze in het as van een open vuur (of in de oven) en eet ze gezellig warm samen met je vrienden (of heerlijk in je eentje).
Wat heb je nodig?
·      Zoveel kastanjes als je opkunt
·      Echte goede roomboter (plakje)
·      Zout (liefst Maldon zoutsplintertjes, gewoon te koop bij een goede supermarkt)
·      Aluminiumfolie
·      Hete oven (220 graden)

1.    Was de kastanjes (doe ik eigenlijk nooit, maar misschien wil jij dat wel doen. Dan kan dat)
2.    Snijd met een scherp mesje in al je kastanjes een klein sneetje (kleine centimeter). Ik heb dit ooit niet gedaan en de kastanjes zo (zonder folie) in de oven gelegd. Het resultaat: tientallen rondschietende brandende bommetjes in mijn oven. Kortom: volg mijn instructies op.
3.    Stop de kastanjes in een aluminiumfolie. Vouw dit dicht (geef de kastanjes wel een beetje ruimte in de verpakking) en leg het pakket midden in de oven.
4.    Kijk na 20 minuten of je kastanjes gaar zijn. Dit zie je doordat de schil is opengebarsten en de kastanje door en door glanst. Voor de zekerheid kun je er eentje pellen(harde en dunne velletjes verwijderen) en voorproeven. Hij moet zacht zijn als een gekookte hardkokende aardappel.
5.    Serveer met de boter en het zout.
 

NB 1: Ook kinderen vinden kastanjes eten super lekker (en gezellig). Zeker als je het combineert met een boswandeling en zoektocht!
NB2: Je kunt checken of je kastanjes goed zijn door ze (voor je ze poft) in een bak water te gooien. Blijven ze drijven? Dan zijn ze niet meer goed (is me helaas een paar keer overkomen)
NB3: Als je zelf kastanjes gaat verzamelen in het bos, moet je de wilde en tamme kastanje niet met elkaar verwarren. Je hebt de tamme kastanje nodig. Die zitten in een stekelig jasje (en liggen     momenteel overal op de grond!).

vrijdag 8 november 2013

Écht eten (een voorgerecht van gebakken knolselderij met blauwe kaas en peer)

Dit eten we vandaag!
Afgelopen donderdag werd de uitslag bekend gemaakt van de verkiezing “Kookboek van het jaar”. Grote winnaar was het kookboek ‘Polpo’ van Rusell Norman.  Ik kende het kookboek (nog) niet. En dat klinkt misschien een beetje gek, maar dat komt omdat ik tegenwoordig uit zelfbescherming met een grote bocht om de meeste boekwinkels heenloop (ja, het is en blijft een zwakke plek voor me).
Door de uitslag van de verkiezing ben ik natuurlijk wel enorm nieuwsgierig geworden. Ik weet  het was niet verstandig, maar vandaag ben ik toch maar weer eens een kijkje gaan nemen in de boekhandel. Want een kookboek dat omschreven wordt als ‘verrassend’, ‘origineel’ en ‘overheerlijk’, vol staat met Italiaanse recepten en door een vakjury uitgeroepen wordt door  “hét kookboek van het jaar” kan natuurlijk niet in mijn collectie ontbreken. Ahum, ik bedoel: daar moet ik natuurlijk ook eens in bladeren.
(ik heb dus even gebladerd en het feit dat ik heb besloten het toch niet aan te schaffen zegt wel iets…)
Ik heb overigens zelf ook gestemd voor ‘het kookboek van het jaar’. Niet dat ik behoor tot de vakjury hoor (ik zou wel willen), maar er werd ook een publieksprijs uitgereikt. Ik (en jij) mocht dus meestemmen en tot mijn grote blijdschap werd mijn eerste keuze ( “Echt eten” van Jonathan Karpathios ) ook uitgeroepen tot de winnaar van het publiek.
“Echt eten” heb ik onlangs in een moment van zwakte gekocht toen ik op de Wildste Markt in Rotterdam (onderdeel van het World Food Festival) tegen de schrijver van het boek aanliep. Jonathan Karpathios stond op de markt met een heerlijk klein hapje gepofte biet in een rozenbottelsaus, en had stápels van zijn boeken in zijn stand liggen.
Ik kon maar 1 ding concluderen toen ik het boek opensloeg: WAT EEN GAAF BOEK!
Het boek ziet er allereerst qua lay-out al om te smullen uit. Daarnaast staat het boordevol met originele recepten die ik nog niet eerder in een kookboek ben tegengekomen. Denk bijvoorbeeld aan gepofte aardappel met hennepzaad, gevulde ui met roomkaas en bieslook, komkommerchutney, of kaasbitterballen. En aan worteltaart met witte chocolade, gedroogde basilicum, homemade piccalilly en sambal, of gerookte yoghurt.
Er zitten ook wat vlees- en visgerechten in het kookboek,  maar het boek bevat hoofdzakelijk groentegerechten. Dit komt omdat Jonathan zijn eigen moestuin heeft waar hij dagelijks uit kookt in zijn restaurant “Vork en Mes” in Hoofddorp.
Omdat ik niet dagelijks (zelfs niet jaarlijks) in Hoofddorp kom, zie ik mijzelf nog niet zo snel in dit restaurant genieten van de kookkunsten van deze kok, en zal ik het moeten doen met de recepten uit het boek. Vandaar dat we vandaag één van zijn gerechten gaan maken.
Salade van gebakken knolselderij met peer en blauwaderkaas
Hé, als je goed kijkt zie je mij.
Oké. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij niet helemaal aan het recept heb gehouden. En ook mijn presentatie is wat anders dan Jonathan heeft bedacht. Kijk zelf maar wat je doet. Mijn versie was in ieder geval erg lekker.

·         1 knolselderij
·         Olijfolie
·         2 zachte handperen (ik had Doyenné du Comice)
·         1 zakje rucola (ik had winterpostelein, maar ik denk dat waterkers ook heel lekker is)
·         200 gram blauwaderkaas (ik had Blue Bear, vergelijkbaar met Danish Blue)
·         Peper & zout
·         (ik gebruikte ook Vincotto. Dit is een soort dikke balsamico-azijn, alleen dan van twee druivensoorten gemaakt)

1.       Was de knolselderij goed, en snijd hem in grove stukken. Je hoeft de knolselderij niet te schillen.

Mijn versie: Ik zou de knolselderij wel heel goed schoonmaken (ik kwam een levende regenworm tegen….) en toch wél grotendeels schillen. Bovendien heb ik de knolselderij in dunne plakken gesneden in plaats van in grove stukken.

                                                           
2.      Besprenkel de knolselderij met olijfolie, strooi er peper en zout overheen, en meng alles goed.
3.         Leg de stukken knolselderij in een koekenpan en bak ze op hoog vuur tot ze een mooi bruin korstje hebben.
4.         Laat de knolselderij afkoelen . Schil in de tussentijd de peren en verwijder de klokhuizen. Snijd de peren in partjes.

Mijn versie: ik heb de peren in hele dunne plakken gesneden (vergelijkbaar met de knolselderij)

5.         Leg de rucola (of andere sla) mooi op de borden en schik de knolselderij en de peer er op.
6.         Brokkel de kaas over de knolselderij, besprenkel het geheel met olijfolie en wat peper.

Mijn versie: druppel er een beetje vincotto of balsamico-azijn over heen.

vrijdag 1 november 2013

Mijn vriezer zit vol (en luchtige bloemkoolpuree met salie)

Dit eten wij vandaag!
Mijn vriezer zit vol
Mijn koelkast puilt uit
Mijn vaatwasser maakt overuren
Mijn vaat staat tot aan het plafond

Ik eet zwaar alcoholische toetjes met grappa
(terwijl ik daarna nog over een hockeyveld moet rennen)
En zit doordeweeks aan de kwartels met wijn

Maar doorslaggevend was het telefoontje van mijn moeder
Met de mededeling dat ze  “twee verhaaltjes achterliep”
Omdat ze “het tempo niet bij kan houden”.

Mijn moeder. Die toch elke woensdag en elke zaterdag
Aan haar computer gekluisterd zou moeten zitten
Snakkend naar een nieuw verhaal van mij
Liep twee verhaaltjes achter.

Dan kun je eigenlijk maar 1 conclusie trekken.
Misschien zijn twee verhalen en twee recepten per week gewoon een beetje te veel
Als de afwas zichzelf niet afwast
En de vaatwasser op volle toeren draait
En je met het zoveelste tupperwaretje in je hand
Radeloos naar de vriezer staart.

Kortom: We nemen wat gas terug.
Voortaan nog 1 verhaal per week.
Op zaterdag. Of op vrijdagavond als ik weer eens niet kan wachten tot de klok 12 uur heeft geslagen.
Of misschien toch stiekem een keertje op woensdag, omdat ik gewoon te veel inspiratie heb.

Ik hoop dat je me blijft volgen.

Vandaag krijg je van mij het recept voor heerlijke zachte Bloemkoolpuree met salie die bijzonder lekker smaakt met een gebakken stukje heilbot en krokante spekjes met tijm.

Wat heb je nodig voor 3-4 personen?
·      1 grote bloemkool (ca. 500 gram)
·      4 kleine vastkokende aardappels (ca. 300 gram)
·      4 tenen knoflook
·      25 gram boter
·      2 el. volle kwark
·      5 blaadjes verse salie
·      Zout
De puree maken is heel eenvoudig:
1.    Maak de bloemkool schoon en schil de aardappels
2.    Snijd ze in stukjes en gooi ze met de (ontvelde) knoflook in een pan met water.
3.    Breng het water aan de kook en kook alles gaar. Dit duurt ongeveer 15 minuten.
4.    Giet alles af, voeg de boter, salie en de kwark toe en mix alles tot een luchtige en egale massa (bijvoorbeeld met een staafmixer).

5.    Voeg zout toe naar smaak.
Ik at hier heilbot bij die was meegebakken met wat spekjes. Gebruik hiervoor (3-4 personen):
·      200 gram spekreepjes
·      150 gram heilbot p/p
·      Paar takjes verse tijm


1.         Bak eerst de spekjes zachtjes uit in wat olijfolie. Voeg dan de vis en de tijm toe.
2.         Bak de vis totdat deze gaar is en een bruin korstje heeft.
3.         Serveer de vis op de puree met de uitgebakken krokante spekjes en wat losse blaadjes verse tijm.

dinsdag 29 oktober 2013

Over drankorgels en zabaglione

Dit eten we vandaag: zabaglione!
Jullie zijn een interessant publiek. Niet alleen komen jullie uit alle windstreken, ook hebben jullie een duidelijke voorkeur voor specifieke recepten van mijn blog.
Nu doe ik wekelijks mijn uiterste best om mijn blog te vullen met een grote variëteit aan recepten. Ik probeer vis af te wisselen met vleesgerechten en probeer jullie bovendien regelmatig te voorzien van de nodige vegetarische lekkernijen. Daarnaast probeer ik hapjes af te wisselen met soepjes, hoofdgerechten af te wisselen met pastasauzen, en toetjes af te wisselen met lekkere drankjes.
Maar ja: als ik zo naar de statistieken van mijn blog kijk, hebben jullie eigenlijk maar 1 echte interesse:
En dat is drank.
Want als ik die statistieken grondig analyseer staat met stip op nummer 1 mijn recept van de Hugo, die heerlijke zomerse cocktail. Op 2 volgt vervolgens –op enige afstand- de kipfricassee met wijn. En deze wordt weer redelijk snel gevolgd door de nummer 3: mijn recept van limoncello.
Tja, welke conclusie kunnen we hier nu weer uit trekken?
Nou: dat ik dus lekker vaak een recept met drank op mijn blog moet zetten! Daar houden jullie immers van. En ik vind het geen probleem hoor. Ik heb namelijk zo het vermoeden dat wij (jij en ik) een klein beetje op elkaar lijken.
Vandaag heb ik daarom voor jullie een super simpel toetje dat wel wat van je conditie vraagt (tenzij je een handmixer hebt). Alhoewel ik geen toetjesmens ben, heb ik de ingrediënten voor dit toetje altijd in huis. Die enkele keer per jaar dat ik thuis ineens wél zin heb in iets zoets, flans ik onderstaand gerecht in no-time in elkaar.
Zabaglione
Zabaglione is een écht Italiaans toetje dat officieel met Marsala wordt gemaakt. Marsala is een versterkte wijn uit Sicilië met een alcoholpercentage van 17-18%, dus dat is niet bijster hoog. Op de foto’s zie je de versie die ik gemaakt heb met Grappa Mirtillo. Dat is grappa van bosbessen. Dit heeft een alcoholpercentage van 30%. Ik kan je vertellen: het na-effect van deze versie is iets anders dan de variant met Marsala.
Wat heb je nodig voor 2 personen?
·         3 grote eierdooiers
·         50 gram suiker
·         1 dl drank (Marsala, Amaretto, Vin Santo, Cointreau, wat je maar in huis hebt).

1.    Pak een  hittebestendige schaal die goed in een pan past. Vul de pan zodanig met water dat de onderkant van de schaal niet nat wordt.
2.    Zet de pan op het vuur en laat het water koken.
3.    Zet de schaal in de pan en klop hierin de eieren met de suiker luchtig op. Voeg dan de drank toe.
4.    Zet het vuur heel zacht en begin dan met het kloppen van de ingrediënten. Ik gebruik hiervoor altijd onderstaand apparaat. Je kunt ook een gewone klopper gebruiken, maar dat gaat iets langzamer.

5.    Blijf continu de ingrediënten kloppen, terwijl het mengsel langzaam verwarmd wordt. Als je onvoldoende klopt, krijg je een omelet of harde stukjes.

6.    Houd het mengsel luchtig en licht. Het is klaar als het zo dik is als dat je vingerafdruk zichtbaar blijft wanneer je je vinger even in de zabaglione hebt gestoken. Dit is na ongeveer 10-15 minuten.

Tip 1: Serveer de zabaglione warm of koud. 
Tip 2: Serveer de zabaglione op zichzelf in een mooi champagneglas, over wat ijs, met koekjes (zoals cantuccini), met fruit, met taart of met een toefje slagroom. Kortom: maak het zo mooi (of exclusief) als je zelf wilt. Op de foto heb ik er wat pure chocolade overheen geraspt.

vrijdag 25 oktober 2013

Wild, wilder, wildst (en heldere wildbouillon)

Er zijn veel dingen waar ik wild van word en ‘wild’ is er daar eentje van. Ik vind wild geweldig. Het is het  ultieme scharrelvlees, het is (ten opzichte van ander vlees) caloriearm, het is een natuurlijk product, het is gevarieerd, en je kunt er ongelooflijk veel mee doen. Ik vind het daarom eigenlijk wel jammer dat  ‘wij, Nederlanders’ het zo weinig eten. Waar zou dat toch aan liggen?
... omdat het zulke leuke beestjes zijn natuurlijk
De jacht?
Ai. Daar raken we waarschijnlijk gelijk een gevoelig puntje. De jacht. Tja. Eén van de kenmerken van ‘wild’ is nou eenmaal dat de dieren niet in een kleine ruimte wonen met een hek eromheen, maar door het bos rennen en dood gemaakt worden door jagers: van die ‘enge’ mensen in camouflagepakken met geweren.
Ik moet zeggen: daar word ik natuurlijk ook niet direct enthousiast van. Dan stel ik mij zo’n lief hertje voor met van grote mooie bruine ogen dat treurig in de loop van een geweer staart en weet dat haar laatste seconden zijn aangebroken (ja, Bambi was één van mijn lievelingsfilms).
Maar ja, is een kalfje, varkentje of lammetje minder zielig? En als je dan besluit geen vegetariër te worden, kun je dan niet beter kiezen voor een dier dat lekker door het bos heeft mogen rennen en zelf zijn eten heeft mogen kiezen? Je moet bovendien niet vergeten dat in Nederland niet iedereen mag jagen, het jagen in Nederland bedoeld is om een gezonde wildstand te houden (ook voor het ras zelf), en jagers dieren niet onnodig mogen laten lijden.  
De prijs?
Nou, voor de prijs hoef het echt niet te laten. Tenzij je wekelijks een reefilet wilt eten, want daar betaal je wel wat voor (bij mijn poelier €6,95 per 100 gram). Maar parelhoenfilet is bij mijn poelier €2,25 per 100 gram, wildzwijnhaas €1,89 en een hertenbiefstuk €2,99. Dat is toch best te doen?
De smaak?
Veel mensen geven aan dat ze de smaak van ‘wild’ niet lekker vinden. Het doet hen te veel denken aan lever. Nu geef ik toe dat er sommige soorten wild inderdaad een wat sterke ijzersmaak hebben: zoals haas of wilde eend. Er zijn echter heel veel wildsoorten die niet zo’n dominante smaak hebben.  Probeer bijvoorbeeld eens reehert, kwartel, wild zwijn of fazant. Dat is echt een wereld van verschil!
Zo heb ik een geweldig recept van wild zwijngehakt dat urenlang gestoofd is in rode wijn met kruidnagel en knoflook. Serveer dit met een verse pasta en wat Parmezaan en iedereen is om!
Nieuwsgierig naar dit recept? Helaas. Je krijgt vandaag het recept voor een heldere wildbouillon en ik kan natuurlijk niet “al mijn kruit ineens verschieten” (goed gevonden hè?). Het recept voor deze heerlijke ragout komt aankomende winter nog jouw kant op.  
Tenslotte: wild is het hele jaar door verkrijgbaar bij de poelier. Je hoeft dus echt niet te wachten tot kerst. Maar voor het meeste wild, is de herfst wel het beste seizoen.
Heldere wildbouillon
·      2 kilo botten van wild (gemixt)-> dit kun je gewoon bij je poelier kopen
·      Halve fles witte wijn
·      2 voeten knoflook, ongepeld doormidden gesneden
·      2 stelen bleekselderij, in stukken
·      1 middeldikke stronk prei, in stukken
·      2 cm Spaanse peper
·      300 gram venkel in dikke plakken
·      4 blaadjes laurier
·      30 gram verse (krul)peterselie
·      1 grote winterpeen in stukken
·      20 gram verse gember (geschild)
Spreid de botten en de knoflook uit over een bakblik en bak dit circa 15 minuten in een oven van 200 graden. Hierdoor geven de botten straks meer smaak af.
weet eigenlijk niet of je dit een erg lekkere foto vindt
Bak de botten en de knoflook in een hele grote pan kort aan in wat olijfolie. Gooi er dan alle andere ingrediënten bij behalve de wijn.
Meng dit alles goed door elkaar en schenk –als alles goed heet is geworden- de wijn er overheen. Doe er zoveel water bij dat alle ingrediënten onder vloeistof staan.
Breng de soep eerst aan de kook en zet hem dan op een lager vuur. Laat de soep tenminste 4 uur lang zachtjes doorpruttelen.
Giet de soep door een zeef en voeg zout en peper naar smaak toe. Serveer met een takje peterselie of (zoals ik heb gedaan) met de halve voet knoflook. Lekker!
Heb je teveel bouillon? Vries het dan in.  

dinsdag 22 oktober 2013

What are you a tasty snack! (salty crispy chicken)

Dit eten we vandaag!

Wist je dat deze blog over de hele wereld gelezen wordt?
Echt waar.
Ik had het ook niet verwacht eerlijk gezegd hoor. Maar zodra deze blog online ging, ging het los. Amerika, Indonesië, Engeland, Rwanda, Rusland…  Het is bijna niet te geloven.
Oké.
Vooruit….
Ik wist natuurlijk wel dat ik wat vrienden en familie in het buitenland heb wonen, maar in de Oekraïne? En in Thailand? Nee hoor. Daar ken ik –voor zover ik mij kan herinneren- niemand.
Dus dan ga je je afvragen hoe iemand uit Thailand toch bij jouw blog is gekomen. Zouden het soms vrienden van vrienden zijn? Of zou het komen omdat ik zo’n handige vertaalbutton bovenaan mijn pagina heb staan? En dat er mensen mijn blog misschien alleen maar volgen omdat de vertalingen zo verschrikkelijk grappig zijn?  Zo ontdekte ik dat de zin:
“Of ik misschien een keer een Frans recept op mijn blog wil plaatsen, is de vraag van mijn collega. Ojee, een Frans recept. Slik”
in het Engels verandert in
“Or I might want to place a French recipe on my blog once the question of my colleague. Oh dear, a French recipe. Swallow”
En verandert de zin: “Wat ben jij een lekker hapje” in het Engels in “What are you a tasty snack!“
Het mooiste is nog wanneer de vertaalcomputer vastloopt op de woorden die ik uitkies: “My grandfather always kept these chocolates (…) and very occassionally we might have one uitsnoepen”.
Hilarisch.
De Japanse, Hebreeuwse of Swahilische vertaling van mijn blog heb ik –vanwege praktische redenen- helaas niet kunnen checken. Maar ik ben wel héél benieuwd hoeveel lol daaraan te beleven valt!
Vandaag eten we, speciaal voor onze medelezers uit het verre Oosten, een heerlijk Taiwanees streetfood recept dat echt “to eat your fingers with it” zo lekker is. Het oorspronkelijke recept komt uit een Aziatisch kookboek waarvan ik de naam vergeten ben (oeps). Ik heb hier een beetje mijn eigen variant op gemaakt (voor 2-3 personen).

Salty crispy chicken
·         250 gram kipfilet
·         50 gram aardappelzetmeel
·         Wat arachideolie (dit gebruik ik vaker in mijn recepten, je kunt dus maar beter een fles aanschaffen)
·         2 tenen knoflook (fijngesneden)
·         1 el. lichte sojasaus
·         ½ el. zout
·         ½ el Chinees vijfkruidenpoeder
·         1 tl. sesamolie
·         1 Spaanse peper, in kleine ringetjes
·         1 lenteui , in kleine ringetjes
·         Chilisaus
·         Little gem sla of ijsbergsla, gewassen en in brede losse blaadjes gescheurd
Het klinkt alsof je wel heel veel ingrediënten nodig hebt voor dit gerecht, maar een aantal ingrediënten zou je in principe gewoon in huis moeten hebben als je af en toe Aziatisch wilt koken: sesamolie, vijfkruidenpoeder en sojasaus bijvoorbeeld.
STAP 1: De dag van tevoren:
·        Snijd de kipfilet in dunne repen.
·        Marineer de kip in de knoflook, vijfkruidenpoeder, sojasaus, sesamolie en het zout. Dek af en bewaar tot gebruik in de koelkast.
STAP 2: Op de dag dat je gaat eten:
·        Haal de stukjes kip door de aardappelmeel. Schud het teveel aan aardappelmeel van de kipstukjes af.
·        Verhit de pindaolie in een koekenpan en bak de kipstukjes in ca. 5 minuten krokant . Laat ze uitlekken in wat keukenpapier.
·         Serveer de kipstukjes in de blaadjes sla met wat Spaanse pepertjes, lenteui en chilisaus.

NB 1: Het lekkerste is natuurlijk om zelf de chilisaus te maken. Het recept volgt een andere keer. Want anders zou je nu heel erg schrikken van de hoeveelheid ingrediënten.
NB 2: Ik vind het heel handig om de kip te marineren in een diepvrieszakje. Dan kun de kip makkelijk door de marinade kneden.  


NB 3: Je kunt ook grote hoeveelheden kip ineens maken in verschillende diepvrieszakjes. Als je het dan in de vriezer gooit, kun je de kip op de dag dat je het wilt eten uit de vriezer halen en wordt het gemarineerd tijdens het ontdooien.